is columnist voor de Volkskrant.
Op welke basis besluit je om een boek te kopen? Bij de aankoop van Kiezels van de Duitse Judith Hermann was het een optelsom: mensen op mijn tijdlijn hadden er een story met een hartje over gemaakt, ik had opgevangen dat het over ‘het verdeelde Berlijn’ ging en over ‘schrijverschap’ – leuk, ik ben ook schrijver – de schrijver had een lastige jeugd gehad, bingo, love it, ik vond het omslag mooi.
Toch had ik kunnen weten dat het een miskoop kon zijn, want ergens in de subtiele stroom publiciteit die er rond Kiezels was, had ik het woord ‘fragmentarisch’ opgevangen.
Ik hou niet van fragmentarische boeken, net zoals ik niet van shared dining hou. Ik wil gewoon een goed verhaal en een goed bord eten, niet een gestoomde tomaat, een los stukje heilbot en een ironisch bordje huzarensalade.
Kiezels bleek, tja, heel erg kiezels, allemaal losse verhalende steentjes die ik niet echt bij elkaar kreeg, maar die toch ook wel erg op elkaar leken.
Op 55 procent van het boek, gaf mijn e-reader aan, maakt Judith Herrman een kapitale fout, al zou je het ook een moment van ontwapenende eerlijkheid kunnen noemen. Ze vertelt dat een recensent eens over haar had geschreven ‘dat ik twee problemen heb, dat ik niet kan schrijven en dat ik niets te vertellen heb’. Vervolgens schrijft ze: ‘Over het eigenlijke, het hart van de materie, kun je als zodanig niets vertellen, het centrum is een onbegaanbare plek.’ Waarmee ze, vind ik, ook punt één van die recensent nogal treffend illustreert.
Net zoals ik het vorig jaar heel fijn vond dat slimme vrienden van mij de lit-hit Kairos van Jenny Erpenbeck (ook Duits, ook verdeeld Berlijn) net als ik terzijde hadden gelegd vanwege toenemende ergernis, voelde ik me op 55 procent van Kiezels door die geciteerde recensent ineens gesteund dat ik dit geen goed boek vond.
Ik heb me toch maar door de resterende 45 procent heen gesleept.
En nu heeft u niks aan dit stukje, want u wilde een tip voor een lekkere roman.
Laat ik dan een punt van algemeen nut maken, en dat is dat ik geen boeken meer wil lezen waarin corona een rol speelt, of zoals dat in boeken altijd heet, ‘de pandemie’.
Ik snap dat er in de pandemie veel boeken zijn geschreven, want iedereen en z’n moeder schreef een boek of bakte brood. (In Kiezels schrijft Judith Hermann een boek en haar moeder bakt elke dag een brood.)
Maar in corona hebben we allemaal precies hetzelfde meegemaakt, en als ik nog één keer moet lezen over hoe zonnig het voorjaar van 2020 was en hoe mensen op balkons bezoekjes bij elkaar aflegden, word ik gek van verveling.
Geef hier een triggerwarning voor in boeken, of plak een stickertje op het omslag met het coronasymbooltje. ‘Bevat corona.’ Dan hoef ik het niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant