Eindelijk ligt er een akkoord voor de vrijlating van Israëlische gijzelaars in Gaza. Maar Yifa’at Kalderon durft nog niet te geloven dat haar ontvoerde neef Ofer veilig thuis zal komen. ‘Netanyahu zal er alles aan doen om het bestand te laten mislukken.’
schrijft vanuit Istanbul over Turkije, Iran, Israël en de Palestijnse gebieden.
Ofer Kalderon, de neef van Yifa’at Kalderon (50), komt waarschijnlijk ergens in de komende 42 dagen vrij, in de eerste fase van het bestand tussen Hamas en Israël. Na de tweede week zullen ook mannen van boven de 50, zoals Ofer, terugkeren. Is Yifa’at blij, nu er eindelijk een akkoord is over vrijlating van – vooralsnog een deel van – de gijzelaars?
‘Nee’, zegt ze via een videoverbinding vanuit Tel Aviv. ‘Ik ben niet blij, omdat ik niet echt kan geloven dat het gaat gebeuren. Eerst moet ik hem de grens van Gaza zien oversteken. Pas dan zal ik weer kunnen ademen.’
Bovendien: of de 54-jarige Ofer nog in leven is, weet de familie niet. ‘En zelfs al kregen we te horen dat hij leeft, dan nog zouden we dat niet zonder meer kunnen geloven’, zegt zijn nicht. Vorig jaar werd dat ook gezegd van een andere gijzelaar, de 40-jarige Carmel Gat. Maar toen haar lichaam werd gevonden, bleek dat ze al was overleden vóór vanuit Gaza het levensteken was gegeven.
Op 7 oktober 2023 werd Ofer Kalderon vanuit kibboets Nir Oz door Hamas ontvoerd, samen met zijn jongste twee kinderen, de 12-jarige Erez en zijn zusje Sahar, 16 jaar destijds. Zijn ex-vrouw Hadas en zijn zoon Rotem (inmiddels 20) waren elders in de kibboets en konden zich schuilhouden. Dochter Gaya (23) was in Tel Aviv. De moeder van Hadas en een van haar nichtjes, een autistisch meisje van 13, werden vermoord.
De drie ontvoerde gezinsleden werden in Gaza apart van elkaar vastgehouden. Ofer en Sahar in tunnels, het jongetje eerst bij een Palestijnse familie, later in een ziekenhuis. Beide kinderen kwamen bij de gevangenenruil van eind november 2023 vrij. Kort daarvoor hadden Sahar en Ofer elkaar gezien. Het meisje had haar bewakers daarvoor toestemming gevraagd nadat ze had gehoord dat haar vader in een tunnel vlakbij zat.
‘Ze herkende hem eerst niet’, zegt Yifa’at. ‘Hij was dun geworden, had een baard en lang haar.’ Zijn mentale toestand was slecht. Sahar had haar vader nog nooit zo bang gezien. ‘Ik had het gevoel dat ik de verantwoordelijke volwassene was, in plaats van andersom’, zei ze later.
Bizar detail: Sahar en haar vader keken in de tunnel televisie en zagen daar Yifa’at in het centrum van Tel Aviv met een protestbord. ‘Kijk, daar is Yifa’at!’, riepen ze. De vrouw hield een bord vast met een foto van hen beiden. ‘Ofer begon te huilen’, zegt Yifa’at. ‘Toen ik dat hoorde, was ik geschokt. Maar ik was zo blij dat hij me had gezien.’
‘Tegen Sahar zei hij, kort voordat ze werd vrijgelaten: ga ook de straat op, protesteer, doe er alles aan om me terug te krijgen, ik wil niet sterven hier in Gaza. Hij voelde zich zo vreselijk. En hoe zal dat nu zijn, veertien maanden later? Ik hoop dat hij er alles aan heeft gedaan overeind te blijven, alleen al vanwege zijn kinderen. Hij was dol op ze, hij weet dat ze hem terug willen.’
Er is nog een reden waarom Yifa’at Kalderon nog niet blij kan zijn: ze vertrouwt premier Benjamin Netanyahu voor geen cent. Sinds november 2023 heeft ze bij de Beginbrug in Tel Aviv bijna elke avond gedemonstreerd, voor vrijlating van de gijzelaars en tegen de regering-Netanyahu.
Ook nu, na het nieuws over het akkoord met Hamas, overheerst het wantrouwen. ‘Ik weet dat Netanyahu er alles aan zal doen om het bestand te laten mislukken. Elke keer dat we de kans hadden op een deal, gaf hij de voorkeur aan het in stand houden van zijn coalitie. Ik denk dat hij nu opnieuw Smotrich en Ben-Gvir, zijn extreemrechtse ministers, verkiest boven de gijzelaars.’
‘Ik kom terug van de zoveelste avond in Begin met de fatsoenlijkste mensen die ik ooit heb gekend’, schreef Yifa’at drie dagen geleden in een column in de krant Yedioth Ahronot. ‘Ze zijn al ruim een jaar bij me, in de kou, in de regen, in de kokende zomer. Zij weten dat alles allang voorbij had kunnen zijn als Netanyahu niet zijn verdomde coalitie had verkozen boven jullie, de ontvoerden.’
‘Deze oorlog moet stoppen. De gijzelaars moeten vrij, te veel soldaten komen om. En dan alle onschuldige burgers die daar sterven door onze bombardementen. Ik kan het niet meer verdragen. Ik denk aan alle gijzelaars die levend hadden kunnen terugkomen. Maar in plaats daarvan kregen we de lichamen. Dus ik geef Netanyahu en zijn coalitie de schuld. Er wordt nu gepraat over een akkoord dat vorig jaar mei al was opgesteld door president Biden. En er is niets veranderd. Het enige dat is veranderd, is het aantal gijzelaars dat nog in leven is.’
Yifa’at denkt dat haar neef nog leeft, ze voelt het. Maar hopen durft ze niet, uit vrees teleurgesteld te worden. Ze is bang dat er alsnog iets kan gebeuren en maakt zich zorgen over de Israëlische legeracties. ‘Zelfs gisteravond waren er nog aanvallen in Gaza. Toen Sahar thuiskwam, zei ze dat ze in de tunnels vooral bang was te sterven door onze eigen beschietingen.’
‘Ofer was een gelukkig mens. Ik weet niet of hij dat nog steeds is. In mijn column schreef ik dat ik zijn lach mis. Ik weet niet of hij ooit weer kan lachen. Hopelijk wel. Maar allereerst wil ik hem levend zien. En we blijven protesteren tot de laatste gijzelaar thuiskomt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant