We keken schaatsen en ja hoor, bij de 500 meter ‘dook’ er eindelijk een Nederlander onder de 34 seconden. Mij werd duidelijk gemaakt dat dit een zeer vreugdevol moment was, maar echt vóélen kon ik het niet. Ja, tuurlijk, heel leuk voor Jenning de Boo (de onder de 34 secondenduiker) maar zo’n arbitrair getal doet mij dan vooral denken: oké, en wanneer duiken we onder de 33? Ik vind dit geen leuke reactie van mijzelf, want vier het leven nou eens, et cetera.
Of misschien is het sportfandom mij gewoon niet gegeven. Ik veer steeds het meest op bij de naambordjes die op scherm verschijnen voordat de schaatsers moeten starten. Boven elke naam staat een soort ‘bewegend pasfotootje’, waarin de sporter bijvoorbeeld een hartje met de handen maakt, of alleen maar even lacht. Hoe ongemakkelijker, hoe beter, wat mij betreft. De Japanners zijn hierin het best: die knipperen alleen even met hun ogen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant