Eigenlijk wilde ik mijn energie niet verspillen aan de eindeloze strijd tussen techbazen, politieke leiders en alle andere pseudoleiders die de wereld bevolken. De bizarre ontwikkelingen rond Elon Musk en het onvermogen van de samenleving om hiermee om te gaan, spreken voor zich.
Originaliteit valt hier amper te behalen; er is al genoeg gezegd en geschreven (en te weinig gehandeld, maar dat lijkt nu eenmaal onderdeel van leven op de planeet). Toch werd ik weer bruut geconfronteerd met de realiteit, dit keer dankzij de Oegandese politiek. Politici daar hebben, net als hun Nederlandse collega’s, een opmerkelijk talent om het zo af en toe erg bont te maken.
Over de auteur
Christiaan Pleijsier is ondernemer in Oeganda. In de maand januari is hij gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Afgelopen zaterdag ging ik met een paar Oegandese vrienden eten bij een barbecuerestaurant. Hompen vlees hingen in de brandende zon naast het geïmproviseerde ‘terras’. We zaten op krukjes langs een stoffige weg, het zand dwarrelde op onze borden, maar dat mocht de pret niet drukken. Sterker nog, niemand merkte het op. De motoren en auto’s scheuren langs ons terwijl er verschillende dieren aan onze voeten snuffelen. Deze middag werd de geit niet gemolken, maar geslacht – op nog geen tien meter afstand. Het feest kon beginnen.
Tijdens dit soort lunches komt politiek onvermijdelijk ter sprake. Met een president die al 39 jaar aan de macht is, van wie niemand precies weet hoe oud hij is of waar hij vandaan komt, is er altijd iets om over te converseren. Toen ik mijn vrienden vroeg naar hun mening over deze eeuwige president Yoweri Museveni, kreeg ik een antwoord dat ik al vaker had gehoord tijdens mijn tijd in de ‘Parel van Afrika’. ‘Hij heeft ons vrede gebracht, en dat is niet vanzelfsprekend.’ ‘Voor jullie Europeanen voelt vrede als een vanzelfsprekendheid, maar wij weten wel beter.’
Maakt hem dat dan meteen een goede president? Misschien wel.
Maar er is een familielid dat de gemoederen nóg meer bezighoudt: zijn zoon, Muhoozi Kainerugaba. Niet alleen is hij de zoon van de machtigste man van Oeganda, hij is ook een van de belangrijkste generaals van het leger. Een markant figuur, op zijn zachtst gezegd.
Het feit dat hij naar voren is geschoven door zijn vader als volgende presidentskandidaat is waarschijnlijk niet eens hetgeen wat men het meeste zorgen baart. Met tweets waarin hij beweert binnen twee weken Nairobi (de hoofdstad van buurland Kenia) of Khartoum (de hoofdstad van Soedan) te kunnen innemen, of waarin hij dreigt Bobi Wine (de belangrijkste oppositieleider) te onthoofden, weet Muhoozi zowel nationale als internationale aandacht te trekken.
En toch is er een onverwachte parallel met de digitale wereld, de macht van big tech en onze teddybeer Muhoozi. Het valt mij op dat steeds meer mensen en organisaties weg bewegen van de online platforms omdat ze zich niet langer kunnen vinden in de onveilige werelden die door techgiganten worden gecreëerd. Deze week besloot ook Muhoozi om X te verlaten: ‘The time has now come to leave and concentrate on the army.’
Als ik dan toch een vergelijking mag trekken: waar velen worden weggejaagd door externe prikkels, lijkt Muhoozi intern te rade te zijn gegaan. En dat maakt me, hoe paradoxaal het ook klinkt, bijna trots.
Waar sommigen hem zien als een gevaar voor de toekomst van Oeganda, zijn anderen onder de indruk van zijn sterke taal. Dat oordeel laat ik voor nu even aan anderen. Wat ik wél kan zeggen: Muhoozi heeft zich niet laten leiden door de grillen van Amerikaanse techmiljardairs, maar door zijn eigen overwegingen. Zijn eigen overweging dat X niet meer het platform is waar hij bouwt aan een beter bestaan.
Zelf ben ik ook tot een conclusie gekomen. Ik verlaat X. Niet omdat ik het platform onbetrouwbaar vind, maar omdat ik mijn tijd beter wil besteden. En omdat het altijd een veilige keuze is om de zoon van de president blind te volgen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant