schrijft elke week over een alledaags opvoedkundig probleem waarvoor ze een oplossing zoekt.
Gaat het over opvoeden, dan hebben we het al snel over slaaproutines, driftbuien en schermtijd: allemaal kwesties die spelen wanneer de kinderen veilig bij de ouders in het nest zitten. Ooit vliegen ze uit – als de woningmarkt het toelaat. Hoe onderhoud je een fijne band met je volwassen kind? En hoe maak je het onderscheid tussen betrokkenheid en bemoeienis?
Zijn ouders vandaag de dag intensiever betrokken bij het leven van hun volwassen kind? Ja, zeggen experts volmondig. Dat komt gedeeltelijk door economische ontwikkelingen, zoals de gekte op de huizenmarkt. Meer dan de helft van de jongeren tussen de 18 en 25 jaar woont nog thuis, terwijl ze liever zouden vertrekken, zo blijkt uit cijfers van het CBS.
Ook als kinderen eenmaal zelfstandig wonen, springen ouders vaker bij dan vroeger. Demografische factoren spelen een rol, zegt Pearl Dykstra, emeritus hoogleraar sociologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. ‘De gezinnen zijn kleiner, ouderen blijven langer actief en meer vrouwen werken, waardoor er behoefte is aan grootouders die oppassen.’
Toch is dat niet het hele verhaal. ‘De ouderlijke betrokkenheid is óók een bewuste keuze’, zegt Geertjan Overbeek, hoogleraar pedagogiek aan de Universiteit van Amsterdam. ‘In Nederland geloven we in een warme en ondersteunende opvoeding. Hierdoor is de relatie tussen ouder en kind sterk.’
Er wordt vaak gemopperd over intensief ouderschap. De huidige curling- en helikopterouders zouden sneeuwvlokjes en pushovers creëren, die het later niet alleen redden in de grote boze buitenwereld. ‘Maar het voordeel van betrokken ouderschap mag ook eens worden benoemd’, vindt de hoogleraar. ‘Het zorgt voor een goede band tussen de generaties.’
Over de auteur
Anna van den Breemer schrijft over grote en kleine levensvragen voor de Volkskrant. In de opvoedrubriek ‘Iedereen doet maar wat’ behandelt ze elke week kwesties waar ouders tegenaan lopen. Ze publiceerde meerdere boeken, waaronder Alle ouders klungelen maar wat aan.
Het lijkt erop dat ouders die voortdurende betrokkenheid zijn gaan omarmen, zo werd onlangs geopperd in The New York Times. Nieuw Amerikaans onderzoek laat namelijk zien dat zeven op de tien vaders en moeders tevreden zijn over de mate van betrokkenheid bij het leven van hun volwassen kind. Slechts 7 procent zegt té betrokken te zijn en een kwart zou meer betrokkenheid willen.
Tot op hoge leeftijd geven ouders meer aan hun kinderen dan andersom, zegt Dykstra. Het kantelpunt vindt plaats op 75- à 76-jarige leeftijd, zo blijkt uit onderzoek. ‘Dan worden ouders hulpbehoevend en draait het om, waardoor kinderen hen bijvoorbeeld naar het ziekenhuis moeten rijden.’
Ouderschap betekent soms óók op je handen zitten, meent Overbeek. ‘Kinderen maken omwegen in het leven of keuzes waar je niet achter staat. Als ouder van een volwassen kind moet je accepteren dat je hier geen controle over hebt. In het ideale geval stel je je meer monitorend en uitvragend op.’
Uit onderzoek blijkt dat het bij prettig contact tussen ouder en kind niet draait om hoe vaak men elkaar belt of op bezoek gaat. Kwaliteit boven kwantiteit dus. ‘Het gaat erom dat kinderen en ouders elkaars gezelschap fijn vinden, dat er wederzijds respect is en steun voor elkaar’, zegt Overbeek.
Wanneer gaat steun over in bemoeienis? Dat is aftasten. ‘Maak duidelijke afspraken met elkaar, bijvoorbeeld over de opvoeding van de kleinkinderen. Voer een open en eerlijk gesprek als de ideeën hierover uiteenlopen.’
Volwassen kinderen dienen hun ouders van repliek en daar moet je mee om kunnen gaan, zegt Dykstra. ‘Ze zeggen bijvoorbeeld: ‘Mam, dat kan je écht niet maken!’ Ben je dan in staat om te antwoorden dat ze gelijk hebben en dat het fijn is dat ze het aangeven?’
Voor het volwassen nageslacht is het aantrekkelijk als ouders ook gewoon hun eigen leven leiden, meent Dykstra. ‘Wat heb je ze als mens te bieden en maakt het leuk om bij jou langs te komen?’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant