Maud van Kempen (19) is een van de beste schoonspringers van Nederland. Voor het lichaam is het een zware sport; Van Kempen stond onlangs weer op de toren na een maandenlange polsblessure. Ze kreeg de keuze: polsbeschermers dragen of stoppen. ‘Nou, stoppen was geen optie.’
Door Natasja Weber
Fotografie Desiré van den Berg
Met haar oranje handdoekje (een zogenoemde shammy) over haar schouder geslagen beklimt Maud van Kempen vastberaden de steile trap naar het 10-meterplatform. Het is de eerste keer sinds haar polsoperatie van vorig jaar dat ze in wedstrijdverband van de toren springt. Ogenschijnlijk zonder angst duikt de 19-jarige Van Kempen met een 3,5 salto voorwaarts gehurkt van het platform.
Als haar vijf geslaagde sprongen erop zitten, goed voor een derde plaats in het sterke deelnemersveld van de Eindhoven Diving Cup vorig weekeinde, staan de tranen in haar ogen. ‘Ik was toch wel een beetje zenuwachtig omdat het zo lang geleden was dat ik me kon meten met internationale concurrenten. Ik ben super opgelucht dat het goed ging’, zegt de geëmotioneerde Van Kempen.
Kort na de Diving Cup van 2024 kreeg de schoonspringer uit het Brabantse Mierlo last van haar rechterpols. Het duurde maanden voordat de juiste diagnose werd gesteld. Van Kempen bleek door de jarenlange klappen op het water een cyste in haar pols te hebben. In juni volgde de operatie, waarna ze in september, bij de start van het nieuwe seizoen, eindelijk weer in actie kon komen.
‘Uiteindelijk heb ik bijna acht maanden niet van de toren kunnen springen. Ik heb wel op de 1- en 3-meterplank getraind, met voetlandingen in plaats van duiklandingen, dus ik had niet helemaal stilgelegen’, vertelt Van Kempen in de pauze van de Diving Cup in het Pieter van den Hoogenband Zwemstadion.
De getalenteerde tiener blijkt er een bijzondere wedstrijdvoorbereiding op na te houden. Terwijl haar concurrenten geduldig in de rij op hun beurt wachten, trekt Van Kempen zich na elke sprong even terug achter een grote wand waar de juryleden zitten. Op een stoeltje doet ze haar oortjes in en pakt haar telefoon. Ze speelt het puzzelspelletje Block Blast en haar hoofd deint op en neer op de klanken van de muziek. ‘Ik luister tussen mijn sprongen door altijd naar hardstyle of hardcore. Hoe harder de muziek, hoe rustiger ik word in mijn hoofd. Ik ben altijd veel aan het nadenken over mijn sprongen en dat geeft best veel druk. Door de muziek, nu luisterde ik naar Dimitri K, word ik meer ontspannen.’
De spanning die Van Kempen voelde bij haar optreden op de Diving Cup viel in het niet bij haar zenuwen afgelopen najaar tijdens haar eerste training van de 10-metertoren na haar polsoperatie. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen echt heel erg bang was. Het was alweer zo lang geleden dat ik vanaf het platform had gesprongen. Maar na mijn eerste sprong was ik er gelijk doorheen. Ik wist nog precies hoe het moest en dat gaf me veel vertrouwen.’
Sinds haar operatie springt Van Kempen uit voorzorg met twee zwarte polsbeschermers die haar polsen stabiliteit geven bij de waterlandingen. ‘Ik heb ze altijd om, ook tijdens de training en zelfs op de 1-meterplank. Onder mijn polsbeschermers heb ik ook nog tape zitten, waardoor mijn polsen niet meer kunnen doorbuigen bij de landing. Mijn chirurg zei dat ik twee opties had om mijn polsen te ontlasten: helemaal stoppen met springen of polsbeschermers dragen. Nou, stoppen was geen optie.’
De schoonspringer van PSV Eindhoven, 1,71 meter lang, vertelt dat ze van jongs af aan een haat-liefdeverhouding onderhoudt met de toren. ‘Ik blijf het iedere keer heel spannend vinden om daar te staan. 10 meter is natuurlijk heel hoog, en je moet zo goed nadenken over de sprongen die je wilt uitvoeren. Aan de andere kant voelt het voor mij daarboven ook heel vertrouwd, ik hóór daar gewoon. Ik weet wat ik moet doen, ik weet dat mijn lichaam in staat is om die sprongen uit te voeren.’
‘De adrenalinekick die ik dan krijg, is zó gaaf. Die krijg ik bij lange na niet bij sprongen van de 1- of 3-meterplank’, zegt Van Kempen die op 11-jarige leeftijd voor het eerst van 10 meter hoogte sprong.
De duiken vanaf 10 meter, die nauwelijks 1,5 seconde duren, gaan bij de vrouwen gepaard met snelheden van zo’n 60 kilometer per uur. Volgens sportarts Sander Bouts van de KNZB vangen bij goed uitgevoerde duiken vooral de schouders, nek en polsen de grootste klappen op. ‘Bij sprongen die misgaan is de impact nog vele malen groter, dan is het vaak de rug of de buik die het moet ontgelden.’
Van Kempen kan erover meepraten. ‘Ongeveer twee jaar geleden mislukte mijn landing bij een schroefsprong vanaf 10 meter en kwam ik op mijn schouders terecht. Er was gelukkig niks kapot, maar mijn spieren hadden een flinke optater gekregen, waardoor ik een half jaar niet kon torenspringen. De afgelopen twee jaar heb ik een beetje pech gehad.’ Blessures weerhouden haar er niet van om van de 10-metertoren te blijven springen. ‘Ik spring momenteel beter vanaf de 1-meterplank, dat is eigenlijk mijn belangrijkste onderdeel. Maar de toren blijft mijn grote liefde.’
Van Kempen voldeed vorig weekend met een prima totaalscore – en een tweede plek – op de 1-meterplank aan de limiet voor de EK schoonspringen later dit jaar. Om zich daadwerkelijk te plaatsen voor de Europese titelstrijd moet ze bij de komende drie wedstrijden nog eenmaal het vereiste puntentotaal springen op de laagste duikplank. Samen met Nikki Jansen won Van Kempen in Eindhoven het synchroonspringen vanaf de 3-meterplank en eindigde ze individueel op dit onderdeel op de tweede plek.
De 25ste Eindhoven Diving Cup was voor Van Kempen voorlopig haar laatste editie. Na de zomer verkast de Brabantse naar het Amerikaanse Louisville waar ze voor vier jaar een sportbeurs krijgt en haar sport gaat combineren met een studie criminal justice. Van Kempen kiest voor de universiteit waar ook de olympische 10-meterspringer Else Praasterink de afgelopen vier jaar heeft gestudeerd. Praasterink traint nu in Texas. ‘Ik heb van Else veel goede verhalen gehoord over de universiteit en het springteam. Ik denk dat Louisville voor mij de komende jaren de beste plek is om me verder te ontwikkelen.’
In Nederland moeten Maud van Kempen en andere selectieleden van TeamNL het stellen zonder bondscoach. Na de Olympische Spelen van Parijs, waar torenspringer Else Praasterink de enige Nederlandse deelnemer was (twaalfde plek), stopte bondscoach Ramon de Meijer.
Doordat sportkoepel NOC*NSF fors heeft gesneden in het topsportprogramma schoonspringen heeft de KNZB geen geld om een nieuwe bondscoach aan te stellen. Waar de schoonspringsport de afgelopen jaren kon rekenen op een jaarlijkse toekenning van ongeveer 120 duizend euro, is dat nu aanzienlijk teruggeschroefd. Het schoonspringen ontvangt alleen een financiering van 30 duizend euro voor de ondersteuning van één specifieke atleet, Else Praasterink, op haar route naar de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028.
‘Heel teleurstellend’, reageert technisch directeur Sjors Lommerts van de KNZB. ‘Zeker als je kijkt naar de resultaten die de schoonspringers de afgelopen jaren hebben geboekt.’ Lommerts wijst hierbij op de finaleplek van Praasterink in Parijs, de vijfde plek voor Inge Jansen (3-meterplank) en tiende plaats voor Celine van Duijn (toren) op de Olympische Spelen van Tokio in 2021.
Lommerts: ‘Op dit moment zijn de mogelijkheden er gewoon niet om een bondscoach aan te nemen. We kijken nu naar wat er wel mogelijk is om onze talenten in Nederland centraal te laten trainen.’
Jacco Verhaeren is sinds kort terug bij zwembond KNZB en drukt al nadrukkelijk zijn stempel: met de invoering van harde selectiemomenten en het binnenhalen van de buitenlandse hoofdcoach Peter Bishop.
Wat begon als een coronahobby, groeide uit tot een tweede carrièrepad voor olympisch atleet Tom Daley: breien en haken. Nu ontwerpt de schoonspringer truien en dekens, en heeft hij een succesvolle webshop gelanceerd. Tussen het trainen en breien door deelt het lhbti-icoon zijn culturele voorkeuren.
Source: Volkskrant