In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: een bespottelijke film vol Franse stereotypen dient Emilia Pérez van repliek.
Wat is het wáre brood? De croissant? Of de baguette? In het Parijs van de musical Johanne Sacreblu – waar iedereen een krulsnor heeft, een Bretons gestreept shirt draagt en erger riekt dan Franse kaas – staan de families Sacrebleu en Ratatouille lijnrecht tegenover elkaar. Tot twee trans kinderen het in een wedstrijd tegen elkaar moeten opnemen en l’amour het wint van de diepgewortelde rivaliteit.
Een bespottelijke film van dertig minuten, vol makkelijke Franse stereotypen? Het is niet maller dan Emilia Pérez, willen de Mexicaanse makers zeggen. De barokke musical van de Franse filmmaker Jacques Audiard, waarin een drugsbaron een nieuw én beter leven begint als vrouw en die liedjes over zowel vaginaplastiek als ‘verdwenen’ Mexicanen bevat, vinden ze minstens zo erg.
‘Mexico háát Emilia Pérez,’ stelde scenarist Héctor Guillen op X, nadat de film de meeste Golden Globes had gewonnen. ‘Racistische, eurocentrische spot. Bijna 500 duizend doden en Frankrijk maakt er een musical over.’
Ondanks de aardige tot goede kritieken en prijzen in Cannes was de film nooit helemaal onomstreden. Maar nadat Emilia Pérez verrassend dertien Oscarnominaties had binnengesleept, zwol de kritiek pas echt aan, van alle kanten. Het grote publiek pruimt de film niet, toondoof Hollywood wilde vooral een politiek correct statement maken door zo massaal op een film met een trans hoofdpersoon te stemmen, analyseerden verschillende serieuze media als Forbes en The Economist.
Ondertussen wijst onder andere lhbti-belangenorganisatie GLAAD er juist op dat de representatie van trans mensen in de film voor geen meter deugt. Musicalliefhebbers vinden de liedjes stom. En dan zijn er nog de Mexicanen dus. Audiard kan wel sputteren dat het nooit realistisch bedoeld was, vandaar ook deze overdadige, vet aangezette vorm, en dat het hem spijt als hij mensen gekwetst heeft, maar het is al iedereen tégen Emilia Pérez.
Voor alle kritiekpunten is wat te zeggen, maar de discussie wordt – zoals steeds vaker – vertroebeld door de polariserende mechanismen van sociale media en onzichtbaar meespelende politieke/financiële belangen. Zijn mensen oprecht kwaad of bezorgd, of is dit een slim opgezette Oscar-campagne waar de meerderheid inmiddels lekker makkelijk vilein in meegaat om clicks en likes te scoren?
Precies daarom is Johanne Sacreblu zo verfrissend. Het is níét een in elkaar geflanst TikTok-filmpje van 30 seconden, of een snel door AI-gegenereerde parodie. Er zijn liedjes geschreven en dansjes ingestudeerd. Er zijn talloze nepratten aangeschaft. Iemand heeft bedacht dat alle figuranten in een restaurantscène mimespelers moeten zijn en dat animatiefiguren Ladybug en Cat Noir een cameo maken. Dialogen uit Emilia Pérez worden geestig gepersifleerd.
Hier zit tijd in. En liefde. En plezier. Maakt dat het een goede film? Zeker niet. Maar het is het soort onweerstaanbare film-huisvlijt dat je nog maar zelden ziet. En als je dit alles ook nog eens onderneemt om tegen een fílm te ageren, dan neem je cinema oprecht bloedserieus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant