Soms lees ik artikelen waarin we worden opgeroepen om niet te vergeten hoe verschrikkelijk de aanslagen van Hamas op 7 oktober ’23 in Israël zijn geweest. Terwijl er naar mijn gevoel al best veel aandacht voor is. Eigenlijk zou je de hele oorlog die Israël sindsdien voert wel aandacht voor 7/10 kunnen noemen. Volgens mij zijn er ook niet zoveel mensen die onbewogen aan de aanslagen denken of het wel prima vinden wat Hamas heeft gedaan.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien zijn zulke oproepen vooral bedoeld om Joden gerust te stellen en is hun onderliggende boodschap eigenlijk: de wereld is vol van Jodenhaat, maar u bent door vrienden omringd. Toch blijven ze een beetje vreemd, want intussen is er wel iets ergers gebeurd, zou je zeggen. Gaza is vernietigd. Sommige mensen die er verstand van hebben noemen de oorlog genocidaal, maar je hoeft natuurlijk niet naar school te zijn geweest om te kunnen zien wat er is gebeurd.
Misschien is de vergelijking wat lichtzinnig, maar als er aandacht wordt gevraagd voor 7/10, begint dat toch een beetje te voelen alsof iemand op je kat gaat staan om medeleven voor zijn zieke hond te vragen. Natuurlijk, gek, wil je zo iemand dan wel toeroepen, wat dacht je dan, alles kun je krijgen, maar ga s.v.p. even ergens anders op staan.
Nog maar een paar jaar geleden zag ik een interview met de Amerikaanse schrijver Ta-Nehisi Coates, die op bezoek was in Israël. Ik herinner me daarvan vooral zijn verbazing over wat hij had gezien, maar vooral ook over het feit dat het conflict niet kon worden opgelost. Want er was namelijk maar één oplossing, een echte, serieuze: er één staat van maken, vrije verkiezingen houden en iedereen dezelfde rechten geven.
Ja, dacht ik toen ook nog even, waarom niet? Gewoon samen in één land en verder geen ruzie meer maken. Het was toen al erg naïef. Coates ging ervan uit dat mensen uiteindelijk redelijk zijn en dus voor rust en vrede zullen kiezen. Maar de meeste mensen willen helemaal niet van hun conflicten en oorlogen af, maar van hun tegenstanders.
Nu is er een staakt-het-vuren en mogen veel Gazanen weer terug naar huis – deze week zagen we beelden van de stoffige mensenstromen. Maar waar gaan ze naartoe? Er is niks meer, geen zorg, hulp, school, dak, water of voedsel. Wat kunnen ze er nog doen?
Dit is de tijd van het recht van de sterkste, en die kan pakken wat-ie wil, Groenland, Panama of Taiwan. De zwakkeren rest weinig anders dan voorzichtig protesteren, lijdzaam toekijken of zich bekeren tot een realistische politiek – als je een situatie toch niet kunt veranderen, kun je maar beter proberen er je voordeel mee te doen. Je hoeft namelijk maar een klein deel van Oekraïne op te geven, nog niet eens de helft, en je krijgt er van de Russen misschien wel een voorlopige vrede en eindelijk weer goedkoop gas voor terug.
Gaza is een fantastische locatie, zei Trump, met het beste weer. Als we met zijn ogen naar de toekomst van Gaza kijken, zien we boulevards en brede stranden, witte hoogbouw en heel veel golfbanen. Het zal wel niet zo lang meer duren voor we er op vakantie gaan.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant