DEN HAAG - 'Mevrouw, het is foute boel. Ik zie een kankertumor in uw borst.' Dat bericht kreeg Edith Ras Kerkhove uit Den Haag een klein jaar geleden van de artsen én een paar jaar nadat haar man voor de vierde keer is genezen van dezelfde ziekte. Je zou denken dat de 69-jarige vrouw op dat moment boos, verdrietig, radeloos of alledrie tegelijk was. Maar Edith is allesbehalve dat. 'Ik heb tot nu toe geen traan gelaten en kom hier gewoon knalhard doorheen', zegt ze vastberaden.
Edith staat naar een rek vol kaarten en cadeautjes te kijken in een van de winkeltjes in de hal van het HagaZiekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk bij haar komt staan. 'Die bonnen zijn zo leuk om te geven als cadeautje', zegt ze tegen hem terwijl ze vrolijk naar een cadeaubon in het rek wijst.
Hoewel de vrouw dolenthousiast begint over de kaarten en bonnen in het rek, is ze deze dag niet naar het ziekenhuis gekomen om een cadeautje te kopen en op bezoek te gaan. 'Ik ben net bij de anesthesioloog geweest, omdat ik moet worden geopereerd', legt ze uit. 'Aan borstkanker', voegt ze bijna tussen neus en lippen door toe.
'Daarna moet ik nog aan de hormoontabletten en ik krijg ook nog vijftien bestralingen', legt ze uit. 'Maar in principe ben ik er dan van af.'
Een klein jaar geleden kreeg Edith het nieuws dat ze ernstig ziek is. 'Ik heb 'cysteborsten' en als die cystes bij elkaar gaan kleven, dan houd je heel veel vocht vast en gaat het pijn doen', begint Edith.
'Wanneer ik daar heel erg last van krijg, ga ik altijd naar het ziekenhuis om dat vocht weg te laten halen. Dat heb ik al heel vaak gedaan.'
'Elke keer vroeg ik in het ziekenhuis dan wel of er ook geen borstkanker kon ontstaan door die cystes. Maar ze zeiden dat dat niet kon. Toch had ik er altijd wel een beetje een unheimisch gevoel bij', geeft ze eerlijk toe.
Dat gevoel bleek vorig jaar helaas niet voor niets. 'In maart had ik weer pijn aan mijn borst en ging ik dus maar weer naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik weer een scan en toen zei de radioloog tegen mij dat het helemaal mis was', vertelt Edith.
'De arts zei: het is foute boel, ik zie een kankertumor en de lymfeklieren zijn ook al helemaal besmet', gaat de vrouw verder. 'Toen is het balletje gaan rollen en ging ik de medische molen in.'
Ondanks dit slechte nieuws, gaat Edith absoluut niet bij de pakken neerzitten. 'Maar alles gaat over en je moet positief blijven. Aan negativiteit heb je helemaal niets', zegt ze. 'Gaan met die banaan, zeg ik altijd', voegt ze vrolijk toe.
Inmiddels is Edith al heel wat behandelingen in het ziekenhuis verder. 'Ik heb al heel veel chemokuren gehad. Dat heeft natuurlijk impact, maar ik ben niet helemaal bekaf daarvan.'
'Ik doe mijn huishouden nog zelf en ik maak mij gewoon nog iedere dag op', vertelt ze terwijl haar rood gestifte lippen breed glimlachen. 'Ik ga over een paar weken naar Torremolinos. Hopla!', voegt Edith nog vrolijker toe.
'Daarnaast word ik dit jaar 70 jaar. Dat ga ik gewoon redden en ga ik vieren met al mijn vrienden en familie, het wordt een groot feest', zegt ze enthousiast.
'Ik kan het ook heel goed relativeren. Ik ben dus bijna 70 jaar. Maar hier verderop in het ziekenhuis liggen jonge kinderen, peuters en hummeltjes met dezelfde ziekte en die moeten hun hele leven nog starten. Dat vind ik veel erger.'
Wanneer presentator Fred doorvraagt naar het leven van de vrouw, blijkt dat dit niet de eerste keer is dat de vrouw oog in oog staat met kanker. 'Ik heb een schat van een man, maar die heeft dit hele circus ook al gehad', begint ze.
'Darmkanker, lymfeklierkanker, leverkanker en galblaaskanker', somt Edith de ziektes die haar man heeft gehad snel op.
'Hij heeft veertien engeltjes op zijn schouder volgens mij. Want hij is er nog steeds, hij werkt nog steeds drie dagen in de week en is 74 jaar', zegt ze trots. 'Maar ik heb nu even zeven engeltjes van hem gepakt', grinnikt de vrouw.
Maar heeft Edith dan nooit samen met haar man of alleen keihard gehuild om deze situatie? 'Nee, ik heb tot nu toe geen traan gelaten. Dat is nutteloos', legt ze uit.
'Tranen mag je laten als je een mooie film ziet, maar niet om jezelf of wat je hebt', zegt de vrouw stellig. 'Het kan iedereen gebeuren, dus waarom mij niet?'
Edith heeft dan ook een vaste regel als ze bezoek krijgt van vrienden of familie. 'Als er visite komt, zeg ik altijd heel hard: vijf minuten over kanker praten en dan wil ik weten hoe het met jou gaat', legt ze uit.
'Ik ben anders ook bang dat mensen die naar me toe komen dan denken: moeten we echt naar haar toe? Want dan kunnen we het maar over één ding hebben', zegt de vrouw met gefronste wenkbrauwen.
'Daarnaast geniet ik ook heel erg van de mensen om mij heen, daar put ik echt veel energie uit. Ik wil ook heel veel liefde geven, want het is nog steeds beter om te geven dan te nemen. Als wat meer mensen dat zouden doen, zou de wereld er ook veel beter uitzien', zegt ze vastberaden.
'Dan hebben we veel minder ellende', gaat de vrouw verder. 'Vooral met de belasting', merkt ze grappend op.
Wanneer presentator Fred naar haar toekomst vraagt, krijgt hij, niet geheel verrassend, een heel positief antwoord van Edith. 'Hier kom ik gewoon knalhard doorheen, klaar uit', zegt ze stellig. 'Ik zie ook helemaal niet tegen de operaties of bestralingen op.'
Daarna neemt de presentator afscheid en loopt Edith richting de uitgang van het ziekenhuis. 'Het komt helemaal goed, echt waar', roept ze nog vrolijk naar hem.
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag