Van intense melodieën tot een zwevend harmonisch weefsel: dit zijn de beste albums van dit moment.
Een paar weken na zijn 100ste (!) verjaardag ging Marshall Allen, de altsaxofonist en bandleider van het Sun Ra Arkestra, een New Yorkse studio in om met zijn 24-koppige orkest Lights on a Satellite (★★★★) op te nemen. Het orkest klinkt geweldig en speelt zeer gedreven. Dit nieuwe Arkestra-album is onder de bezielende leiding van Allen een zeldzaam vrolijk stemmend geheel geworden. Lees de recensie.
Het debuutalbum van Lambrini Girls (★★★★) is een overdonderend politiek-feministisch statement, met boosheid als benzine en rauwe punk als vehikel. Bassist Macieira neemt de vrijheid om haar bas zuigend en zompig te laten klinken, kapitalisme en male privilege worden met de botte maar rechtvaardige bijl te lijf gegaan. Lees de recensie.
Ospald schrijft ingewikkelde muziek. Intense melodieën doen denken aan expressionistische componisten uit de vroege 20ste eeuw. Tegelijkertijd roepen zijn microtonale klankvelden gevoelens op van weerstand en onbehagen. Op Escribí (★★★★) staan premièreopnamen van vier stukken, gespeeld door een droomteam van stersolisten, topdirigenten, het WDR Sinfonieorchester en Ensemble Modern. Lees de recensie.
Na een mentale crisis maakte Tamara Lindeman van The Weather Station de plaat Humanhood (★★★★). Die hedendaagse massale malaise waarbij we in het duister tasten over wat te doen om de status quo te keren. Lindeman schrijft dan maar liedjes. Humanhood is een zwevend harmonisch weefsel geworden, geankerd door een drone van toetsen of blazers en omhooggeblazen door Lindemans dromerige vocalen. Lees de recensie.
De Boer en zijn orkest leveren de symfonieën op Symphonies Alpestres (★★★★) af met een lef dat je vaker wilt horen. De musici stoeien voortdurend met grenzen. Tempo’s zitten soms tegen het onspeelbare aan. Thema’s duiken op met de bravoure van een operaheld. Knap is de timing waarvan het elastiek nét niet knapt. Lees de recensie.
Source: Volkskrant