De stemmen in de wandelgangen hadden duidelijke taal gesproken. Anoniem natuurlijk. Straatjes waren schoongeveegd met praatjes over trainer Brian Priske. Hij moest alleen nog even van Bayern München verliezen, dan kon hij rechtstreeks naar de uitgang lopen bij Feyenoord. Beoordeling: mismatch.
Alleen: het elftal van de mismatch won met 3-0 van de Duitsers. De Kuip huilde van geluk. De directeur zei dat ze doorgingen met Priske en de stilte brak aan in de wandelgangen, waar de stemmen wachten op hun volgende kans.
Schril was het contrast met een dag later, toen het opeens ging over de echte, officiële stem van Feyenoord, die van omroeper Peter Houtman. De altijd positieve, rustige, invoelende speaker, met zijn kraakheldere stem. Bij hem is de diagnose alzheimer gesteld, in een vroeg stadium. Hij stopt na het seizoen, want hij wil nog zoveel mogelijk genieten met zijn gezin. Zijn vrouw is ernstig ziek.
Bij Houtman dwalen de gedachten automatisch af naar schitterende, kneiterharde kopballen, net als bij tal van andere spitsen en centrale verdedigers met name, van wie sommigen zijn overleden aan alzheimer. Van Piet Huijg en Ruud Geels tot Wout Holverda, over wiens dramatische aftakeling binnenkort een boek verschijnt.
‘Mijn hoofd doet gek’, is de titel, met als onderkop ‘koppen en hersenschade in het Nederlandse voetbal’. Schrijver Anton Slotboom werkte samen met het Amsterdam UMC, bij een onderzoek naar de invloed van koppen op dementie, inclusief alle nuances. Vroeger waren de ballen slechter, en koppen na een uittrap van de doelman heeft meer invloed dan het schampen van een voorzet.
Peter Houtman is een van de aardigste mannen in de jungle van het voetbal. Hij heeft geen dubbele agenda. Hij was ook altijd trots op zijn fitheid, want na zijn loopbaan als prof bleef hij oneindig veel voetballen, in allerlei teams die van zijn diensten gebruik wilden maken.
Op 7 juli 1995, precies 21 jaar na de door Oranje verloren WK-finale tegen West-Duitsland, deed hij als verstekeling mee in een team van journalisten dat in het langzaam vollopende stadion van Aken een voorwedstrijd tegen Duitse verslaggevers speelde. Het viel niet mee tot een opstelling te komen, want zeker zes journalisten dachten het best te renderen in een vrije rol. Voor een aards bestaan als rechtsback haalden ze de neus van hun kicksen op.
Alleen de spits was onomstreden: Houtman. De losse afspraak met de Duitsers was dat we geen vlag op onze modderschuit zouden plaatsen. Wij speelden dus vals, door toenmalig Rijnmond-medewerker Houtman op te stellen, en we wonnen puur dankzij hem. Hij maakte bijna alle doelpunten, waarbij zeker één keiharde kopbal.
Houtman was, ondanks acht interlands met zeven goals, buiten de grenzen betrekkelijk onbekend, in de tijd dat nog niet alle voetbal op tv was en elkaar googelen nog niet was uitgevonden. Toen de Duitsers bij het buffet onze truc ontdekten, waren ze eerst boos, maar hun ongenoegen verdween snel. Houtman ontwapende ze allemaal. Hij vertelde hoe hij had genoten van de wedstrijd, en de Duitsers beseften dat ze toch maar mooi tegen Peter Houtman hadden gevoetbald.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns