Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Mark Hillegers (25): ‘Ik kan me beter spiegelen aan mensen die ouder zijn dan ik.’
is popredacteur van de Volkskrant.
Hoe volwassen vind jij jezelf?
‘Wisselend. Ik heb een baan als onderwijsassistent en heb financieel mijn zaakjes op orde, op dat gebied vind ik mezelf heel volwassen. Ik regel wat ik moet regelen voor bijvoorbeeld belastingen en lees me in waar nodig. Maar ik heb ook zoveel energie dat ik wel eens tegen mijn vriend zeg: volgens mij heb jij een relatie met een grote kleuter. Gisteren waren we bijvoorbeeld in de dierentuin, en als ik daar een glijbaan zie, ga ik er vanaf. Dat wil ik ook nooit verliezen.’
Hoe ben je veranderd sinds je kindertijd?
‘Ik durf nu nee te zeggen, ik kan mijn grenzen beter stellen. Als kind was ik al een babbelaar, mijn vader was vaak bang dat ik met vreemden mee zou gaan omdat ik met iedereen praatte.
‘Mijn moeder overleed toen ik 6 was. Ik ben daardoor vroeg oud geworden, merk ik. Nu heb ik vaak mensen om me heen die ouder zijn dan ik, daar kan ik me beter aan spiegelen. Mensen van mijn leeftijd gaan vaak ieder weekend de kroeg in en vinden lam zijn nog leuk. Daar ben ik wel klaar mee. Ik hou ook wel van een feestje, maar na een biertje of twee is het wel goed.’
Hoe vaak ga je uit?
‘In brak zijn heb ik helemaal geen zin meer. Op sommige feesten ga ik nog echt los: de TT van Assen, of Koningsnacht hier in Zwolle. Ik gebruik zelden drugs. Ik heb wel eens een jointje gerookt, maar niet vaak. De rest spreekt me niet aan. Van een blikje energy word ik al druk, één paracetamol werkt al bij mij. Ik wil niet weten wat de rest doet.’
Hoe was het om uit de kast te komen?
‘Ik zei het op mijn 13de eerst tegen mijn vrienden, zij reageerden vrij positief. Ik ben een paar vrienden verloren, en er zijn wel wat jongens onder elkaar-achtige grappen gemaakt. Maar ze accepteren me, en uiteindelijk zijn in diezelfde vriendengroep nog drie andere jongens uit de kast gekomen. Dat vond ik heel grappig, en het is ook leuk natuurlijk. Je kan toch op een andere manier met elkaar praten.
Mark Hillegers (24, wordt 25 op 14 april)
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10?
‘8.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie?
‘Ja, mijn generatie heeft nog wel buiten gespeeld, maar is ook groot geworden met een computer.’
Waar ben je over zeven jaar?
‘In mijn eigen woning in Zwolle, met mijn man en kinderen, nog steeds werkzaam in het onderwijs.’
'Mijn vader zei dingen als ‘hou het maar stil’ en ‘het is maar een fase’. Dat verwachtte ik niet: ik hoopte de steun te krijgen die je op zo’n moment nodig hebt van een ouder. Je zit in de puberteit, alles verandert en de hormonen gieren door je lichaam, dus het is fijn als je thuis goed kan praten. Gelukkig kon ik terecht bij de familie van mijn beste vriend, ik at daar bijna elke avond mee en kon er over alles praten.
'Mijn vader was meer van de conservatieve opvoeding: er werd weinig gesproken over moeilijke dingen. We hadden het met kerst wel eens over mijn moeder, maar verder ook niet echt. Uiteindelijk kreeg mijn vader een nieuwe vriendin die een stuk vrijer was, ze komt uit Brabant. Dat is een heel andere cultuur dan Drenthe. Zij ging veel makkelijker met mijn homoseksualiteit om, en nu vindt m’n vader het ook allemaal prima.’
Hoe denk jij over lhbti’ers?
‘We moeten er als maatschappij minder nadruk op leggen. Ik vind de Pride een prachtig feest, maar het helpt mij niet. Het zet de spotlight er meer op, waardoor je het als bijzonder in plaats van als normaal ziet. Dat gebeurt in de media ook. Soms denk ik: wat maakt het uit dat die BN’er trans is, wat maakt het uit dat diegene zich non-binair noemt? Laat diegene lekker in z’n waarde.
'Ik merk bij voorlichtingen en hoor van andere queer mensen dat het verhardt, lhbti-acceptatie wordt steeds minder gedragen. We gaan misschien wel een stap achteruit. Mijn theorie is dat je nu zoveel meer lhbti’ers dan eerst ziet in de media en op sociale media, dat mensen er een beetje klaar mee zijn dat het zoveel benoemd wordt. Dat vind ik lastig.
‘Ik vind het jammer dat ik in Assen niet gewoon met mijn vriend hand in hand kan lopen op straat. Joh, ik hoef niet eens te zoenen in het openbaar. Als ik hem een kus kan geven als hij de trein in stapt, ben ik al blij. Ik wil gewoon mijn leven kunnen leven, zonder dat iemand anders daar iets van vindt.’
Hoe ziet je ideale relatie eruit?
‘Je moet gelijk aan elkaar zijn, en elkaar naar een hoger niveau kunnen brengen. Mijn vriend moet mij rust geven, ik heb veel energie. Ik heb moeite met emoties tonen, daar moet hij bij kunnen helpen. Ik ben nu twee jaar samen met mijn vriend, hij geeft me dat allemaal. We hebben elkaar leren kennen op Tinder.
'De afstand is wel een ding, ik woon in Zwolle en hij in Woudenberg. Maar op dagen dat we vrij zijn, zien we elkaar. Ik hoef zelf geen open relatie, ik hecht me aan één persoon. Ik denk dat ik dat niet zou kunnen delen. We hebben het er wel over gehad: dat onderwerp bespreek je een keer. Ik vind dat je dat open moet kunnen bespreken: wat zijn de wensen van de ander? Hij heeft ook geen behoefte aan een open relatie, dus dat is goed.’
Waar maak jij je zorgen over?
‘Dat er later als ik oud ben niemand is om voor mij te zorgen. Elk weekend ga ik bij mijn opa van 93 langs, hij woont in een verzorgingstehuis. Ik kom daar met plezier en spreek met alle ouderen daar. Van sommigen hoor je dan dat ze niemand meer hebben. Andere bewoners kijken mijn opa jaloers aan omdat ik elk weekend kom. Maar dat is nog ver in de toekomst. Ik maak me niet zo druk om de woningmarkt, ik zie er wel toekomst in. Druk maken is voor compressors.’
Wat vind je mooi aan het leven?
‘Dat ik de prachtige verhalen van mijn opa kan horen: hij is opgegroeid in Amsterdam en heeft de oorlog meegemaakt. Ik kan ook nog discussies met hem aangaan over de lokale politiek of over het onderwijs. En dat het leven een eind heeft. Dat klinkt misschien luguber, maar dat zorgt er juist voor dat je waardeert wat je hebt.
‘Ik ben er door het overlijden van mijn moeder te jong achtergekomen dat het leven niet oneindig is, dus ik waardeer wat ik kan krijgen. Laatst zei ik nog tegen mijn vriend: ik ben gelukkig. Ik heb mensen om me heen, ik heb werk, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb genoeg geld om leuke dingen te doen en te kunnen sparen. Ik heb het gewoon naar m’n zin.’
Ben je bezig met politiek?
‘Ik volg de politiek wel, ik kijk elke dag het journaal en ik luister wel eens een nieuwspodcast. De details weet ik niet altijd, maar ik volg wel het grote plaatje. Het is belangrijk dat je weet wat er in de wereld speelt als je in het onderwijs werkt, vind ik.
‘Het is nu wachten tot het kabinet opnieuw valt en we nieuwe verkiezingen krijgen. Want in de afgelopen periode is wel bewezen dat het extraparlementaire kabinet niet functioneert. Ik kan weinig benoemen wat er aan acties ondernomen is. Ik zou willen dat er verbeteringen komen in de ouderenzorg en het onderwijs. Ik vind dat we in het onderwijs meer ruimte aan de leraar moeten geven, in plaats van aan regelgeving.
‘We moeten ook kijken naar de toekomst: hoe gaan we ervoor zorgen dat we niet met dubbele vergrijzing te maken krijgen? Hoe kunnen we voorkomen dat de overbelasting in de zorg nog erger wordt?’
Wat vind je belangrijk?
‘Vriendschappen vind ik heel belangrijk. Dat ik op mijn eigen benen kan staan ook, financieel en emotioneel. Dat ik kan doen wat ik wil. Dat ik kan zeggen: ik stap nu op de scooter en ik ga rijden, dat ik na werk iets uit de winkel kan halen wat ik wil.
‘Die vrijheid vind ik ook belangrijk in mijn relatie: ik wil mijn eigen ding kunnen doen. Ik wil mijn eigen ik kunnen zijn en me niet laten beperken. Ik vind het belangrijk om ook in groepen mijn eigen mening en gedrag te blijven tonen. Hoe je het ook wendt of keert: ik ben ik.’
25 in ’25
In de serie 25 in ’25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant