Tweeënhalf jaar geleden schreef ik op deze plek een stukje over elektrisch autorijden. Elon Musk van Tesla was nog geen eigenaar van Twitter en hij had ook nog geen avances gemaakt jegens Trump, daar was althans nog niets over bekend. Mijn conclusie luidde dat elektrisch rijden op den duur onvermijdelijk was, maar dat ik nooit een Tesla zou kopen. Die auto vertoonde allerlei kinderziekten, het bereik bleek veel kleiner dan beloofd en als je naar Lyon wilde rijden, moest je vier keer een half uur stoppen om te laden.
Maar bovenal vond ik die Musk maar een rare kwibus, een slimme oplichter die zich met beursmanipulaties en bitcoinsgegoochel probeerde te verrijken: ‘Een ongeleid projectiel, dat eens gaat ontploffen.’ Mijn advies was: ‘Consumenten zouden, om Musk een lesje te leren, een algemene boycot tegen Tesla moeten uitroepen, maar zolang Musk met alles wegkomt, zal zo’n actie op niets uitlopen.’
Zelden heeft iemand zo’n gelijk en tegelijkertijd zo’n ongelijk gekregen!
Sindsdien is Musk niet ontploft. Integendeel, hij heeft zich niet alleen ontwikkeld tot de rijkste man ter wereld, maar ook nog eens tot de op één na machtigste man ter wereld. Het bitcoingegoochel heeft hem nog vele miljarden extra opgeleverd. Hij is overal mee weggekomen en zelfs meer dan dat. Behalve dat hij de Amerikaanse president in zijn zak lijkt te hebben, blijkt hij ook nog in staat te zijn de Europese politiek te beïnvloeden.
Daartegenover staat dat de consument wel met een soort boycot is begonnen. In Nederland heb ik ze nog niet gezien, maar er schijnen Tesla-rijders te bestaan die een sticker op hun auto plakken met de tekst: ‘I bought this before Elon went crazy’ – ik heb dit gekocht voordat Elon gek werd. Volgens sommige berichten loopt het storm op deze stickers, maar dat valt moeilijk te verifiëren. De verkoop van Tesla’s in Nederland is wel fors teruggelopen, maar dat zou ook te maken kunnen hebben met de weggevallen subsidies op elektrisch rijden. Het laatste half jaar is de koers van Tesla met 397,15 dollar per aandeel gestegen (ruim 71 procent) en de lichte daling van de afgelopen weken doet daar niets aan af.
Wat zou je moeten doen om Elon te stoppen?
Op de Verenigde Staten heeft Europa überhaupt geen invloed. Je kunt wel, zoals ik heb gedaan, baldadig roepen ‘Wollt ihr in Europa den totalen Boykott?’, maar erg sympathiek klinkt dat niet. Over het algemeen leveren boycots nauwelijks resultaat op, zeker niet zo lang de Europese automerken zelf geen betere elektrische auto’s produceren.
In het boycotten of zelfs verbieden van X zie ik ook weinig. Op X staan veel beledigingen aan het adres van Musk zelf, die sticker met de Crazy Elon is er in allerlei variaties te vinden. Kortom, op zijn eigen sociale medium lacht Musk iedereen uit, inclusief zijn eigen persoon. Speel ik, Elon, vals bij het gamen? Jazeker, hahaha, wie zou dat niet doen als hij zo veel geld had!
En hij komt ermee weg. Je kunt X wel verlaten, maar wie daar vertrekt, feliciteert vooral zichzelf met zijn eigen moreel hoogstaand gedrag. Veel bereik je er verder niet mee, behalve dan dat je ook groep medestanders verliest die ondanks alles zijn gebleven.
Het probleem is vooral dat links geen werkelijk antwoord heeft op de rechtse storm die Trump en Musk op de wereld hebben losgelaten en waaraan, juist tot veler verrassing, Silicon Valley haar volledige steun geeft. Het linkse antwoord is vooral moralistisch van aard, dus tamelijk onmachtig.
Ik zie het wel overal gebeuren. Een hoofdredacteur probeerde me tot een abonnement op zijn krant te verleiden met de slogan: ‘Journalistiek die niet verdeelt maar samenbrengt.’
Maar ik wil een journalistiek die de waarheid brengt en die waarheid kan soms splijtend hard zijn voor partijen en personen. Ik wil ook geen literatuur en kunst die samenbrengt, want het zijn de leugen en het conflict die aan de basis staan van elke tragedie én van elke komedie – maar dit terzijde.
Verder las ik over Erik Pool, ‘ethisch aanjager’ bij overheidsinstanties en tevens ‘journalist, ondernemer, interim-manager’, en wat niet al. Een soort Sander Schimmelpenninck, zal ik maar zeggen. Hij probeert ambtenaren op het rechte pad te krijgen met dialogen en praktische filosofie. Sheila Sitalsing is er erg enthousiast over. De moderne dominee, maar net als de diversiteitsinspecteur weer ik dat soort types liever uit mijn kamer, om met de dichter Marsman te spreken.
In het ambtenarenblad ABD beklaagde een hoge ambtenaar van Buitenlandse Zaken zich aldus: ‘Wij hebben geen auto, eten geen vlees en zijn bezig met zonnepanelen, maar op het punt van vliegen gaat het mis. We maken namelijk wel graag verre reizen.’ Misschien kan de ethisch aanjager de desbetreffende ambtenaar laten verplaatsen naar Binnenlandse Zaken.
Over de auteur
Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns