De pingpongtafel was geserveerd via een app, met diezelfde app kon de deur worden geopend. Een nuttig wapen in de strijd tegen bullshitbanen, zo’n app, en tegen bullshitvrijwilligerswerk.
Deze zondagmiddag in New York was vredig, in het tafeltenniscentrum althans, waar een vader met zijn dochter van een jaar of tien lusteloos aan het pingpongen was. Tussen het spelen door hing het meisje aan de tafel alsof het een toog was.
De laatste dagen van het Biden-tijdperk, Los Angeles brandde nog flink, maar in het tafeltenniscentrum leek de eeuwigheid al te zijn begonnen.
Ik had hier afgesproken met mijn leraar Frans met wie ik al decennia op dinsdagmiddag en vrijdagochtend in het Frans converseer en die nu eens een balletje wilde slaan. Hij had een lichte blessure gehad en hinkte nog.
Tijdens het spelen besefte ik dat het jammer was dat ik nooit gebruik had gemaakt van het aanbod van Bettine Vriesekoop om mij les te geven. Al is het nooit te laat je ergens in te bekwamen.
Na afloop dronken de Fransman en ik een biertje in een nabijgelegen diner waar een hoogbejaarde klant de moeite nam naar mij toe te lopen om me te vertellen dat ik op Bob Dylan leek. Ik zag het als een compliment, hoewel hij eraan toevoegde: ‘Weet je dat Dylan op Donald Trump heeft gestemd?’
Enkele dagen later vloog ik terug naar het oude continent. Op X had Musk laten weten: ‘MEGA Make Europe Great Again.’
Er was geen haast bij, kwakkelen is ook leven.
Op het vliegveld, in de rij voor de veiligheidscontrole, werden de reizigers omgeleid naar een andere rij, in de kelder.
Een dame achter mij zei: ‘Zo is mijn volk de gaskamers ingegaan.’
Ik keek om. Ze zag er vrolijk uit.
‘Ach,’ zei ik, ‘een beetje gehoorzaamheid is onontbeerlijk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns