Wat is Benito Martínez Ocasio toch een heerlijke eigenwijs. Spreekt de hele wereld af: we brengen onze albums op vrijdag uit, kiest hij een doodstille zondag waarop niets anders uitkomt, om een stuiterend en messcherp Bad Bunny-album uit te brengen. Een kolkende storm van beats, brass en zoemende bas, waarop hij soepel swingt tussen salsa, reggaeton, dembow, synth-pop, hiphop en house. En ondertussen heeft hij nog iets te vertellen ook. Lees de hele recensie. (Peter van der Ploeg)
‘Veel mensen zijn bang om oud te worden”, zei rapper Mac Miller in 2013. „Volgens mij heb je dan eindelijk een begrip van de wereld om je heen. Rustig de tijd om van de stilte te genieten.” Op vrijdag 7 september 2018 overleed Mac Miller. Hij was 26 jaar oud, en stierf als een zoekend mens. Een mens dat nooit zou vinden, maar tijdens zijn zoektocht wel hartverscheurend mooie muziek zou achterlaten. Lees de hele recensie. (Jonasz Dekkers)
Dirigent Rumon Gamba en het BBC Philharmonic Orchestra laten hun landgenoten op bevlogen wijze een vergeten componist uit de vorige eeuw herontdekken. Het derde album in de Gipps-reeks bevat drie korte sfeerstukken, een hoornconcert en haar Eerste Symfonie. Het bewijst dat de veelzijdige Gipps alles heeft om in de voetsporen te treden van haar beroemde componist-leermeester Ralph Vaughn Williams. Lees de hele recensie. (Joost Galema)
SZA, de Amerikaanse koningin van de gevoelige r&b, omarmt popliedjes, een vrolijke stemming en verrassende uitstapjes op de ‘uitgebreide’ versie van haar succesalbum SOS (2022). Met zestien nieuwe nummers (aangevuld met het grootste deel van SOS) had dit ook haar derde album kunnen zijn. SZA komt hier uit haar schulp. (Hester Carvalho)
Sophie Jamieson maakte veel indruk in een koude Paradijskerk tijdens Left of the Dial in 2023, toen net haar debuut uit was. Nu is er een soms ongemakkelijk schurende en toch prachtige tweede. Zwaar, maar folk op z’n puurst. In Jamiesons stem hoor je de diepte die haar leven heeft gekend, waarmee ze de terughoudende luisteraar bij de hand neemt. (Peter van der Ploeg)
Zeg: „Live at Slugs”, en je wou dat je erbij was geweest, midden jaren zestig in die hippe jazzsaloon Slugs’ New York. Waar op een avond de pannen van het dak gespeeld werden door het kwartet van pianist McCoy Tyner en tenorsaxofonist Joe Henderson, met bassist Henry Grimes en drummer Jack DeJohnette. Deze teruggevonden, opgefriste liveopnames laten jazz work-outs horen van een krankzinnig vlammend hoog niveau in een fel opgedreven tempo. Jazz als lava. (Amanda Kuyper)
Tessa Rose Jackson is onder haar moeilijk te googelen artiestennaam Someone uit gekropen, en volgt haar prachtige album Owls op met een samenwerkings-ep. Die onderstreept evengoed haar kracht: meeslepende songs met weelderige instrumentatie in kraakheldere productie. Vooral de songs met Nana Adjoa en Noon Garden zijn parels. (Peter van der Ploeg)
Haast te veel om op te noemen, is dit geweldige album. Op de eerste plaats een eerbetoon aan twee boezemvrienden, twee grootse musici bovenal, die in 2014 (Frans Brüggen) en in 2021 (Louis Andriessen) overleden. Het bevat Andriessens zwanenzang, het koor- en orkestwerk May, maar ook ander koorwerk van Andriessen, een bedwelmend mooi gezongen elegie van Josquin en, niet in de laatste plaats: verbijsterende oude opnames van blokfluitist Brüggen. Bij elkaar opgeteld is het een uniek, divers, briljant vertolkt document. Lees hier de hele recensie.
Tamara Lindeman, het brein achter The Weather Station, houdt haar luisteraar scherp. Net als een blazer zich comfortabel in een arrangement nestelt, kan er zomaar een dwarsfluit beginnen te snerpen of een jazzdrummer zijn ritme laten struikelen. Haar zevende album gaat dan ook veel over ongemak. Maar altijd zijn er de heldere popmelodieën die alsmaar uitdijen. Alweer een prachtig album. (Ralph-Hermen Huiskamp)
De dynamiek is helemaal terug bij Opeth. Het in paragrafen verdeelde album gaat over het voorlezen van het testament van een vooroorlogse patriarch, die een tweeling en een gehandicapt meisje achterlaat. De moeder is al overleden, en nu komen er allerlei duistere geheimen over het gezin naar buiten. Een conceptalbum dus, en dat daagde de band uit niet alleen een tandje heavier te spelen, maar ook veelzijdiger. Niet op dezelfde manier als in de jaren negentig, maar op een nieuwe, frisse manier die óók erg bij ze past. De brul is daarin functioneel: de torn van de vader, bulderend vanuit gene zijde in een sfeer zo kil als het humeur van een hongerige ijsbeer, wat past daar beter bij dan die diepe oergrunt? Het zorgt voor kippenvel, en zelfs een traan. Lees de hele recensie.
Er is altijd hoop, en die komt uit Rotterdam. The First Exit is precies wat een debuut moet zijn: spetterend, onstuimig en stuiterend van stemmingswisselingen. In de verontrustende opener ‘The Cause’ lijkt het alsof The Cure na een driedaags dieet van amfetamine en energiedrank de wereldhit ‘A Forest’ probeert te spelen. Het is een mengeling van paniek, woede en radeloosheid. Maar tussen alle vertwijfeling en opgefoktheid weerklinkt ook een mission statement over authenticiteit en eigen koers varen: „Do you really wanna go where the others all go?” Tramhaus wil dat overduidelijk niet en klinkt op The First Exit geheel als zijn eigen allerindividueelste zelf. Lees de hele recensie.
Al jaren loopt de Vlaamse zangeres en cellist Saartje Van Camp op met Spinvis: een zilveren tweede stem, unisono of erboven, zijn vrije taal aanvullend. Nu zijn er haar eigen liedjes, met even zo associatieve, ongrijpbare observaties tussen alles in – een hersenschudding, file, een stil protest. Van Camps gesluierde zang voert mee op lichte fonkelbeats, samples, strijkers en piano, van poëtisch raamgedicht tot theatrale electropop. (Amanda Kuyper)
De Italiaanse gitarist Alberto Mesirca verdiepte zich in gitaarmuziek van een tiental Servische componisten. Tot de twintigste eeuw had de gitaar niet echt een geschiedenis in het Balkanland, daarom bleek het instrument zo geschikt om de eigen volksmelodieën te mengen met die van vele andere stijlen. Het levert een mooi en rijk klankbeeld op. (Joost Galema)
Het dertiende Ulver-album, Liminal Animals, gaat enigszins door op het brede pad vol afslagen en onderbrekingen dat de band met The Assassination of Julius Caesar (2017) heeft ingeslagen: gitzwarte jarentachtig-new wave en synthpop, ergens tussen Depeche Mode, Sunn 0))) en Burial in. Dansbaar, maar ook heel geschikt om een potje op te huilen. Futuristisch en nostalgisch tegelijk, mooi maar toch ook verontrustend. Lees de hele recensie. (Peter van der Ploeg)
Opvallend is de meditatieve sfeer van een groot deel van de nummers op Transa. Ook opmerkelijk is de akoestische klank, volgens initiatiefnemer Reid om de ‘natuurlijkheid’ van trans-zijn te onderstrepen. Elektronische beats zijn in de minderheid. Dat geldt ook voor artiesten die bekendstaan om hun elektronische stijl, zoals rapper Yaya Bey (hier als crooner) en de Koreaanse dj Yaeji, die een sfeervol en spookachtig liefdesliedje zingt. Popzangeres Calore klinkt hier breekbaar en intiem. Lees de hele recensie. (Hester Carvalho)
Lees elke week recensies van de meest opvallende albums: nrc.nl/albums
Ontvang iedere week het laatste boekennieuws, recensies en de interessantste interviews in je inbox
Source: NRC