Een tijdje geleden zag ik de prachtige documentaire Glas, mijn onvervulde leven, van Rogier Kappers, die daarin laat zien hoe hij op zijn 52ste besluit om professioneel glasorgelspeler (glasorganist?) te worden. Ik voelde zeer veel emoties bij deze film, waaronder ‘cringe’. Een scène die ik nooit zal kunnen vergeten is deze: Rogier staat in korte broek te glasorgelen bij een winkelcentrum in Dubai, voor nul man publiek.
Ik dacht hieraan toen onze straatmerel deze week besloot keihard te gaan zingen. Het was nog te koud voor de liefdesmarkt, maar de merel zal gedacht hebben: als ik nú begin, ben ik er in ieder geval als eerste bij.
Maar alle merelvrouwtjes liggen nog ergens op hun bank onder een fleecedekentje. En tegen de tijd dat de lente echt doorbreekt en het ze behaagt om te kijken wat er gaande is in de wereld, is ons dappere mannetje al schor.
Kon die merel maar een film maken over zijn eigen leven.
Source: Volkskrant columns