De buurvrouw reanimeren of in het ziekenhuis wakker worden zonder te weten hoe je er bent terechtgekomen. Dat overkwam burgerhulpverlener Shiara Hebbink en gereanimeerde David van Vliet. Ze vertellen hun verhaal aan NU.nl. "Ik heb hierdoor vertrouwen in de mensheid."
David van Vliet kon twee jaar geleden moeilijk in slaap komen door pijn in zijn rug. De 63-jarige ICT'er maakte zich niet veel zorgen. "Soms kun je door maagzuur rugpijn krijgen, dus ik dacht dat ik gewoon nog een maagzuurremmertje moest nemen."
Om zijn vrouw niet tot last te zijn, verplaatste hij zich die nacht van hun bed naar de bank in de woonkamer. Toen iedereen de volgende dag weer vanuit school of werk binnendruppelde, lag Van Vliet nog steeds op de bank.
Nog geen reden tot paniek, tot zijn jongste dochter een paar uur later vroeg hoe hij zich voelde. Van Vliet reageerde niet, keek verwilderd om zich heen en stopte met ademen. "Het voelde alsof ik dood aan het gaan was," zei hij later. Zijn vrouw en dochters belden onmiddellijk 112.
Wat er daarna gebeurde, kreeg hij pas dagen later in het ziekenhuis te horen. "Het is alsof ik het verhaal van iemand anders vertel, dat voelt heel gek. Ik kon me gewoon niet meer herinneren wat er was gebeurd."
De 112-telefonist vroeg of Van Vliets vrouw de voordeur wilde openhouden voor vrijwillige en professionele hulpverleners. Binnen een minuut rende de overbuurjongen binnen, die een oproep had gekregen van het vrijwilligerssysteem HartslagNu. "Die buurjongen dacht: het zal toch niet de vader van het buurmeisje zijn? Maar dat was dus wel zo", zegt Van Vliet. "Het ging allemaal erg snel. Hij drukte tijdens het reanimeren zo hard op mijn romp, dat hij mijn borstbeen brak."
Toen het ambulancepersoneel er was, namen ze het reanimeren over. Daarna brachten ze hem naar het ziekenhuis, waar Van Vliet een paar dagen moest blijven. "Ze moesten me wel tien keer vertellen wat er was gebeurd", vertelt hij. "Dat mijn familie aan mijn bed zat was mijn eerste bewuste herinnering, dat voelde onwerkelijk. Ik wist helemaal niet wat er aan de hand was. Opeens zat iedereen in die ziekenhuiskamer."
Door de snelle reanimatie van zijn overbuurjongen kon Van Vliet helemaal herstellen. Hij had geen zuurstofgebrek opgelopen en daardoor geen hersenschade. "Mijn familie kwam elke dag op bezoek, daar heb ik veel steun aan gehad."
Van Vliet ging na zijn herstel op bezoek bij zijn overbuurjongen om hem te bedanken. "Dat was nog best lastig: welk cadeau volstaat nou?", lacht hij. De buurjongen is erg trots op wat hij heeft gedaan. Als de twee elkaar op straat tegenkomen, hebben ze het er nog weleens over. "Het heeft me vertrouwen gegeven in de mensheid, dat we elkaar zo helpen."
David noemt de hartstilstand en zijn herstel de donkerste periode uit zijn leven. Toch is hij er weer bovenop gekomen. "Ik sport samen met een revalidatieclub en ben gestopt met roken."
De 38-jarige Shiara Hebbink staat al bijna vier jaar geregistreerd als burgerhulpverlener in de HartslagNu-app. Ze vindt het belangrijk dat mensen in de buurt voor elkaar zorgen. Reanimeren in noodsituaties vindt ze daar een goed voorbeeld van. "Ik hoop dat in geval van nood mensen mij willen reanimeren. En ik kan het, dus ik vind dat ik dat dan ook zelf moet doen."
In november 2023 kwam er 's avonds een oproep. "Als burgerhulpverlener mag je zo'n oproep weigeren, maar ik besloot het gewoon te doen," zegt Hebbink.
Samen met een andere burgerhulpverlener kwam ze op hetzelfde moment aan bij een woning in de buurt. "Toen we trap opgingen dacht ik: nu is het echt." In het huis troffen ze in een slaapkamer twee kinderen bij een jonge vrouw aan met wie het duidelijk niet goed ging.
Het was erg spannend, zegt Hebbink. "Alle training komt dan weer terug. Dan reanimeer je en weet je: o ja, dat is een rib die ik voel." Ribben kunnen breken door de druk die erop wordt uitgeoefend bij een reanimatie.
Toen de ambulancehulpverleners de slaapkamer binnenkwamen, namen ze het van Hebbink over. Zij ontfermde zich daarop over de kinderen. "Ik werkte voorheen bij de jeugdzorg en wist: die kinderen moeten daar gewoon weg, ze hadden al teveel gezien."
Ondanks de reanimatie overleed de vrouw. Deze ervaring heeft een diepe indruk op Hebbink achtergelaten. Ze maakte zich zorgen dat ze niet genoeg had gedaan om de vrouw te redden. "De eerste nacht sliep ik slecht, de gebeurtenissen speelden zich steeds weer in mijn hoofd af. Ik heb er flink last van gehad. Mensen onderschatten zo'n reanimatie echt."
De dag erna werd ze door HartslagNu gebeld voor nazorg. Uiteindelijk heeft ze gesproken met degene die haar de eerstehulpcursus BHV gaf. "Ik kon toen bespreken of ik goed gehandeld had en wat mijn gevoel daarbij was," zegt ze. "Dat hielp heel erg."
Hebbink kan nog steeds opgeroepen worden voor een volgende reanimatie. Haar alarm staat hard en iedereen in haar omgeving weet ook dat ze opgeroepen kan worden. "Mijn hart gaat sneller kloppen als er een oproep is, maar daar ben ik blij mee. Je kunt ook bevriezen of weglopen, en dat heb ik gelukkig niet."
Source: Nu.nl algemeen