Ontwerper Harriet Richardson maakte van het kantoorcliché van lichaamsdelen op het kopieerapparaat een afscheidsboekje voor de werkgever die ze toch al niet zo mocht.
is chef van Volkskrant Magazine.
De eerste keer dat de Engelse Harriet Richardson (29) ontdekte dat ze haar opleiding tot grafisch vormgever en haar vaardigheden als tekstschrijver kon gebruiken om een boodschap over te brengen, was toen ze in 2019 meedeed aan een van de grootste Extinction Rebellion-demonstraties in het centrum van Londen en een bord ontwierp met de tekst: ‘Ook de vriendin van Leonardo DiCaprio verdient een toekomst’.
Het bord ging viraal, de kreet werd tientallen keren gekopieerd en ze kreeg ontzettend veel aandacht.
Richardson noemt zichzelf nu (online) performancekunstenaar, maar werkte in de tijd van de demonstratie nog bij een gerenommeerd ontwerpbureau dat huisstijlen ontwerpt voor bekende merken. Het werk vond ze leuk, maar haar leidinggevenden vond ze vreselijk. ‘De creatief directeur haatte me. Er werden voortdurend seksistische en homofobe opmerkingen gemaakt. Ik maakte daar melding van, maar mijn klacht kwam terecht bij de eigenaren van het bedrijf, dus er veranderde niks.’
Ze wilde er weg en vertrok uiteindelijk ook, maar niet zonder de scanner van de zaak even mee naar huis te nemen voor een soort kleine ceremonie om afscheid te nemen van de corporate wereld waarvan ze geen deel meer wilde uitmaken. Met de scanner legde ze haar eigen naakte lichaam op alle mogelijke manieren vast. Van de beelden heeft ze een roze ingebonden fotoboek gemaakt, Scandalous heet het, in een oplage van honderd stuks.
Het inscannen van haar lichaamsdelen was bevrijdend, zegt Richardson aan de telefoon. ‘Ik huilde, werd een beetje dronken. Ik liet de beelden expres onbewerkt, rommelig en soms met vette vegen erop waar mijn lippen eerder op de glasplaat hadden gezeten. Die imperfectie vind ik mooi, bijna het tegenovergestelde van grafisch vormgeven. En ik borduur natuurlijk voort op de lange traditie van al die mensen die weleens dronken hun lichaamsdelen hebben gekopieerd op kantoor.’
Het boek vormde een opmaat tot andere online projecten waarbij Richardson activistisch kan zijn op een grappige of artistieke manier, of allebei. Door op één dag honderd internetdates aan te gaan bijvoorbeeld, of al haar foto’s te bundelen die door Instagram werden verwijderd vanwege de naakte lichaamsdelen die erop staan, probeert ze iets te zeggen over intimiteit, seksualiteit, machtsongelijkheid. Ze heeft naast deze projecten een paar vaste designklanten, waaronder Extinction Rebellion, zodat ze haar huur kan betalen.
Richardson heeft een bijzondere interesse in het medium Instagram en vooral de baas van het moederbedrijf Meta: Mark Zuckerberg. Op haar pagina staat ze meermaals innig met hem op de foto. Richardson: ‘Ik ben op een gekke manier geobsedeerd door de tech-miljardairs. Ze bepalen wat daar wel en niet mag en als kunstenaar heb ik steeds met die censuur te maken. Zo gauw er een vrouwelijke tepel te zien is, wordt mijn werk verwijderd.’
Nu doet ze met behulp van AI iets wat hem hopelijk ergert: zijn gezicht gebruiken in haar foto’s, zonder zijn toestemming. Toen Zuckerberg onlangs allerlei restricties op zijn platforms losliet, vroegen vrienden haar of ze daar blij om was. Maar ze maakt zich geen illusies: ‘Ik denk dat er allemaal vreselijke dingen worden toegelaten, maar ik denk dat naakte vrouwentepels het laatste zijn dat je van Zuckerberg mag laten zien.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant