Woensdag werd bekend dat Martijn Krabbé uitgezaaide longkanker heeft en ongeneeslijk ziek is. Ook NU.nl-lezers Anita en Gerlind kregen te horen dat ze niet meer beter worden. "Maar ik ga niet plotseling dood, dus ik kan me erop voorbereiden", vertelt Anita.
Vlak voor Kerst had de zoon van Anita Niks (55) de auto nodig om 'iets' te doen. Bij thuiskomst trok hij zijn shirt uit en liet hij een tatoeage zien: Anita's geboortedatum in romeinse letters. "Ik ben geschiedenisdocent, dus dat past bij me", vertelt ze. "Ook mijn dochter verraste me eerder met een tatoeage. Zo willen ze mij laten zien dat ik altijd bij ze zal zijn."
Anita is ongeneeslijk ziek en weet niet hoelang ze nog zal leven. Wel weet Anita dat ze het einde van dit jaar niet haalt. In 2020 kreeg ze de diagnose darmkanker. Ze werd weer beter, maar bleek toch uitzaaiingen in haar longen te hebben. Ook hier leek ze van genezen te zijn, totdat ze plots slecht nieuws kreeg. "Ik had meer uitzaaiingen in mijn heup", vertelt ze. "De uitslagen van de controles die volgden kon ik al digitaal bekijken, en ik zag dat het helemaal niet goed was. Het was zo slecht dat ik zei: nu ben ik morgen dood."
Kort daarna hoorde Anita dat ze in de zogenoemde palliatieve fase zit. Deze fase begint zodra je niet meer beter kunt worden. "Ik voel veel verdriet", zegt Anita. "Je wordt continu op de feiten gedrukt. Als ik in de winkel walnoten koop, zie ik augustus 2025 als houdbaarheidsdatum staan. Dan maak ik maar een grapje: die noten zijn langer houdbaar dan ik. Ik ben me ervan bewust dat ik alles een keer voor het laatst ga doen. Tegelijkertijd wil ik niet alles beladen maken en een mooie tijd hebben. Maar het is lastig om in het hier en nu te blijven."
Omdat Anita heel ziek van de chemo werd, heeft ze ervoor gekozen om geen levensverlengende behandelingen te ondergaan. Ook zit Anita in een euthanasietraject. "Ik wil voor levenskwaliteit kiezen en niet zinloos lijden. Zo kan ik nog genieten van mooie momenten." Dat zijn voor Anita vooral de kleine dingen, zoals de kat op schoot en de gekookte maaltijden van haar partner. "Maar ik wil ook alles goed achterlaten. Dat geeft me een goed gevoel."
Anita schrijft daarom veel, waaronder een boek voor haar kinderen. "Mijn zoon is 23 en mijn dochter is 20. Ze zijn veel te jong om zonder moeder op te groeien. Heb ik wel al mijn ervaringen opgeschreven voor als mijn dochter zwanger wordt? Want oma zal ik niet meer worden. Dat is het enige mooie aan kanker: ik ga niet plotseling dood, dus ik kan me daarop voorbereiden."
Het was de elfde verjaardag van de zoon van Gerlind Hoogcarspel (46) toen de dokter belde. "Ik werd gevraagd om naar de huisartsenpraktijk te komen", vertelt ze. "Ik voelde aan dat het niet goed zat en vroeg mijn vriend daarom mee te komen. De arts vertelde dat ze iets hadden gevonden op mijn alvleesklier. Ik dacht meteen: dit is de laatste verjaardag van mijn zoon die ik meemaak."
Gerlind bleek alvleesklierkanker te hebben. Ze verloor zelf haar moeder op 55-jarige leeftijd aan kanker. Ook haar broer en vader hebben kanker gehad, maar zijn genezen. "In het begin denk je nog: misschien zijn er behandelingen mogelijk. Maar ik had uitzaaiingen in mijn lever en genezing was niet meer mogelijk. Ik heb gekrijst en gehuild toen ik het hoorde."
Zonder chemo had Gerlind twee maanden te leven, zei de arts. Met levensverlengende behandeling schat de arts dat ze nog zes maanden heeft. "De keuze was makkelijk. Ik had zo veel buikpijn dat ik niet zonder chemo kan. De kanker is daardoor ook teruggedrongen waardoor ik me fitter voel. En ik ben gewoon veel te levendig. Ik heb een heel vol leven. Het is geen optie om op te geven."
(De tekst gaat door onder de foto)
Gerlind werkte als psycholoog op een mbo-school, deed een opleiding tot stylist, was net een eigen bedrijf begonnen en organiseerde vaak de buurtbarbecue. Maar door haar ziekte lukt dit niet meer. "Ik vind alles leuk, maar als ik energie overheb, zorg ik dat mijn eigen administratie op orde is. Dan maak ik wat schoon bijvoorbeeld. Of ik probeer leuke dingen te doen met mensen om me heen. We leven ons gezinsleven zo normaal mogelijk."
Zodra Gerlind over haar zoon begint, schiet ze vol. "Kanker hangt als een dreiging boven ons gezin. Ik besprak met een medisch maatschappelijk werker hoe schuldig ik me voelde dat ik een negatieve invloed heb op de levens van anderen. Maar hij vertelde me ook: kanker heb je met zijn allen. Ik ben er nog meer achter gekomen hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn. Nu ik ziek ben, delen mensen heel openhartig wat je voor ze hebt betekend. Je voelt de urgentie."
Source: Nu.nl algemeen