is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Als Tim de Wit na een paar jaar terugkeert in zijn oude appartement in Londen, herkent hij vrijwel niets. Alles is anders, behalve het balkon waar hij vaak zijn stand-ups deed voor het NOS Journaal als Verenigd Koninkrijk-correspondent. Geestig zijn vooral de archiefbeelden van zijn eerste bijdragen: we zullen het cliché van het hertje dat in de koplampen kijkt niet gebruiken, maar heel anders kunnen we die eerste bijdragen niet omschrijven.
Het correspondentschap van De Wit eindigde vier jaar geleden, na een periode die mag worden omschreven als een van de meest turbulente uit de Britse geschiedenis. De Wit begon in 2015, waardoor zijn correspondentenjaren sterk werden getekend door de Brexit.
Inmiddels vond De Wit het de hoogste tijd om terug te gaan voor het VPRO-drieluik De Wit en de Brit, waarin hij terugkeert naar zijn leven van toen om ‘op persoonlijke wijze te onderzoeken wat er is terechtgekomen van de Brexit en hoe Britten daar nu op terugkijken’.
Nu ja, uit de eerste aflevering bleek zondagavond dat veel Britten de realiteit, vooral in het internationaal georiënteerde Londen, toch vooral ontkennen. Zoals een van de geïnterviewden het samenvat: ‘Het is heel Brits om gewoon maar door te ploeteren.’ Een laatste strijder treft De Wit bij Westminster, waar een Brexit-tegenstander nog dagelijks ‘We all live in a Brexit-tragedy’ zong (op de melodie van Yellow Submarine).
Los van alle terugblikken op de (voornamelijk nadelige) gevolgen van de Brexit, gooit De Wit ook een sterke persoonlijke saus over het programma, zonder dat de serie te veel een persoonlijk verlangen wordt naar vervlogen correspondententijden. Zeker, hij zit nog goed in de materie (en in cricket), maar de Brexit-jaren hebben hem ook ‘veel gekost’, en dus is hij blij dat hij ‘dat leven achter zich heeft gelaten’.
Bovendien zorgt zijn losse persoonlijke aanpak voor genoeg geestige situaties, bijvoorbeeld als De Wit een oude Tinderdate opzoekt (journalisten die mislukte dates herbeleven: daarin schuilt een geweldig tv-format). Die oude date runt inmiddels een visumbureau en is daarmee inhoudelijk relevant, maar in dit geval is het toch vooral een goede smoes om terug te blikken op een totale mislukking. Maar, zoals De Wit het zelf samenvat: een mislukte date is nog geen mislukte ontmoeting, er vloeit altijd wel een interessant verhaal uit voort. Ook een herkenbaar journalistensmoesje: je kunt een mislukte date dan altijd onder het ‘ja maar goed verhaal!’-tapijt schuiven.
De prettig persoonlijke insteek gaat daarmee goed samen met het inhoudelijke, wat sowieso een grote kwaliteit is van De Wit. Als presentator is hij inhoudelijk altijd sterk, maar ook gewoon uitermate fijn tv-gezelschap (wat we ook zien in zijn uitstekende werk als invalpresentator in het verder wat kwakkelende Bar Laat). Nee, van de verdwaasde hertjesblik is tien jaar later niets meer over.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant