In de loopgraven van het Nederlands feminisme, waar vrouwen met een melaninevoorsprong en autochtone tweedefeministischegolf-vrouwen oververtegenwoordigd zijn, waar zij op meerdere fronten strijden tegen de pandemie van het vrouwenhaatvirus, tegen klassendiscriminatie en masculiene oorlogszucht, tegen eergerelateerd en huiselijk geweld en de betrekkelijke stilte daarover of de politisering ervan, waar het terrein meer en meer een moeras wordt en de vijandelijke troepen naderen, klinkt steeds vaker de vraag: heeft iemand onze progressieve (jong)volwassen autochtone zusters uit de middenklasse eigenlijk nog ergens gezien? Gaat het wel goed met ze?
Na een korte verkenningstocht is mijn bescheiden conclusie: nee, strijders, het gaat niet zo best met ze. Ze zijn al weken Babygirl − een film over een vrouwelijke CEO die een affaire heeft met haar stagiaire, die toen… afijn, who gives a shit − aan het analyseren. Alsof de planten eerst afgestoft moeten worden terwijl de riolering is gesprongen en de drollen door het huis drijven.
Onze lieve zusters zijn ook heel veel podcasts aan het opnemen. Over onderwerpen die hen veel irritaties opleveren, en waar zij ‘zó moe’ van worden, zoals Instagram-accounts die filmpjes posten van dingen die eetbare taartjes blijken te zijn en het stemmetje van het navigatiesysteem.
Verder heel veel gesprekken over manifesteren, dingetjes op kleur sorteren vanwege een laat gediagnosticeerd adhd-dingetje, relaties, zelfontplooiing en nog meer lichte ergernissen, traag uitgesproken met een aangename stem, al dan niet met een licht ironisch toontje. Gesprekken die het vuur uit je ziel zuigen en je doen afvragen waar we dit aan te danken hebben. Of zoals mijn tante, die de droogte in Marokko heeft meegemaakt, altijd verzucht wanneer ze getuige is van mateloze frivoliteit: dit is waarom het gestopt is met regenen.
Iemand wees me nog op een podcast waarin onze progressieve autochtone zusters wél maatschappelijk betrokken thema’s aansnijden. Dus luisterde ik naar een fragment waarin een volwassen vrouw het bericht over het vrouwenstemverbod in Afghanistan besprak met ‘tranen in haar ogen’, omdat de gedachte aan een spreekverbod haar ‘eventjes overspoelde’ met verdriet, want: ‘mijn stem is zó belangrijk’. Wegens bloedende oren stopte mijn luistersessie hier.
Tot zover de betrokkenheid van onze ‘deelstrijdprinsesjes’ - een treffende term, gemunt door mijn collega Iñaki Oñorbe Genovesi. Het deelstrijdprinsesje wil heus wel iets bijdragen, zolang ze zichzelf maar al pruilend in de pijn van haar andere zusters kan centreren. De leegheid is ontstellend.
In het verleden wilde ik weleens afgeven op oudere autochtone vrouwen die naar het bildungsideaal vrouwen met een migratieachtergrond en vrouwen uit de onderklasse wilden ‘redden’. Inmiddels weet ik beter: heel wat vrouwen hebben baat gehad bij onbezoldigde hulp, zoals taallessen, het sponsoren van cursussen en opleidingen en administratieve en juridische bijstand. Mijn autochtone tweedefeministischegolf-tantes verdienen daarvoor alle lof en respect.
Maar lof en respect verdienen evengoed onze Surinaams- en Antilliaans-Nederlandse feministische tantes, die in Nederland vooroplopen in economische onafhankelijkheid. En ook voor onze feministische tantes uit migrantenkringen, die onder meer al jaren meer opvangplek eisen voor slachtoffers van eergerelateerd en huiselijk geweld.
Dus misschien wordt het tijd dat alle feministische tantes van Nederland zich verenigen om ook de deelstrijdprinsesjes te redden. Niet van geweld of financiële achterstelling, maar van de ondraaglijke lichtheid van hun bestaan. Red ze van de Disney-fantasie dat zij met een prins aan hun zijde geen economische onafhankelijkheid nodig hebben. Help ze onder ogen te zien dat verworvenheden met een pennenstreek teruggedraaid kunnen worden. Train ze in weerbaarheid en veerkracht. En sleep ze aan hun kraag de loopgraven in.
Kom op, deelstrijdprinsesjes, doe je combat gear aan. Het water staat aan onze lippen. De fascisten en religieuze fanaten zijn onderweg.
Over de auteur
Nadia Ezzeroili is opinieredacteur en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant