Ze drinkt troebele thee uit links aardewerk en slaat autodeuren te hard dicht. Ze draagt lappen in vele kleuren die allemaal het midden houden tussen bruin. Eens per jaar zaagt ze zelf haar haren op maat. In haar woonkamer ruikt het naar 1972. Ik ken haar al heel lang. Soms is het lastig om haar te mogen. Altijd voert ze strijd, meestal een die allang verloren is. Onbevreesd, dat wel.
Toen ik haar gisteren op straat zag, was ze een voorbijganger in zo’n lange gewatteerde jas aan het inpeperen dat hij te luidruchtig liep te bellen. Volgens haar was dat niet waar het met onze samenleving naartoe moest. ‘Ré-ke-ning hou-den met elkaar’, sprak ze, op een toon die Gandhi nog woedend zou krijgen. ‘Kuthoer’, was het niet verrassende antwoord.
Terwijl de man doorliep, was goed te zien hoe zij alle lelijke woorden in haar hoofd af ging en uiteindelijk weloverwogen koos voor ‘stumper’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns