Billy Crystals hart is gebroken. Vorige week ging zijn huis in Pacific Palisades, Los Angeles, in vlammen op; verzwolgen door de enorme bosbranden die daar woeden. De acteur woonde er al sinds 1979, vertelde hij. Zijn kinderen en kleinkinderen waren er opgegroeid, elke centimeter van dat huis was gevuld met liefde. Die centimeters bevatten, in Crystals geval, onder andere een privé-tennisbaan en een dito basketbalveld, zag ik op beelden van de ravage.
Natuurlijk: multimiljonairs zijn ook mensen en het is objectief tragisch om je huis te verliezen. Maar, zoals Crystal zelf ook zei, ‘met de liefde van onze kinderen en vrienden’ – en, dit zei hij niet, maar het helpt vast: een vermogen van zo’n 50 miljoen dollar – ‘komen we hier wel doorheen’. Ook van andere Hollywoodsterren met gebroken harten vermoed ik dat ze het zullen redden. Zoals de acteur James Woods, die tijdens een interview op CNN snikkend vertelde over hoe je de ene dag aan het zwemmen bent in je zwembad, en
de volgende dag alles weg is.
Over de auteur
Asha ten Broeke is wetenschapsjournalist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Here is a story / to break your heart. / Are you willing?’, zijn de openingsregels van het prachtige gedicht Lead van Mary Oliver. Ben je bereid je hart te laten breken? Het gedicht gaat niet over de rampspoed van rijke en bevoorrechte mensen, maar over die van ijsduikers (loons in het Engels), een beeldschone zwart met witte watervogel. ‘This winter / the loons came to our harbor / and died, one by one, / of nothing we could see.’
Misschien, als je daartoe bereid bent, kun je dit je hart laten breken: onder de
brandweerlieden die de Californische bosbranden bestrijden, zitten zo’n 1.800 gevangenen. Zij wagen hun leven voor een paar dollar per uur, onder andere in de wijk van weelde en overdaad waar Billy Crystals huis stond. (Ik vraag me af hoe welkom ze daar eerder waren geweest. Op een foto van een verwoest deel van de Pacific Palisades zag ik een bordje staan met de tekst: ‘Beperkte toegang. Ongevraagd betreden en rondhangen bij wet verboden.’)
Of laat dit je hart breken: een flink deel van de minder vermogende huiseigenaars in Los Angeles zijn onverzekerd. Dat is geen vrijwillige keuze: er zijn verzekeraars – die dondersgoed weten tot welke rampen de klimaatcrisis kan en zal leiden – die eenzijdig de polis hebben opgezegd of de premie hebben verhoogd tot een bedrag dat voor niet-miljonairs niet meer is op te brengen. Zij lopen door de as op de plek waar hun huis stond en hebben niets meer.
Laat dit je hart breken: megabosbranden als deze zijn een door mensen veroorzaakte ramp. Al sinds de dageraad van de mensheid is vuur onderdeel van wie we zijn, stelt schrijver John Vaillant, en ook onze moderne wereld draait om vuur: het verbranden van kool, olie en gas. En nu vernietigt het ons. ‘We noemen onszelf Homo sapiens (wijze mensen), maar we zijn een door vuur voortgedreven soort, zozeer dat Homo flagrans – brandende mens – misschien beter bij ons past.’
Laat dit je hart breken: de bossen die nu kapot branden, zullen misschien nooit meer herstellen. Veel bosbranden zijn tegenwoordig zo intens dat ze ook de bomen verkolen die normaal gesproken de zaden leveren die bossen nodig hebben om weer aan te groeien. De grond wordt hard als beton, waardoor de aarde op de kale hellingen gemakkelijk wegspoelt tijdens regenstormen. Dappere jonge zaailingen die dit alles overwinnen, krijgen door de opwarming van de aarde vaak te maken met droogte en leggen dan alsnog het loodje. Er zijn vooralsnog niet genoeg zaailingen en niet genoeg geld om bossen door mensenhanden te laten herplanten. Een wetenschapper gespecialiseerd in bosbescherming zegt: ‘We hebben nu te maken met een dermate drastische klimaatverandering dat we het niet langer hebben over of we op sommige plekken al dan niet een ander soort bos zullen hebben, maar of er straks überhaupt nog bossen zullen zijn.’
Of er straks nog bossen zullen zijn. Dat brak mijn hart. Maar dat is niet erg. ‘Ik vertel je dit om je hart te breken’, dichtte Mary Oliver, maar alleen om hem open te breken. ‘I tell you this / to break your heart, / by which I mean only / that it break open and never close again / to the rest of the world.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant