Van het met tien Oscars genomineerde The Brutalist tot het bijtende mantelzorgdrama Im Haus meiner Eltern: editie 2025 van het IFFR biedt een uiteenlopend, aantrekkelijk aanbod.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Met het intieme portret Halve Maan volgt documentairemaker Frank Scheffer de Syrische klarinettist en componist Kinan Azmeh (1976; Damascus) die door de burgeroorlog is afgesneden van zijn thuisland. Sindsdien zwerft hij vanuit New York met wisselende ensembles over de wereld als ambassadeur van de Syrische cultuur. ‘Muziek is een expressie van vrijheid. Soms fluister je, een andere keer schreeuw je.’ Bij de première op 31 januari is Azmeh aanwezig. Ongetwijfeld laat hij zijn licht schijnen over de actuele ontwikkelingen. Vanaf 6 maart in de bioscoop. (RvS)
Zeer stijlvolle en verstilde neo-noir. Midden in de nacht moet chauffeur Moroy, een indrukwekkend ingetogen rol van Sid Lucero, op pad voor zijn gangsterbaas: een autorit van honderden kilometers, alleen maar voor een T-shirt en een doosje pillen. Die idiote missie geeft de film alle tijd om in Moroy’s hoofd te glippen, kaatsend tussen heden en verleden, terwijl de nacht in spiegelingen en neontinten aan hem voorbijglijdt. Is dit het spannende leven dat Moroy wil leiden? (KT)
Groots opgezet schaduwspel van een film, in Cannes bekroond met de regieprijs. Van Birma en Thailand tot Singapore en Japan: anno 1918 vlucht klerk Edward tot in de uithoeken van het Britse rijk om aan zijn verloofde Molly te ontsnappen. En niet alleen zij gaat achter hem aan in deze even wonderbaarlijke als epische liefdesgeschiedenis, ook de film doet dat – zij het in deze tijd, de kostuumscènes speels mengend met documentaire beelden die de sporen van het koloniale verleden blootleggen. (KT)
Spirituele genezeres Holle zet haar privéleven op de schop wanneer haar bejaarde ouders niet langer kunnen zorgen voor Holle’s schizofrene broer. Waar ligt de grens tussen familieliefde en mantelzorg? Dit bijtende, in onderkoeld zwart-wit gefilmde drama gaat zulke dilemma’s nooit uit de weg en verdoezelt de complexiteit niet met makkelijke oplossingen. Cineast Ellrich draaide zijn autobiografische speelfilmdebuut in zijn eigen ouderlijk huis, met een pijnlijk, voor iedereen relevant verhaal als resultaat. (KT)
In het Wenen van de jaren tachtig leidt de Slovaakse kunstenares Perla een goed leven met haar 10-jarige dochter Julia en partner Josef. En dan wordt alles overhoop gegooid door dat ene telefoontje uit Perla’s communistische thuisland. Is het voor Perla (Rebeka Poláková) onmogelijk om aan haar verleden te ontsnappen, of handelt ze uit een radicaal verlangen naar zelfbeschikking? Elke scène van dit naar de keel grijpende, fraai vormgegeven en knap geacteerde drama werpt een nieuw licht op die vraag. (KT)
(Brady Corbet, Verenigde Staten, 215 min.)
Zie ’m als de filmvariant van The Great American Novel of een nieuwe Once Upon a Time in America, dit voor tien Oscars genomineerde epos over een fictieve Hongaarse meesterarchitect (Adrien Brody op z’n best) die na de Tweede Wereldoorlog getraumatiseerd arriveert in New York in de hoop een nieuw leven op te bouwen. Groots qua ideeën, klein en fijnbesnaard in de uitwerking ervan, deze afdaling in de duistere ziel van het land van onbegrensde mogelijkheden. Festivalbonus: The Brutalist-cameraman Lol Crawley wordt bekroond met de Robby Müller Award en is op 1 februari in Rotterdam om uitgebreid over zijn werk te praten – kaartjes apart verkrijgbaar. (BJB)
(Peter Hoogendoorn, Nederland, 85 min.)
Het zijn geen praters, deze Rotterdamse vader Gerrie (Ton Kas) en zijn volwassen zoon Dick (Guido Pollemans). Maar er gaat een wereld aan gevoelens schuil achter hun pogingen (‘ja, nou ja, het is me wat’) om toch (iets) dichter tot elkaar te komen, als de naar Portugal verhuisde oud-buschauffeur Gerrie drie dagen terug is voor zijn COPD-controle. Peter Hoogendoorn bewees tien jaar geleden al zijn grote talent voor het vangen van menselijke (non)communicatie, met zijn debuut Tussen 10 en 12. En de filmmaker treft twee ideale vertolkers in Kas en Pollemans, die afgelopen zomer gezamenlijk de prijs voor ‘beste acteur’ wonnen op het Tsjechische Karlovy Vary festival. (BB)
(Leonardo van Dijl, België, 100 min.)
In navolging van Lukas Dhont (Girl, Close) leveren onze zuiderburen met Leonardo van Dijl opnieuw een groot regietalent. Wanneer haar coach in verband met een misbruikzaak op non-actief wordt gezet, richten de ogen van de tennisclub zich op het voorlopig nog zwijgende toptalent Julie (debuut van Tessa Van den Broeck). Van Dijl schudt het denken over daders en slachtoffers op, schetst een feilloos beeld van de verhouding tussen het individu en de groep én laat zien hoe sport als traumaverwerking kan dienen. (BJB)
(Walter Salles, Brazilië, 135 min.)
De verpletterende kracht van I’m Still Here (originele titel Ainda Estou Aqui) zit ’m ook in de wijze waarop het historische drama het zo aanstekelijke Braziliaanse gezinsleven van de jaren zeventig in beeld brengt. De levendige idylle, die verscheurd wordt als de gewezen politicus en vader Rubens Paiva plots wordt opgepikt en ‘verdwijnt’, zoals gebruikelijk tijdens de toenmalige Braziliaanse dictatuur. Ook moeder Eunice (de voor een Oscar genomineerde actrice Fernanda Torres) en haar dochter worden gevangengezet. Cineast Walter Salles (van de wereldhit Central do Brasil) brengt de nog altijd nawerkende angst en terreur van toen akelig dichtbij. (BB)
(Lorcan Finnegan, Australië, 99 min.)
Als Nicolas Cage een naamloze man speelt die op de aftiteling slechts The Surfer wordt genoemd, weten de liefhebbers vermoedelijk voldoende: dit is weer zo’n film waarin de Amerikaanse acteur ongegeneerd aan zijn cultstatus schaaft. In het plottwistrijke en hallucinante The Surfer onderneemt Cage een dappere poging om in een door agressief tuig bevolkte Australische baai een potje te surfen met zijn zoon. Gaat glorieus mis natuurlijk – al valt onmogelijk te raden hóé. De betere cinematografische zonnesteek. (BJB)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant