is verslaggever bij Volkskrant Magazine en columnist.
Ik heb het drie keer opnieuw opgezocht voordat ik het geloofde, maar: Dion Graus gaat een dierenprogramma presenteren op Ongehoord Nederland (ON). Zelf dacht hij dat het Beesten met Dion moest gaan heten. Zo heette ook de dierenshow die hij begin jaren nul maakte voor TV Limburg, en daarvan staat, het internet zij geprezen, nog wat op YouTube. Graus ging op pad met het paard van Sinterklaas, grapjes over de vermoede incontinentie van de Sint, Graus in bed bij de Sint, dat soort ongein.
Nu kun je denken: is Tweede Kamerlid zijn niet een drukke baan, te druk om ook nog bij te beesten? Maar dat soort regels gelden niet bij de PVV, waar Kamerlid zijn meer een parttimebaan is. Wat Graus ook doet, hij is met geen shovel uit die Kamerzetel te krijgen. Al bij zijn aantreden waren daar twee aangiften van mishandeling begin jaren nul, van zijn zwangere eerste vrouw, bij wie Graus onder meer een minuut lang de keel dichtkneep.
De officier van justitie zei later dat Graus onterecht niet was vervolgd. Veel later was er dat onderzoeksstuk van NRC, waarin uit honderden recherchedocumenten werd gereconstrueerd hoe de volgende mevrouw Graus, tevens PVV-fractiemedewerker, door Graus aan zijn beveiligers werd uitgeleend voor seksfeestjes, ook in het Tweede Kamergebouw, volgens haarzelf onder dwang.
Ik kan nog wat zeggen over 125 duizend euro aan onterechte reisvergoedingen, over de klachten van drie Kamermedewerkers daarna, over seksueel misbruik en intimidatie, maar goed, dit leest toch geen mens die Graus stemt. Wat me méér dwarszit dan Dion Graus en de middelvinger van de PVV aan de vrouwen die zich hebben gemeld, is de gelatenheid hierover in de Kamer. Die weerspiegelt ook het maatschappelijke schouderophalen over partnergeweld.
Destijds zei het presidium niets te kunnen doen, omdat de Kamer volgens hen een soort co-working space is voor 150 zzp’ers. GroenLinks-lid Kathalijne Buitenweg zei nog dat het ongehoord was: ze vond dat de PVV zich luid en duidelijk moest uitspreken over seksueel geweld, en daar kwam uiteraard niets van in. Privézaak, ouwe koeien. Dion Graus is een man die je op je goudvis kunt laten passen, maar je geeft ’m gewoon niet de sleutel van je achterdeur.
Partijen vroegen de Kamer om onderzoek, toenmalig voorzitter Vera Bergkamp wierp het stinkende zaakje terug naar de fracties, en toen gebeurde er niets en daar zei ook niemand wat van. Onder protest van de PVV kwam er nog wel een gedragscode en een College van onderzoek integriteit, maar dat was voor de slachtoffers van Graus te laat. Het OM liet de zaak ook vallen.
Inmiddels moet in de Tweede Kamer toch ook bekend zijn dat sociale veiligheid veel meer is dan wat zich bij de rechter laat bewijzen. De Kamer heeft in elk geval eindeloos vergaderd over dat andere overheidsorgaan met kwesties rondom sociale veiligheid, de NPO. Bij een debat in december ging het over ‘stelselverantwoordelijkheid’, ‘governance’, er werd gedacht aan een commissie en een nieuwe structuur om met signalen om te gaan, maar lang verhaal kort: minister Eppo Bruins zei dat hiervoor 3,6 miljoen extra nodig was, en dat wist de PVV te blokkeren, want dat is allemaal geld dat niet naar andere dingen gaat, zoals naar Dion Graus.
Ondertussen heeft ON, de omroep waar Graus straks gaat schitteren, iets gemeen met de man ‘die meer vertrouwt op dieren dan op mensen’: ze zijn allebei een galsteen in het geweten van de Kamer. Staatssecretaris Gunay Uslu had de guillotine op Ongehoord Nederland kunnen laten vallen in 2023, maar deed dat niet. Toch ook uit angst dat het als hét bewijs zou dienen voor (linkse!) inmenging in die (linkse!) publieke omroep.
En dus betekent pluriformiteit bij de NPO voorlopig óók: kijken naar Dion Graus die uit dubbele publieke gelden staat te beesten op de buis. Gegarandeerd veilig voor werknemers van Ongehoord Nederland, zolang Graus met een GoPro op pad gaat in een zeehondencrèche of hertenkamp.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant