Ik las dat David Lynch was overleden en hoorde in mijn geestesoor meteen de openingsmuziek van Twin Peaks. Toen deze serie werd uitgezonden was ik in de puberteit en daarom bijzonder bevattelijk voor obsessies. Er waren toen nog geen vapes – ik had Twin Peaks.
Ik hield een plakboek bij met artikelen over Twin Peaks. Ik had de ironisch bedoelde, maar door mij zeer serieus bestudeerde Reisgids voor Twin Peaks, in het Engels en in het Nederlands. Ik kocht een essaybundel waarvan de kaft ooit (maar nu niet meer) naar de douglassparren rook die Twin Peaks tot zo’n duister oord maakten.
Jaren geleden waren we in de buurt van de filmlocatie in Washington State. We dronken koffie in de Double R Diner. Na een tijdje constateerde mijn man: ‘Jij kunt dit niet aan’, en hij had gelijk.
Het hersengebied dat gewijd was aan Twin Peaks diende geheel gescheiden te blijven van alles wat ik zag als ‘het echte leven’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant