Omheind door camera’s praat minister Faber met pretogen, het is spraakwater, klaterend vallen de woorden op straat. Dit is niet het knorrig-bozige beeld dat van de minister bestaat, en van haar omvolkingsgedachten. Joviaal staat ze in het epicentrum van wat zij de asielcrisis noemt, waarvan je ook kunt zeggen dat ze die zelf in stand houdt, en met groot plezier presenteert ze dwarrelende plannen die niet alleen de journalisten duizelen. Het dorp is de moed allang in de schoenen gezakt.
Tien jaar terug mocht ik mee door Ter Apel met Heinie ter Veen en Harry Siemers van de burgerwacht, die met zaklampen de enige agent van destijds bijstonden. Het dorp had een dubbele verstandhouding met z’n vreemdelingen: zonder hen was hier geen nieuwe winkelstraat, maar ook geen overlast.
Over de auteur
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Tien jaar later hebben de winkels beveiligers, en hoort aangifte doen bij de boekhouding. Er is geschoten in de Hema, en in het dorp zijn twee zienswijzen over politiek ontstaan. Heinie heeft zich afgekeerd en weet niet eens dat de minister op bezoek is: ‘Het maakt niet uit welke kant je kiest, het blijft een dikke zooi.’ Harry ging de gemeentepolitiek in voor de PVV, net als de praatgrage kapper Robert Rep, die het schopte tot Tweede Kamerlid. Daar kreeg hij de portefeuille douane en exportkredieten, maar verloor hij zijn stem: ‘Helaas vanwege tijdgebrek niet mogelijk’, mailt hij op mijn contactverzoek. Het vaste afwijsritueel van de mond gesnoerde volksvertegenwoordigers.
In Ter Apel koos 41 procent PVV, maar de PVV-minister laat ze in de steek. Dat ziet de minister anders.
Dreigend verheft zich een haag van camera’s aan de hekken van het asielcentrum, dat in z’n dertigjarig bestaan is uitgebouwd tot een Hollandse doorzonwijk, en de minister gaat geen vraag uit de weg. Integendeel. Twinkelend filosofeert ze erop los: ‘Als je struikelt ga je toch ook weer lopen, dan denk je niet: ik ga niet meer lopen want dan struikel ik weer.’
Dit gaat de minister voor haar kiezers in Ter Apel doen: het PBL wordt een VTL met PBA, als proef, maar geen ‘proefballon’, wat haar betreft een ‘pilot’, en anders is er de HTL. Zwaktebod? ‘Nee hoor!’
In het dorp loop ik de Hema binnen en filiaalhouder Petra Niemeijer schenkt koffie in het personeelskantoortje. De agent schoot twee keer met zijn dienstwapen, vertelt ze. Eerst een waarschuwing, daarna gericht op de doorgedraaide vreemdeling. Die raakte gewond aan zijn been. Verslagen en kapot zaten alle medewerkers met de vraag of dit het einde van de winkel was. Ze besloten te blijven, ze horen bij elkaar en bij het dorp. Maar moegestreden bemoeit Petra zich niet meer met politiek. Den Haag noch de gemeenteraad krijgt iets voor elkaar. ‘We stoppen gewoon met ons druk te maken.’
Lastig als je 44 aangiften van diefstal moet doen, waarvan er maar negen worden gecompenseerd door de overheid. Voor diefstal door een Nederlander krijgt ze 121 euro vergoed, in het geval van een asielzoeker 73 euro. ‘Niemand kan uitleggen waarom.’
Verantwoordelijk minister: Marjolein Faber (PVV).
Wat mensen niet begrijpen, zegt Petra, is dat het dorp heel goed met z’n asielzoekers kan leven, alleen met sommige niet. Dan heb je geen zier aan een minister die tegen alle asielzoekers is, en niks aan de overlast doet. ‘Ze is wel grappig, maar het maakt haar helemaal niks uit. (...) Het is haar spelletje en wij zijn de speelbal.’
Het lijkt inderdaad wel of de minister haar crisis in stand houdt, omdat ze anders geen kiezers meer trekt.
Bij het gemeentehuis is opnieuw een meet-and-greet met journalisten en de minister staat er vrolijk bij, alsof ze net een musical heeft bezocht. Iedereen krijgt oogcontact. Ze legt een hand op mijn arm en zegt dat het de ‘ruïnes van Rutte’ zijn, het is ‘Rutte-migratie’. ‘Da’s een jij-bak’, zeg ik. ‘Dat zal best’, zegt ze terug.
Mevrouw de minister, in Ter Apel stemde 41 procent PVV en u laat ze in de steek. Is dat strategie? Weer die hand op mijn arm: ‘Nee, nee, nee, kijk, ik hoef dit niet te doen, ik had hiervoor een fantastisch leven. Maar ik ben echt heel ideologisch gedreven.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns