Van een wrang-komische tragikomedie over twee vervreemde neven tot een adembenemend verslag van een eindeloze cyclus van geweld en verzet: dit zijn de beste films die op dit moment in de bioscopen draaien.
A Real Pain
Afwisselend vederlicht, wrang-komisch en tragisch, hoe lomperik Benji (Kieran Culkin) de excursie voortdurend ontregelt, die hij met zijn neef, dwangneuroot David (Jesse Eisenberg, ook regisseur) onderneemt naar Auschwitz om hun overleden grootmoeder te eren. Maar hoe krijgen de personages tijdens die reis nu eigenlijk echt toegang tot hun pijn? A Real Pain (****) behandelt die vraag zonder gulle lach, opgelegd sentiment of voorspelbare catharsis. Culkin is torenhoog favoriet om in maart een Oscar te winnen voor beste bijrol. Lees de recensie.
Sex
Regisseur Dag Johan Haugerud morrelt in Sex (****) nauwgezet aan hokjes en etiketjes over seksualiteit, gender en relaties. Twee heteroseksuele schoorsteenvegers worstelen met hun eigen dromen en seksualiteit, en proberen via openhartige gesprekken tot inzichten te komen. Dit alles in een mild tragikomisch speelveld waarin de kijker de situaties al dan niet op zichzelf kan betrekken. Lees de recensie.
We Live in Time
Florence Pugh en Andrew Garfield schitteren in een ogenschijnlijk doodgewoon liefdesdrama vol opmerkelijke tijdsprongen. In eerste instantie is dat in We Live in Time (****) enigszins desoriënterend, maar het werkt goed, met fascinerende botsinkjes in toon, sfeer en thematiek. Regisseur John Crowley schetst een herkenbare, lieve beleving van twee vervlochten levens, waarin grote gebeurtenissen zich niet laten vastleggen door de tijd. Lees de recensie.
No Other Land
Uitzichtloos is het, hoe de dorpelingen op de Westelijke Jordaanoever al decennia worden vermangeld in een conflict. Ruim vijftig jaar probeert Israël de bewoners al te verdrijven, om een militair oefenterrein neer te zetten op hun grond. Maar de bewoners laten zich niet zomaar verjagen, zien we in No Other Land (****), een veelvuldig bekroond, uiterst somber verslag van een eindeloze cyclus van geweld en verzet. Lees de recensie.
L’histoire de Souleymane
De kijker wordt impliciet medeplichtig gemaakt, in het gejaagde sociaal-realistische drama L’histoire de Souleymane (****), waarin Parijse maaltijdbezorger Souleymane (verpletterende debuutrol van Abou Sangare) zich voorbereid op een cruciaal gesprek over zijn werk- en verblijfsvergunning. De film barst van het volwaardig hedendaags sociaalrealisme, met actuele thematiek in de gedaante van een paniekthriller. Lees de recensie.
Babygirl
Ook nog volop te zien: Halina Reijns spraakmakende Babygirl (*****), dat op de opiniepagina’s van kranten en tijdschriften nog altijd flink de tongen losmaakt. Logisch, want Reijn stuurt haar geestige erotische thriller door het slimme script en het weergaloze acteerwerk een heel eigen kant op, zonder dat het ooit te belerend of eenduidig wordt. Lees de recensie.
Flow
De schitterend realistische animatiefilm Flow (*****) neemt de kijker mee op een wonderbaarlijke, haast spirituele reis door een post-apocalyptische, onder water gelopen wereld waarin een groep dieren probeert te overleven om door samenwerking op het droge te blijven. De mens wordt nooit gemist, want de dieren redden zichzelf wel, in deze afwisselend bedreigende en betoverende realiteit. Lees de recensie.
Nesjomme
Cineast Sandra Beerends baseerde zich voor de knappe, intieme documentaire Nesjomme (****) op vooroorlogse getuigenissen van de Joodse gemeenschap. Tekstfragmenten uit het archief lopen daarbij parallel aan zeldzame kiekjes van het Joodse bestaan in vooroorlogs Amsterdam. Nesjomme stimuleert daarbij een kijkhouding waarbij beschouwing en empathie effectief samengaan. Lees de recensie.
The New Year That Never Came
In het tragikomische The New Year That Never Came (****) wordt de val van dictator Nicolae Ceaușescu gevolgd door de ogen van zes doorsnee Roemenen. Op knappe wijze vlecht regisseur Bogdan Mureșanu hun verhalen door elkaar, die daarmee een doorsnee bieden van de gewone bevolking die plotseling oog in oog stond met de geschiedenis. Lees de recensie.
The Room Next Door
Na een paar korte films maakt regisseur Pedro Almodóvar met The Room Next Door (****) voor het eerst een volledig Engelstalige speelfilm. Zijn belangrijkste troeven in dit luchtige euthanasiedrama zijn acteerdiva’s Tilda Swinton en Julianne Moore. Swinton speelt een terminaal zieke oorlogscorrespondent die een oude vriendin (Moore) inschakelt om haar laatste weken op te leuken. Almodóvar neemt het onderwerp serieus, maar laat veel ruimte voor humor. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant