Een nieuwe generatie poptalent haakt aan bij de gevestigde namen. Wat is het niveau hoog, en wat fijn dat tussen al het vlotte en Nederlandstalige popwerk ook nog een hard rockende sensatie opstaat.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Als je vier dagen rondloopt op het muziekcongres en festival Eurosonic Noorderslag (ESNS), dan ga je haast denken dat het droevig is gesteld met de Nederlandse pop. Bij een drukbezocht debat over eerlijke betaling voor popartiesten bijvoorbeeld spreken vrijdagmiddag muzikanten, onderzoekers en podiabazen over het ernstige feit dat veel bands of songwriters zwaar worden onderbetaald voor optredens, en eigenlijk geld moeten toeleggen op hun werk – ja, het is echt werk. Streaming levert ook nauwelijks iets op, en dan worden de ticketprijzen voor het publiek ook steeds duurder. Wat een ellende.
Maar dan sluit je het belangrijkste Europese popsymposium zaterdag af op Noorderslag, het jaarlijkse festival voor de beste en opkomende Nederlandse pop, en verdwijnt het pessimisme razendsnel. Want wat staat er veel en wat is het niveau van een nieuwe generatie verheugend hoog. In de Nederlandse popsector en -infrastructuur gaat dus kennelijk toch iets bijzonder goed.
Je kunt je laat in de middag al verbazen over de liedjes van de Rotterdamse Min Taka. Zij knoopt vlotte drum-’n-bass aan Turkse pop en tintelende gitaren, en zingt daaroverheen met een vaak prettig vervormde maar glasheldere stem. Een uniek, eigen geluid, waar Min Taka knap onderbouwde liedjes uit optrekt, en zelfs een heerlijke hyperpopballade die niet meer uit je hoofd gaat. Wat is dit al goed, en waar komt zij ineens vandaan?
Haar show lijkt een startschot voor een marathon van jong, meest vrouwelijk talent, want de ene verrassing volgt de andere op. Zangeres Isabèl Usher zit al vanaf haar 16de in de hiphop, maar maakt nu mooie, zangerige liedjes op triphop en dance-achtige pop met zware bassen.
Haar scherpe stem zet de woorden strak tussen de maatstrepen en de teksten zijn wonderlijk poëtisch: ‘Het licht gaat aan en je hoort je naam’, zingt ze in het nummer Diepe dalen, dat ook al lijkt aan te haken bij de debatten over de moeizame muziekpraktijk. ‘Het is nooit genoeg want met volle zalen komen diepe dalen.’
Een zaal verderop loop je tegen weer een heel ander, maar net zo verfrissend talent aan, dat de Nederlandstalige r&b laat stralen. Kaya Imani zingt met een zuivere en ijle soulstem, met de trillers en vibrato’s op precies de goede plekken. En haar teksten blijven hangen, omdat ze zo leuk gevonden zijn. ‘Van je houden kost een godsvermogen’, zingt ze op een trage en groovende beat van haar drummer, met van die fijne droge tikken tegen de rand van de snaredrum.
De gevestigde namen S10 en Frenna geven warme shows in de grootste zaal van de Oosterpoort. S10 staat soeverein als altijd op het enorme podium, met een nieuwe look én sound, vol scherpe gitaren en met de prachtige nieuwe single Mijn haren ruiken naar vuur.
Ook Frenna speelt de zaal, zoals wel vaker op Noorderslag afgeladen met een verheugend jong publiek, met gemak plat met zijn onweerstaanbare en altijd goedgehumeurde afrobeats. Leuk moment: een dansje van de zanger met de doventolk.
Maar het is minstens zo mooi om te zien hoe die heel nieuwe lichting aanhaakt bij deze Nederlandse poptop. De zangeressen Zoë Tauran en bijvoorbeeld Bente laten zien dat ze klaar zijn voor grotere zalen, met vlotte popshows en alweer uitsluitend Nederlandstalig repertoire. Het blijft bijzonder, hoe de Nederlandse taal de pop de laatste jaren volledig heeft overgenomen: je komt op Noorderslag nauwelijks een Engels woord tegen.
Totdat Hiqpy aantreedt en gelukkig niet alleen ook nog wat Engels inbrengt, maar ook een rockende bom laat ontploffen in de lekker krappe Binnenzaal. Daar kan een halfuur voor aanvang van de show niemand meer bij: Hiqpy is een zeldzame sensatie in de Nederlandse pop, een band die al een hype werd voor er een plaat was gemaakt. Eén single heeft Hiqpy. Maar wat ze hier en daar live hebben laten zien, is al maanden het gesprek van de dag in welingelichte popkringen.
De Amsterdamse band lost de verwachtingen meer dan in, al bij het briesende en grungerockende geweld van het openingsnummer. Wat een vette en gelaagde gitaarsound heeft deze band, en wat komen alle liedjes tot euforische uitbarstingen.
Je weet gewoon niet waar je moet kijken: naar het gitaarspel van zangeres Abir Hamam en de manier waarop zij haar soms overslaande stem de microfoon in jaagt. Of naar de explosieve bassist Tom Radsma, die steeds de ontlading zoekt bij zijn versterker en de knap in elkaar gehaakte riffs van de donkerste onderlagen voorziet. Zijn baswerk is onnavolgbaar: strak ritmisch en gejaagd, maar vaak ook vol van huppelende boventonen.
De muziek is dreigend, maar op een vreemde manier ook louterend. Die ene single Something bijvoorbeeld, die natuurlijk tot het laatst wordt bewaard, knijpt je keel bijna dicht. Vooral ná de haast kerkelijke climax, als zangeres Hamam in alle stilte haar laatste woorden zingt, met een bloedmooie stem. Wat is een optreden als dit eigenlijk ook noodzakelijk, denk je dan, tussen al het vlotte maar soms ook wel érg lichtvoetige popwerk, dat het op Noorderslag de laatste jaren zo goed doet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant