Voor de jaarlijkse reeks Telefilms van de NPO kregen de deelnemende filmmakers de opdracht om verhalen te vertellen over ‘jongerencultuur, met inclusiviteit als gegeven’. Dat leidde tot een gevarieerd en verrassend goed aanbod van films over de uitdagingen die komen kijken bij volwassen worden.
Project Herbert (regie Barbara Bredero, scenario Roos van der Werff, Gaby Cochavi en Inge Sonderen)
★★★☆☆
Een suffe gemeenteambtenaar in grijze kleding die zijn stadsloket stipt om 9.00 uur opent en bezoekers die hun rijbewijs willen verlengen rücksichtslos wegstuurt als ze geen nummertje hebben getrokken. We leren hoofdpersoon Herbert (Thomas Höppener) kennen als een introverte man die hecht aan regeltjes en vastigheid.
De openingsscènes van het kleurrijke komisch drama Project Herbert lijken soms net sketches uit The Office of Toren C. Maar al snel blijkt dat regisseur Barbara Bredero haar hoofdpersoon zeker wel serieus neemt. Herbert is een 40-jarige man die nog altijd bij zijn moeder woont. Op een dag neemt moeder Ria (Celia van den Boogert) een drastisch besluit: Herbert moet de vleugels uitslaan. Hij stuit echter op een overspannen huizenmarkt en belandt bij de hospiteeravond van een vervallen studentenhuis.
Binnen dat studentenhuis vinden er botsingen van generaties plaats en leren de jonge studenten en de oudere Herbert uiteindelijk iets van elkaar. Het scenario lijdt aan een zekere voorspelbaarheid. Wat de film amusant maakt, is de fraaie collectie acteurs: bij de groep studenten zit veel aanstormend talent (Isabelle Kafando, Faye Kimmijser) en vooral acteur Thomas Höppener voegt na de tv-serie Rampvlucht (2022) en het satirische toneelstuk Showmeister (2024) weer een interessante hoofdrol toe aan zijn cv. (Joris Henquet)
8/2, NPO 3, 22.00 uur
En we vliegen door de dagen (regie Janne Schmidt, scenario Aliefka Bijlsma en Ellen Barendregt)
★★★★☆
Kaitlynn wil dood, en dat staat niet ter discussie. Het is een ontregelend uitgangspunt van scenaristen Aliefka Bijlsma en Ellen Barendregt. Want Kaitlynn is pas begin twintig, en vastbesloten een einde te maken aan haar lijden. Maar in plaats van in te zoomen op de beweegredenen van Kaitlynn (een uitmuntend ongrijpbare Frieda Barnhard), stelt de film haar boezemvriendin Jade (Dylan Jongejans) centraal. Al sinds ze 11 zijn zijn wijkt Jade geen seconde van haar zijde. Zij is de enige die Kaitlynn’s angst en pijn begrijpt. En dus staat ze haar onvermoeibaar bij, bij elke stap op het lange, trage traject richting euthanasie.
Maar wat drijft Jade? Waarom stelt zij haar leven in dienst van Kaitlynns doodswens? En wat zal er van haar worden als die wordt ingewilligd? Minutieus onderzoekt regisseur Janne Schmidt Jades woelige gevoelsleven, waarbij ze Jongejans dicht op de huid zit. Die etaleert haar grote talent hier vooral in krachtig fysiek, stil spel. Boos en nukkig is Jade, hoopvol en wanhopig, betrokken en zelfzuchtig, tegelijk eenzaam en innig met Kaitlynn verbonden. Hun hondstrouwe vrouwenvriendschap wordt door de makers liefdevol ontleed.
Naast de gedurfde premisse ligt de kracht van En we vliegen door de dagen vooral in deze meeslepende vriendschapsschets, die dankzij het haast dierlijke samenspel van Barnhard en Jongejans tot grote, hartroerende hoogte stijgt. (Herien Wensink)
15/2, NPO 3, 22.00 uur
Pinksterprins (regie Karsten de Vreugd, scenario Don Duyns en Karsten de Vreugd)
★★★☆☆
In de openingsscene van Pinksterprins zien we de 25-jarige Thomas (Jonas Smulders) in zijn auto voor een rood stoplicht staan. Ongeduldig rijdt hij door rood, dat vlak achter hem op groen springt. Een verkeersovertreding, zeker, maar vooral een metafoor over het leven dat soms niet synchroon loopt met het temperament.
Thomas, wiens verhaal is gebaseerd op persoonlijke ervaringen van regisseur Karsten de Vreugd, is een jong lid van de pinksterkerk, gedoodverfd opvolger van voorganger Daniël (Daniël Boissevain). Als Daniël zijn vertrek aankondigt, komt Thomas er achter dat hij niet de kandidaat is om de kerk te leiden; hij wordt gepasseerd. Dat veroorzaakt achtereenvolgens een geloofscrisis, een huwelijkscrisis en een breuk met zijn diepgelovige ouders. Voor twijfels is geen plaats in het geloof van de pinksterkerk.
De zaken worden enigszins op de spits gedreven omdat Thomas (wat vast een knipoog is naar de afvallige apostel die de ‘ongelovige Thomas’ wordt genoemd) in een kleine wereld leeft die van christelijke dogma’s aan elkaar hangt. ‘Ik ben niet bezeten, ik heb gewoon emoties!’, roept hij tegen zijn moeder (Bianca Krijgsman). Geen wonder dat hij zijn toevlucht zoekt bij een vrouw buiten deze gemeenschap. Maar ook dat wordt gezien als een klassieke beproeving: ‘Satan stuurde een Jezebel op je af!’ (Mark Moorman)
22/2, NPO 3, 22.00 uur
Wheelie (regie en scenario Isis Mihrimah Cabolet)
★★★★☆
Onder het motto ‘liever triest dan saai’ lijdt Reza (Samuel Reurekas) een richtingloos, skatend en blowend twintigersbestaan. Totdat hij verongelukt in Thailand. Terug in Nederland moet hij doen wat elke twintiger moet doen: volwassen worden. Maar dan in een rolstoel.
De snel gemonteerde, energieke openingssequentie vangt het turbulente jongerenbestaan als een lange videoclip. Het contrast met de verstilde shots in het revalidatiecentrum is veelzeggend. Maar het leven komt niet tot stilstand: scenarist en regisseur Isis Mihrimah Cabolet laat zien dat de dilemma’s en behoeften van deze dolende twintiger niet wezenlijk veranderen nu hij plots in een rolstoel zit. Hij is nog even overmoedig, onbereikbaar en heimelijk onzeker als zijn skatende vrienden.
Mede door het authentieke spel (ook van bijvoorbeeld June Yanez als Reza’s beste vriendin Pomme) wordt Wheelie nergens larmoyant. Prachtig zijn bovendien de scènes met Reza’s moeder (Malou Gorter), die verdriet, boosheid én de teleurstelling in haar zoon een plek moet geven (‘je bent stuk, ik háát dat aan jou’) en ondertussen – net als elke moeder – haar kind moet leren loslaten.
Naar het einde toe, tijdens een hallucinante lsd-trip en een aantal expliciete dialogen daarna, wordt Wheelie soms te uitleggerig: Cabolet had daar meer mogen vertrouwen op de zeggingskracht van haar beeldtaal. (Sander Janssens)
1/3, NPO 3, 22.00 uur
Love me love me not (regie en scenario Leila Sahir)
★★★☆☆
Haar poëzie gaat over seks, legt Ines (Nora El Koussour) uit, aan haar moeder nota bene. ‘Pijpen, beffen, dat soort dingen. Heel glibberig.’ Terwijl haar leven grofweg bestaat uit feesten, seks en erotische poëzie schrijven in bad, gaat haar beste vriendin Maha (Jade Olieberg) proefsamenwonen met haar nieuwe vriend (inclusief babypraat, dertigersdiners en wandelvakanties). Ondertussen dwingt haar redacteur (Olga Zuiderhoek) haar om dieper in zichzelf te graven: welk verhaal wil ze eigenlijk vertellen met haar expliciete gedichten over vrouwelijke seksualiteit?
Gaandeweg blijkt dat aan haar hedonistische levensstijl een diepgeworteld jeugdtrauma ten grondslag ligt. Regisseur Leila Sahir sorteert daar gedurende de film in korte, suggestieve flashbacks alvast op voor. Ondertussen zien we Ines als eind-twintiger steeds meer vervreemd raken van zichzelf en haar omgeving.
Hoewel je feilloos aanvoelt dat er onderhuids veel broeit, blijft Love me love me not inhoudelijk lange tijd wat vlak. Ook het trauma dat uiteindelijk wordt gesuggereerd en de doorwerking daarvan in haar latere leven, blijven aan de voorspelbare kant. Dat wordt gelukkig ruimschoots gecompenseerd door de fenomenale El Koussour, die als Ines met haar smeuïge, soms prachtig lompe spel voortdurend laveert tussen humoristisch, bloedirritant en dieptragisch. In het emotionele slot raakt ze je vol in je hart. (Sander Janssens)
8/3, NPO 3, 22.00 uur
En iemand anders (regie en scenario Vincent Tilanus)
★★★★☆
Een queer puber komt erachter dat zijn vader een relatie buiten de deur heeft, met een man, en dit relatief eenvoudige gegeven ontrolt zich in de handen van scenarist en regisseur Vincent Tilanus tot een heel ingehouden, geconcentreerd gezinsdrama waarin vader, moeder en twee broertjes door deze emotioneel geladen situatie moeten zien te navigeren.
Verwacht daarbij geen emotionele catharsissen, schreeuwpartijen of verdrietlyriek – Tilanus is duidelijk geïnteresseerd in het heel alledaagse, en haalt de spanning uit de realistische omgang met emoties van een heel gemiddeld intelligent en vriendelijk gezin. In het eerste deel van de film, bijvoorbeeld, loopt de puber vrij zwijgzaam met zijn voor hem onthutsende ontdekking rond, en je voelt meteen hoe eenzaam dit kan zijn, als je niet weet met wie te praten, of dat niet aan de orde durft te stellen uit angst dat je daarmee de plek kapotmaakt waar je je veilig voelde, het gezin.
Wat helpt het drama goed op de millimeter te houden, is dat de acteurs spelen alsof ze, à la Mike Leigh, per scène een situatie in handen kregen gedrukt waar ze zich improviserend uit moesten werken. Halve zinnetjes, voelbaar ongemak en vaak ongepolijste dialogen geven de kijker het gevoel alsof het zich ter plekke voor je ogen ontvouwt.
Met als subtiel beklemmend filmisch contrast de balsemende, kleurige sfeer van een naderende zomervakantie. (Chris Buur)
15/3, NPO 3, 22.00 uur
In 1999 werden voor het eerst de Telefilms uitgezonden. Het is een initiatief waarbij de filmindustrie en de publieke omroepen (NPO) samenwerken om zes speelfilms per jaar te produceren. De films worden gemaakt door zowel gevestigde namen als jonge, opkomende filmmakers. Het uitgangspunt is dat de films alleen op televisie worden uitgezonden, maar in de historie van de Telefilms zijn diverse films ook in de bioscoop beland.
Er zitten bekende en geprezen filmtitels tussen zoals Suzy Q (1999) van regisseur Martin Koolhoven, Uitgesloten (2001) van Mijke de Jong en Cloaca (2003) van Willem van de Sande Bakhuyzen. Ook Martin Koolhovens Het Schnitzelparadijs (2005), Matterhorn (2013) van Diederik Ebbinge en Aanmodderfakker (2015) van Michiel ten Horn zijn gemaakt als Telefilm, maar belandden uiteindelijk in de bioscoop.
De Telefilms hebben doorgaans elk jaar een thema: in voorgaande edities was o.a. ‘familie’, ‘misdaad’, ‘spannende kinderfilm’ of ‘cultureel diverse verhalen’. Voor de editie 2025 was de opdracht om verhalen te leveren over ‘jongerencultuur, met inclusiviteit als een gegeven’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant