Tussen de twee delen van The Godfather maakte Francis Ford Coppola dit paranoïde meesterwerk. Hoofdpersoon Harry Caul is een afluisterexpert. Als hij iets hoort wat hij niet had mogen weten, staan er levens op het spel, ook het zijne.
Regie: Francis Ford Coppola. Met: Gene Hackman. Lengte: 113 minuten.
The New Year That Never Came, de sterke debuutfilm van Bogdan Muresanu, speelt zich af in de aanloop naar de Roemeense revolutie, die leidde tot de val van dictator Ceausescu. Door zes personages te volgen maakt Muresanu invoelbaar hoe het is om in een dictatuur te leven. Het laatste half uur is een meesterlijke compositie.
Regie: Wim Wenders. Met: Harry Dean Stanton, Dean Stockwell. Lengte: 147 min.
In Liebe, Eure Hilde over de Duitse verzetsstrijder Hilde Coppi, die in verzet kwam tegen het nationaalsocialisme. Het is een indrukwekkend tragische film. Andreas Dresen vertelt Hilde Coppi’s verhaal via twee sporen: een lineair verhaal van Gestapo-verhoor, gevangenis, rechtszaak en guillotine doorsnijdt hij met warm getinte flashbacks naar de liefde van Hans en Hilde.
Regie: Andreas Dresen. Met: Liv Lisa Fries, Johannes Hegemann, Alexander Scheer. Lengte: 124 min.
Als er een nieuwe jongen tegenover hem komt wonen, ontdekt tiener Elias dat hij op jongens valt. Het Vlaamse Young Hearts is een lief, gevoelig verhaal over het ontdekken van je seksualiteit. Doordat Elias niet écht wordt tegengewerkt, gaat het vooral over zijn acceptatie van zichzelf.
Regie: Anthony Schatteman. Met: Lou Goossens, Marius De Saeger, Geert van Rampelberg. Lengte: 100 minuten.
Dikkie Dik 2: Een nieuwe vriend voor Dikkie Dik is, van die film en Mufasa: The Lion King, de betere kattenmusical. Dikkie Dik is een hedonist die wil sleeën nu er een dik pak sneeuw buiten ligt en langzaam achtervolgd wordt door een hond. André van Duin praat het geheel gemoedelijk aan elkaar. Een verademing naast de drukte van andere kinderfilms.
Regie: Joost van den Bosch, Erik Verkerk. Lengte: 60 minuten. Voor alle leeftijden.
Stijlvol sterven met Pedro Almodóvar. Met The Room Next Door bewijst de Spaanse regisseur dat je best een lichte film kunt maken over een zwaar onderwerp. Martha (Tilda Swinton) is een terminaal zieke vrouw die euthanasie verkiest boven langdurig lijden. Haar oude vriendin Ingrid (Julianne Moore) staat haar bij tijdens het sterven.
Regie: Pedro Almodóvar. Met: Tilda Swinton, Julianne Moore, John Turturro. Lengte: 110 min.
Terwijl de 71-jarige hoofdpersoon van Memorias De Un Cuerpo Que Arde door haar woning vol oude foto’s scharrelt, komen in sommige kamers plots jongere versies van haarzelf tot leven. Details uit herinneringen vermengen zich met het heden. In de voice-over van de film blikken drie vrouwen boven de 65 onbeschaamd en gniffelend terug op hun relaties, maatschappelijke verwachtingen en seksuele verlangens.
Regie: Antonella Sudasassi Furniss. Met: Liliana Biamonte, Juliana Filloy Bogantes, Paulina Bernini. Lengte: 90 min.
Regisseur Mati Diop (Atlantique) won met Dahomey de Gouden Beer op het filmfestival van Berlijn. Het is een unieke film over de Franse restitutie van roofkunst aan Benin vanuit het perspectief van een koningsbeeld, dat een voice-over krijgt.
Regie: Mati Diop. Lengte: 69 min.
Keuken en koken zijn het hele leven voor de werknemers van een toeristentent in New York in La Cocina. Voor de verandering niet omdat ze leven voor ‘de perfecte panna cotta’, maar omdat hun leven (in de VS) van hun baan afhangt.
Regie: Alonso Ruizpalacios. Met: Raúl Briones, Motell Gyn Foster, Anna Díaz, Rooney Mara. Lengte: 139 min.
Voor Wim Wenders kwam alles veertig jaar geleden samen met ‘Paris, Texas’, een meesterwerk dat barst van het filmtalent. Los van het eenvoudige, maar gelaagde verhaal is Paris, Texas een visueel overweldigende film van lijnen en diagonalen (elektriciteitspalen, treinrails, viaducten), kleuren (van natuurlijk licht tot primaire kleuren) en uitgekiende composities, zoals de prachtige climax in een peepshow met een doorkijkspiegel.
Regie: Wim Wenders. Met: Harry Dean Stanton, Dean Stockwell. Lengte: 147 min.
Kneecap gaat over de opkomst van de gelijknamige Noord-Ierse rapgroep. Op een golf van controverses bereiken ze een miljoenenpubliek met raps over drugs. Én brengen ze de Ierse taal weer tot leven. „De helft van mijn Ierse klas was daar door Kneecap”, zegt de Britse regisseur Rich Peppiatt. De film is een energieke komedie, geïnspireerd door vooral Trainspotting, maar ook door Amélie (seksscènes), La Haine (drugs) en Life of Brian (de oude verzetsgroepen in Noord-Ierland lijken op het peoples front of Judea).
Regie: Rich Peppiatt. Met: Michael Fassbender, Liam Óg Ó Hannaidh, Naoise Ó Cairealláin. Lengte: 105 minuten.
„Ik geniet er veel meer van als ik een monster speel”, zei Hugh Grant in een interview met NRC. We dachten dat hij zijn romkomimago had afgeschud met zijn rol als has been-acteur die een doodgoed, pluizig beertje het leven zuur maakt in Paddington 2. Maar in reli-horror Heretic martelt Grant een stel mormonen. Een van de intelligentste horrorfilms van het jaar, tevens een theologie-les.
Regie: Scott Beck, Bryan Woods. Met: Hugh Grant, Sophie Thatcher, Chloe East. Lengte: 111 min.
In Small Things Like These regisseert de Vlaamse Tim Mielants de Oscarwinnende Cillian Murphy. Hij speelt een gevoelige Ier die iets ziet wat hij niet zou moeten zien in een streng katholiek dorp dat gewend is te zwijgen. Murphy’s melancholieke oogopslag doet al het werk: we zien zijn verdriet, twijfel en morele worsteling van nabij.
Regie: Tim Mielants. Met: Cillian Murphy, Eileen Walsh, Emily Watson, Zara Devlin. Lengte: 98 min.
Scenaris Adam (Andrew Scott) leeft nagenoeg alleen in een flatgebouw vol identieke, geluidsdichte, onbewoonde appartementen. Een plek waar mensen worden verteerd door eenzaamheid. Door de middag gaat Adam op bezoek bij zijn dode ouders, praat hij met ze. ‘s Avonds zwelgt hij onder het blauwpaarse licht van het avondvallen. Tot Harry (Paul Mescal) plots dronken voor zijn deur staat. Hij is ook eenzaam in dat enorme, lege gebouw. Ze worden wervelend, pijnlijk en bruut verliefd, terwijl ze proberen hun eenzaamheid uit te bannen. De nieuwste film van Andrew Haigh is virtuoos op bijna elk gebied: plot, cinematografie, regie. Maar wat de film zó ontroerend maakt, is het spel van Andrew Scott en Paul Mescal. Lees dit interview met Mescal en Scott, waarin ze praten over hun chemie.
Regie: Andrew Haigh, met Andrew Scott, Paul Mescal, Jamie Bell, Claire Foy. Lengte 105 min. Te zien op Disney+.
Kampcommandant Rudolf Höss leeft met zijn vrouw en kinderen in luxe naast Auschwitz. Zij horen de vernietiging aan de andere kant van de buitenmuur van het kamp niet meer: het constante gedreun van de crematoria, het gegil, de geweerschoten. Een film over wegkijken, en de banaliteit van het kwaad, die door haast verborgen camera’s en briljant sound-design angst inboezemt. Daarnaast past de film in een nieuwe trend holocaustdrama’s die meer om de daders dan de slachtoffers draait. Sandra Hüller speelt Hedwig Höss, de vrouw van Rudolf. In een interview met NRC zei ze: „Ik voelde zelf niet de noodzaak om een fascistische vrouw te spelen en vond het een gevaarlijk project.”
Regie: Jonathan Glazer, met Sandra Hüller, Christian Friedel. Lengte 106 min. Te zien op MUBI
De filmgeschiedenis telt vele mannen die vrouwen ombouwen naar eigen inzicht. De fantasy-komedie Poor Things van regisseur Yorgos Lanthimos heeft een radicaal andere uitkomst. Bella Baxter is gebouwd in een laboratorium door een Frankenstein-achtige dokter uit het lijk van een zwangere vrouw en het brein van haar ongeboren baby. De mannen uit het belle époque willen haar vormen naar hun ideaal. Maar zij daagt ze uit op het slagveld waar zij zich heer en meester wanen: in bed. En ze zijn gedoemd daar het onderspit te delven. De ‘poor things’ uit de titel? Dat zijn de mannen.
Regie: Yorgos Lanthimos, met Emma Stone, Mark Ruffalo, Willem Dafoe, Ramy Youssef. Lengte 141 min. Te zien op Disney+.