Steve Witkoff heeft een eerste overwinning geboekt als speciale gezant van Donald Trump in het Midden-Oosten. Wie is de vastgoedbaas uit New York, die een belangrijke rol speelde bij de totstandkoming van het bestand tussen Israël en Hamas?
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant, met defensie als belangrijkste specialisme.
Als de 67-jarige Steve Witkoff over Donald Trump praat, noemt hij de Republikein altijd ‘mijn vriend’. De band tussen de twee New Yorkse miljonairs is zo hecht dat Witkoffs kleinzoon in november werd vernoemd naar Trump. ‘De grootste president aller tijden’, noemt Witkoff de man die maandag voor de tweede keer het Witte Huis betrekt, ditmaal als Amerika’s 47ste president.
Toch duidde niets erop dat Witkoff een grote rol zou spelen in de totstandkoming van het bestand in Gaza. De advocaat, investeerder en projectontwikkelaar speelde in Trumps eerste termijn geen prominente politieke rol. De laatste tijd was hij vooral te zien als Trumps golfpartner en bij bijeenkomsten en diners in Trumps Mar-a-Lago Club in Palm Beach.
Diplomatieke ervaring ontbeerde hij ook. Niettemin benoemde Trump hem in november tot zijn speciale gezant voor het Midden-Oosten, vanwege de Gaza-oorlog een belangrijke functie in de nieuwe regering. ‘Steve zal een onvermoeibare stem voor vrede zijn’, aldus Trump.
Hoe kan een vastgoedmagnaat een belangrijke rol spelen bij het beslechten van de talloze conflicten in het Midden-Oosten, zo was de teneur in Washington na zijn benoeming. Maar juist de ondiplomatieke, botte houding waar de joodse zakenman om bekend staat, zou Witkoff afgelopen week hebben geholpen om het staakt-het-vuren af te dwingen.
In klare taal zou Witkoff de Israëlische premier Benjamin Netanyahu tijdens een ‘gespannen’ bijeenkomst duidelijk hebben gemaakt dat het belangrijk was dat hij nog voor Trumps aantreden zou instemmen met een wapenstilstand.
En dan te bedenken dat Witkoff, de grote uitdrager van Trumps leus ‘Vrede door Kracht’, op dat moment officieel niet eens in functie was.
Netanyahu, die Trump de komende vier jaar graag te vriend wil houden, ging uiteindelijk overstag. ‘Witkoff is geen diplomaat’, aldus een hoge Israëlische functionaris tegen de krant Haaretz over het kordate optreden van de miljonair. ‘Hij praat niet als een diplomaat, hij heeft geen interesse in diplomatieke manieren en diplomatieke protocollen. Hij is een zakenman die snel een deal wil sluiten en ongewoon agressief te werk gaat.’
Steven Charles Witkoff, geboren in de Bronx, groeide niet op in een gefortuneerd gezin. Na zijn rechtenstudie leek hij voorbestemd om als vastgoedadvocaat in New York de projecten van grote jongens als Trump te begeleiden. Zo leerden ze elkaar ook kennen. In een lunchcafé in Manhattan werkten ze midden jaren tachtig een deal uit. Trump had geen geld op zak om een broodje te betalen. ‘Ik bestelde een tosti voor hem’, aldus Witkoff.
Met een collega van het advocatenkantoor besloot hij later in vastgoed te investeren. Eerst door goedkope appartementen op te kopen: zijn eerste deal kostte hem 40 duizend dollar. De helft bekostigde hijzelf, de andere helft was een lening van zijn vader, die niet veel rijker was. Met een wapen op zak ging Witkoff toen langs de deur om huur te innen in (destijds) gevaarlijke wijken als Harlem.
Later ging hij over tot de aankoop van kantoren, met name in Manhattan. Met geld van de bank werden gebouwen opgekocht, opgeknapt en verhuurd. In 1997 wist de zakenman, die toen zijn eigen vastgoedbedrijf Witkoff Group was begonnen, de bekende Woolworth-wolkenkrabber te vergaren, ooit ’s werelds hoogste gebouw.
De zaken gingen zo goed dat Witkoff ook in andere steden vastgoed opkocht. ‘De snelst stijgende vastgoedster van het decennium’, zo noemde het Amerikaanse zakenblad Observer hem in 1999. ‘Hij personifieerde de jaren negentig-versie van de flashy vastgoedspeler.’
Witkoff maakte ook de crisistijd in de sector mee. ‘Ik ben geslachtofferd’, zei hij woedend nadat de Wall Street Journal zijn bedrijf, met een waarde van 2,5 miljard dollar, had afgeschilderd als een met schulden behangen vastgoedimperium.
Witkoff verbaasde vriend en vijand door te overleven. Hij liet die hectische jaren achter zich en werd een familieman. Hij vestigde zich een deel van het jaar in het zonnige Miami. Zijn vermogen wordt anno 2024, na zo’n 25 miljard dollar aan vastgoedtransacties, geschat op ruim een half miljard dollar.
Een van zijn meest winstgevende projecten was de aankoop van het Park Lane-hotel in New York in 2013, voor 654 miljoen dollar. Jaren later verkocht hij het voor een miljard dollar. Een van zijn belangrijkste conclusies: blijf altijd in je succes geloven. ‘Het is zo makkelijk om van dat geloof af te raken’, zei hij in 2017 tegen Inc, een blad voor jonge ondernemers. ‘Wankel niet.’
Dankzij zijn hechte relatie met Trump begint Witkoff nu aan een tweede carrière. Hun band werd alleen maar hechter nadat de Secret Service in Florida een tweede moordaanslag op de Republikein wist te voorkomen. Witkoff stond toen naast Trump op de golfbaan.
Ook toen kon hij niet snel genoeg op X zijn bewondering voor Trump uitspreken. ‘Ik zag mijn zeer goede vriend weer sterk, moedig en stoïcijns zijn’, aldus Witkoff. ‘Dat is het ware voorbeeld van leiderschap.’
Witkoff is een grote voorstander van crypto’s. Zijn zoon heeft een cryptobedrijf. ‘Bitcoin is meer dan een belegging: het is een verschuiving naar onafhankelijkheid en innovatie. De invloed van Bitcoin op vastgoedtransacties zal alleen maar toenemen.’
Witkoff prees Qatar woensdag voor de rol van het land bij de totstandkoming van het wapenbestand tussen Israël en Hamas. Witkoff kent de Qatari’s goed. Hij verkocht zijn Park Lane-hotel in New York in 2023 voor een miljard dollar aan het welvaartsfonds van de Qatarese overheid.
Witkoff sprak deze woorden na een ontmoeting met de familie van Mimi Ramirez-Rodriguez, een 9-jarig meisje dat werd vermoord door een illegale immigrant. ‘Ze verloren een dochter, zoals ik een zoon verloor. Hun reis om deze tragedie te verwerken, is nog maar net begonnen.’ Een 22-jarige zoon van Witkoff overleed in 2011 door een overdosis.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant