Marianne had een affaire met een collega, toen ze haar man er jaren later over vertelde, was hij geschokt. Ze waren nota bene in therapie geweest en al die tijd had ze niets gezegd. ‘Om jou geen pijn te doen’, bracht ze uit, maar dat maakte geen indruk.
Marianne (57): ‘Nu, vele jaren later, denk ik dat het de overgang was die voor alle verwarring zorgde. Ik voelde me onrustig en onprettig, had geen idee wat eraan scheelde en projecteerde mijn ongenoegens op degene het dichtst bij me: mijn man. De hormonen maakten me onstabiel, vergelijkbaar met wat er gebeurt in de puberteit. Er lag een lange periode achter me waarin zorgen vooropstond. De kinderen gingen het huis uit, ik kwam in een fase waarin er weer ruimte was voor nadenken en ging met andere ogen naar mijn relatie kijken.
Ons gezin was altijd een goed lopende machine geweest en nu we samen overbleven, zag ik vooral de verschillen die eerder nooit een probleem waren. Ik had behoefte aan een ander soort intimiteit en verweet hem als het ware dat hij dat niet gewoon aanvoelde. Zijn voorkeur voor actie en sporten, mijn voorkeur voor reflectie en natuur – het was of het contrast ineens werd blootgelegd door mijn nieuwe gevoelig- en ontvankelijkheid. Precies zoals toen ik tiener was.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Na 25 jaar ontstond er afstand tussen mijn man en mij, maar we praatten er niet over, want dat hadden we nooit zo gedaan – met een beetje olie erin draaide die machine toch wel door. De liefde was er zeker, maar werd onvoldoende gevoed en getoetst, we verkeerden in de volste overtuiging dat ons huwelijk onwrikbaar was. Scheiden kwam in mijn wereld niet voor.
De veranderingen in ons leven – met zijn tweeën verder na een leven met een gezin, mijn lichaam dat gekweld werd door de hormonenstorm – hebben we veronachtzaamd en in plaats van elkaar in de ogen te kijken, vast te pakken, te bevragen, kochten we een nieuw huis. Hij ging daarin helemaal op en ik begon een geheime affaire. Ik kon het niet opbrengen een steen in de vijver te gooien, te meer omdat met hem niets aan de hand leek. Het was makkelijker de oplossing buitenshuis te zoeken.
Intussen deelden we een fijn leven, we maakten avondwandelingen, keken televisie samen. Ik had grote behoefte aan connectie, aan het delen van wezensvragen, aan het samen antwoorden formuleren in een wellicht nieuwe taal, een die aansloot bij de tijd die voor ons lag, maar nam geen initiatief. En misschien was het naïef om te hopen dat ik plots zou hervinden wat we al die jaren hadden verwaarloosd. Passen wij nog bij elkaar? Ik durfde het niet te vragen, bang om ons huwelijk aan het wankelen te brengen.
Intussen groeide de onvrede, een ruis die me bij iedere stap vergezelde. Ik dacht toen we net dat geweldige nieuwe huis hadden betrokken weleens: wat zou het fijn zijn om meer ruimte voor mezelf te hebben. Maar ik uitte dat niet, de gedachten kregen vorm in onbehagen, niet in zinnen of vragen waaraan consequenties verbonden konden worden of die tot daden leidden. En zo gleed ik tegelijk onbedoeld en welbewust een affaire binnen met een collega. Het begon heel onschuldig met verliefde gevoelens, iets wat ik al jaren niet meer had meegemaakt. Ik was niet in staat me te beheersen en mijn man bijtijds op de hoogte te stellen.
De verliefdheid maakte een kracht vrij die de mist en zwaarmoedigheid overstemde, ik voelde me mooi, gezien, geliefd – noem het allemaal maar op. Ik had genoeg aan wat zoenen, maar toen deze man met me naar bed wilde, deed ik dat. Voor hem. Omdat het er kennelijk bij hoorde en om hem nog even te kunnen houden. Ja, het was een keuze, natuurlijk. Ik ben verantwoordelijk. Het overkwam me niet, ik zette zelf die stap. Maar nu pas, negen jaar later, kan ik de puzzelstukjes leggen. Ik had mezelf in mijn huwelijk verloren en nu verloor ik mezelf opnieuw. De affaire veranderde al snel van iets dartels in iets met een noodzaak, van een vrolijke ervaring in een verslaving.
Mijn behoefte geliefd te worden om wie ik was, en niet om wie ik verwacht werd te zijn, was een bodemloze put en dateert misschien wel al van ver voor mijn huwelijk. Ook toen die affaire na bijna een jaar stopte besloot ik niets tegen mijn man te zeggen om hem niet te belasten. Wat zou het hem helpen? Maar ik raakte bedrukt onder het geheim en veel later besloot ik hem op een nacht alles te vertellen. We hadden intussen na het zien van een tv-serie besloten ons huwelijk ‘open te gooien’ en nu we allebei dateten met anderen, leek onze relatie weer meer gelijkwaardig.
Ik hoopte met mijn biecht op een transformatie van ons huwelijk, want eerlijk gezegd zag ik dit daten met anderen als iets tijdelijks, als een vorm van achterstallig onderhoud, een schone lei. Ik was helemaal niet geïnteresseerd in andere mannen en hield maar van één man: de mijne. Hij reageerde geschokt op mijn biecht. Hoe kon ik dit nu pas, jaren later, vertellen. We waren nota bene intussen in therapie geweest en al die tijd had ik niets gezegd. Om jou geen pijn te doen, bracht ik uit, maar dat maakte geen indruk.
Niet lang daarna ontmoette hij iemand met wie het klikte. We hadden afgesproken dat de ander ‘stop’ kon zeggen wanneer de open constructie ongemakkelijk begon te voelen, maar van stoppen was geen sprake. Hij verhardde, de neergang was niet meer te stoppen en een half jaar later waren we gescheiden.
Het loskomen van een huwelijk van 25 jaar is lastig. Wie ben ik zonder de ander? En hoe zou het zijn gegaan als ik hem destijds bij de eerste verschijnselen van verliefdheid meteen in vertrouwen had genomen? Zijn relatie bleek tijdelijk, maar onlangs liet hij weten iemand gevonden te hebben met wie het serieus is. Het doet pijn. Mijn laatste restje hoop is verdwenen. Ik heb spijt van wat ik hem heb aangedaan en had nog zoveel samen willen uitzoeken.
Aan de andere kant besef ik dat het tijd wordt dat ik eindelijk op eigen benen ga staan. De overgang, die letterlijke transitie van moeder en echtgenote naar vrouw van middelbare leeftijd, zorgde voor onzekerheid. Maar nu ik de overkant heb bereikt, voel ik de plicht de ontstane ruimte te benutten voor groei. Ik heb iets heel kostbaars in handen: mijn toekomst, mijn zelfontplooiing. Daar ga ik me vanaf nu op richten.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marianne gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant