Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Daniël Schierenberg: ‘Soms denk ik wel: is het niet beter om te denken dat je de wereld beter kan maken?’
Ianthe Sahadat schrijft voor de Volkskrant over cultuur, leven en maatschappelijke ongelijkheid
Hoe ben je opgegroeid?
‘In een liefdevol gezin in Amsterdam. Allebei mijn ouders waren lief, al kon mijn moeder behoorlijk tegen me schreeuwen. Toen ik 14 was zijn mijn ouders gescheiden. Dat was vooral een opluchting, want ze maakten veel ruzie.
Daniël Schierenberg wordt 25 op 6 september
Woonplaats: Amersfoort
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10? ‘Eh, een 6,5? Ik denk dat ik mentaal vrij sterk in mijn schoenen sta, op andere punten ben ik minder ver. Ik heb nog veel te leren, maar het feit dat ik dat weet, vind ik wel volwassen.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie? ‘Eigenlijk niet. Ik voel me vooral verbonden met leeftijdsgenoten met een ietwat linksgeoriënteerde mening.’
Waar ben je over zeven jaar? ‘Sowieso terug in Amsterdam. Dan heb ik muziek uitgebracht waar ik achter sta en werk parttime als klinisch neuropsycholoog, in een ziekenhuis.’
‘Daarna woonde ik de helft van de tijd bij mijn moeder in Oost en de helft bij mijn vader in West. Ik heb veel gefietst in die jaren. Ik was nogal chaotisch, en als je leven dan gesplitst wordt, wordt het je niet makkelijker gemaakt. Ik vergat de hele tijd spullen, schoolboeken bijvoorbeeld.
‘Mijn vader is onlangs weer vader geworden, dus ik heb een halfbroertje van 5. In het begin dacht ik: wat is dit voor alien, haha, maar als ik nu met hem speel, voel ik steeds meer een broederlijke band.
25 in 25
In de serie 25 in 25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien.
‘Mijn vader handelt in boeken, hij is antiquair. Ik help hem vaak, sinds mijn 15de werk ik bij hem. Boeken fotograferen voor op internet. Mijn moeder werkt in de jeugdzorg. Ik weet nog dat ik vroeger soms dacht: waarom schreeuw je zo hard tegen mij als je met kinderen werkt? Inmiddels weet ik dat het toen gewoon niet goed met haar ging, en ze heeft het dubbel en dwars goedgemaakt. Met beide ouders heb ik een goede band.’
Waar woon je?
‘Sinds kort ben ik weer even bij mijn moeder, in Amersfoort. Daar woont ze tegenwoordig, daar is ze ook opgegroeid als kind in een pleeggezin. Mijn moeder is half Surinaams en haar moeder overleed vlak na haar geboorte. Haar vader was niet in beeld. Mijn moeder is bij een Hollands gezin opgegroeid, zij heeft nooit iets van haar roots meegekregen en ik daarom ook niet. Toch voelt het meteen vertrouwd als ik mensen ontmoet van Surinaamse of Caribische afkomst.’
Hoe is het om weer bij je moeder te wonen?
‘Het valt me mee. Het voelt volwassener en gelijkwaardiger dan vroeger, omdat ik meer bijdraag. Ik betaal boodschappen en kook vaak, daar hou ik van. Ik heb mijn eigen ruimte, een slaapkamer en een studio waarin ik muziek maak.
‘Ik wilde van mijn studieschuld af en heb een jaartje pauze van het studeren om me te focussen op muziek. Ik maak techno, maar ook andere elektronische genres, jungle of ambient. Ik ben rond mijn 19de begonnen met draaien. Gemiddeld doe ik dat eens per twee maanden, al moet ik volgende maand drie keer optreden.
‘Ik ben steeds meer de productiekant opgegaan, daar kan ik mijn creativiteit nog beter in kwijt. Ik dacht, als ik dan bij mijn moeder kan wonen, kan ik mijn studieschuld afbetalen en een beetje sparen. Bijna al mijn tijd gaat nu naar muziek. Ik maak elke dag muziek.’
Was je altijd al bezig met muziek?
‘Mijn liefde voor muziek heb ik van mijn moeder. Zij had megaveel cd’s en liet me van alles horen, Led Zeppelin, Paul Kalkbrenner, Leftfield, Queen. Dan zette ze nummers op en zei dan: hier moet je op letten, dit is mooi of bijzonder. Ze had ook nog allemaal zelfgemaakte cassettebandjes, met van de radio opgenomen muziek.
‘Mijn moeder heeft een turbulente jeugd gehad. Muziek was haar veilige plek. Door haar heb ik geleerd dat muziek een stabiele factor kan zijn. Zo voel ik dat ook. Ik heb wel een paar ingewikkelde dingen meegemaakt, in die periodes was muziek altijd mijn basis.’
Wat heb je nog meer van je ouders meegekregen?
‘Mijn ouders lieten me veel proberen. Ballet, honkbal, tennis, judo, boogschieten, circusles, klimmen. Ik heb gedrumd, ik heb zangles gehad. Vooral mijn vader heeft me gestimuleerd te ontdekken wat ik leuk vind, daar ben ik hem dankbaar voor.’
Ben je direct gaan studeren na de middelbare school?
‘Ik heb een tussenjaar genomen. Ik had Latijn en dat lag me totaal niet, maar ik zat op het gymnasium en vond: ik moet dit afmaken. Het is goed voor je om iets te doen wat je niet makkelijk afgaat, zei mijn vader. Destijds begreep ik dat niet, nu wel. Ik heb er discipline aan overgehouden.’
Welke studie heb je gedaan?
‘Een researchbachelor psychobiologie. In september begin ik met de specialisatie neuropsychologie. Ik wil graag als klinisch neuropsycholoog werken na mijn master, met mensen die neurologische hersenschade hebben, na een ongeluk of bij een hersentumor.
‘Ik werk als zorgverlener op een woongroep voor zestigplussers in Amersfoort. Een of twee dagen in de week. Daar wonen mensen met een GGZ-achtergrond, autisme bijvoorbeeld, maar ook mensen met een hersentumor, die een tia hebben gehad of mensen met een licht verstandelijke beperking. Tijdens mijn bachelor merkte ik dat ik het fijner vind om met mensen te werken dan onderzoek te doen. Het is socialer en creatiever. Ik vind het werk op de groep erg leuk. Eigenlijk is het gewoon een opleiding in de praktijk. Ik werk als verzorgende; mensen helpen met douchen, eten maken, maar vooral heel veel praten.
‘Ik vind het fijn om mensen een beetje te sturen in hoe ze hun dag leuk kunnen houden, zodat ze niet in conflict komen met zichzelf of met elkaar. Dat ze op tijd naar de wc gaan. Dingen die voor ons vrij normaal zijn, maar voor hen niet. Soms ontstaan er ruzietjes, dan moet ik ertussen komen, mensen kalmeren, met ze praten.’
Hoe verhoudt dit werk zich met je muziek?
‘Daar denk ik veel over na. Het klinkt misschien gek, maar in mijn hoofd vullen die twee dingen elkaar aan. In beide gevallen probeer ik mensen op een manier te helpen. Ik werk heel hard aan mijn muziek om tot een niveau te komen waarop ik mooie dingen kan maken waar mensen echt iets uit kunnen halen. Ik ben er nog niet, maar het gaat de goede richting uit.’
Maak je je zorgen over de toekomst?
‘Rond mijn 12de was ik erg bezig met hoe slecht het gaat met de wereld, het klimaat, de economie, ongelijkheid. Ik dacht: ik moet geen kinderen krijgen en werken aan een betere toekomst. Tot ik me realiseerde dat ik natuurlijk maar een druppel op een gloeiende plaat ben. Toen heb ik besloten die zwaarte los te laten.
‘In mijn jeugd zag ik dat mijn vader niet altijd gelukkig was. Ik voelde: het gaat me geen geluk brengen als ik blijf piekeren. De kans dat ik de toekomst van de wereld daadwerkelijk kan beïnvloeden is zo klein. Ik heb daar wel discussies over met vrienden en mijn opa bijvoorbeeld. Zij vinden me soms wat fatalistisch.
‘Als ik naar de wereld kijk, heb ik helaas totaal niet het idee dat we met zijn allen aan een betere toekomst werken. Er komen steeds meer extreemrechtse politici aan de macht, Trump of Wilders. Zo’n Elon Musk, of Trump met een eigen cryptocurrency, dat zoiets gewoon mag. Dat hij rechters kan benoemen, de rechtsstaat in zijn macht heeft, dat is toch apocalyptisch te noemen?’
Je volgt de ontwikkelingen wel?
‘Het is niet dat ik niet over de wereld nadenk, maar het maakt me geen pessimistisch persoon. Ik sluit me niet voor het nieuws af. Ik vind het belangrijk om te weten in wat voor wereld ik leef, en om mijn standpunten te kunnen verdedigen in gesprekken. Ik haal veel van YouTube, NOS of Nu.nl, soms kijk ik bewust rechtse kanalen, om dingen van alle kanten te kunnen bekijken.
‘Ik probeer bewust te leven, minder vlees te eten, een sociaal mens te zijn. Soms denk ik wel: is het niet beter om te denken dat je de wereld beter kan maken? Ik vind het mooi als iemand dat kan geloven, ik kan dat niet.
‘Ik denk dat mensen van nature vrij egoïstisch zijn ingesteld. Onze samenleving beloont individualisme. Mensen zorgen voor zichzelf en hun directe naasten, daar stopt het. Ik zou ervan opkijken als daarin een grootschalige verandering komt. Ik merk dat ik in mijn socialistische ideeën over de wereld best alleen sta. In mijn eigen kleine bubbel denken mensen hetzelfde, maar de grote krachten in ons land en overal, zien de wereld toch duidelijk anders dan ik.’
Waar hoop je over een aantal jaar te zijn?
‘Dan heb ik een huis in Amsterdam. Hiervoor heb ik vijf jaar in huizen gewoond waar je alles deelt. Dat was leuk, maar ik verlang naar een eigen plek. In september begint mijn master, dan wil ik terug zijn in Amsterdam.’
Wat doe je in je vrije tijd?
‘Met vrienden ga ik naar clubs of illegale feestjes. En ik klim veel. Ik hou van koken, recepten uitproberen, Italiaans of Aziatisch. Voor mijn ouders en mijn toenmalige vriendin.
‘Ik heb 3,5 jaar een relatie gehad. Dat is gestopt omdat ik het gevoel had dat ik in mijn hoofd niet genoeg ruimte kon vrijmaken voor de dingen die ik wil doen met muziek en in mijn studie. Ik raakte te afgeleid. Nu merk ik dat ik heb onderschat hoe fijn het was en hoezeer ik uiteindelijk wel iemand nodig heb die dicht bij me staat. Ik denk dat liefde voor de meeste mensen een centraal onderdeel van het leven is. Ik wil ook graag kinderen. Maar ik kan op die toekomstwensen geen datum plakken. Op dit moment zijn het dingen waar ik geen ruimte voor heb.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant