is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
Vanaf een paar dubbeltjes per kilometer verzend je reptielen, amfibieën en vissen per koerier naar de andere kant van het land.
Omdat de mist elk zicht op natuur belemmerde, bleven we deze week binnen in de kantoortuin. Daar dwarrelde woensdagmorgen een nieuwsbericht op het bureau dat toch een bijzonder inkijkje gaf op de wereld buiten. ‘De Japanse nationale posterijen stoppen met het verzenden van levende reptielen’, luidde het nieuws van de persbureaus AFP en ANP. Activisten hadden volgens de persbureaus kritiek op die praktijk ‘omdat die slecht zou zijn voor het dierenwelzijn’. Vooral het woordje ‘zou’ getuigt van een aandoenlijke journalistieke objectiviteit.
‘Na overleg met de overheid zijn we tot het besef gekomen dat het verschepen van dieren zonder temperatuurregeling of voedsel kan neerkomen op dierenmishandeling’, had een woordvoerder van het postbedrijf verklaard. Het woordje ‘kan’ moet hier iets relativeren dat tegelijk zoveel aan dierenmishandeling grenst dat het versturen van dierenpakketjes per 1 april wordt afgeschaft.
Vanaf dit weekend moet u absoluut naar de twee grote tentoonstellingen (in Arnhem en Oranjewoud) over Jan Mankes. De mistigste schilder van Nederland is met zijn ijle tonen de Arvo Pärt van de schilderkunst. Hij legde veel dieren (veel vogels, maar ook geiten) vast, adembenemend mooi. Veel van die dieren kreeg hij opgestuurd van zijn mecenas uit Den Haag, Aloysius Pauwels, die ze levend op de posttrein richting zijn atelier in het Gelderse Eerbeek stuurde. Er legde er nogal eens een het loodje tijdens dat transport, weten we dankzij zijn verzamelde brieven. Vandaar dat ook dode dieren Mankes oeuvre tekenen.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Dat was begin vorige eeuw. Die praktijken bestaan natuurlijk niet meer, hooguit bij Japanners, die rare snuiters. Toch even googelen aan het bureau, en verdomd: het wemelt ook om ons heen van de ‘dierkoeriers’. Vanaf een paar dubbeltjes per kilometer – ‘geen voorrijkosten, vaste voordeelprijs’ – of voor 6,95 euro verzend je reptielen, amfibieën en vissen per koerier naar de andere kant van het land. Nieuw in de collectie van een van de aanbieders: een ‘koningspython Yellowbelly’, voor 95 euro wordt-ie hapklaar aan huis bezorgd. Ook leuk: een geinige witbuikegel (125 euro) of een kekke aligatorbijtschildpad (195 euro). Op de betreffende website (die we hier niet noemen) staat een open kartonnen doos afgebeeld. Daarin wordt de levende have kennelijk verstuurd, als postpakketje.
Het doet denken aan de befaamde dierenwinkel uit Jiskefet, de nering uit de jaren dertig waar de dieren in dozen staan opgestapeld in wandrekken. (Bij mist buiten: kijk vooral op YouTube de hilarische aflevering terug met de postbode die een doos met een geit bezorgt, en hou vol tot winkelier Herman Koch verontwaardigd onverkoopbare waar aantreft die de groothandel hem heeft aangesmeerd: ‘Da’s heul geen geit! Dit is een gems! In de haven staat al sinds vorige winter zó’n stapel gemzen die ze aan de straatstenen niet kwijtraken.’)
Nederland is geen Japan. Hier ziet de NVWA (in elk geval op papier) toe op dierentransport. De meeste aandacht gaat uit naar veetransport, waar behoorlijk veel incidenten gebeuren. Over min of meer particulier transport van ‘huisdieren’ hoor je zelden. Je moet maar hopen dat het altijd goed gaat, maar zoals de Japanners zeggen: het zou ook slecht voor het dierenwelzijn kunnen zijn. Dat de mist maar mag optrekken, en de NVWA een beetje naar buiten kijkt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns