Lezende over het Sjostakovitsjfestival in Groningen werd ik teruggeworpen naar een periode in de jaren negentig, toen sommige mensen in Nederland ineens hadden bedacht dat het Sjostákovitsj was, en niet Sjostakóvitsj. Waarom dit idee bestond is een raadsel, want het is gewoon Sjostakóvitsj. Misschien gebeurde het naar aanleiding van de ontdekking, ook rond die tijd, dat de schilder Malevich niet Málevich heette, maar Maljévich.
Het kon destijds niet even snel worden gecheckt op internet, en daarom hield de ‘Sjostákovitsj’-golf nog best lang aan.
Nu kon ik een filmpje bekijken van een strenge Russische vrouw die alle belangrijke Russische componistennamen voor ons declameerde. ‘En zeg alsjeblieft niet ‘Sjos’,’ zei de vrouw, ‘want deze grootse componist verdient het dat we zijn hele naam leren.’
O ja, Sjos! Dat zeiden we in het studentenorkest altijd. Ik geloof niet uit gemakzucht, maar meer uit verlangen om de componist ‘een van ons’ te laten zijn.
Leestip van de redactie:
Het is Sjostakovitsj-jaar, en een van de vieringen behelst een marathonopvoering van zijn vijftien strijkkwartetten. De Volkskrant spreekt de uitvoerder, evenals twee muzikanten die de raadselachtige Sovjetcomponist nog hebben gekend.