Een van de dingen die ik gemeen heb met Donald Trump is onze liefde voor Sunset Boulevard, Billy Wilders portret van Norma Desmond, een actrice op haar retour. In die film, uit een ander tijdperk, leeft Norma, een ster uit nóg een ander tijdperk, in een uit alle macht in stand gehouden wereld van illusies, in een schemerige mansion met spookhuisallure aan Sunset Boulevard. Haar tijd als grote diva van de stomme film is lang voorbij, maar die realiteit is haar te wrang: in plaats daarvan bereidt ze zich onafgebroken voor op een comeback die er nooit zal komen, onder meer bijgestaan door een in het vak vergrijsde butler en een jonge schrijver in geldnood.
In haar memoires schreef voormalig Witte Huis-persvoorlichter Stephanie Grisham dat Trump zich nooit ergens op kon concentreren, maar dat hij Sunset Boulevard vol aandacht bekeek. Zelf had Grisham de film nooit eerder gezien; ze was verbijsterd door de overeenkomsten tussen Trump en Norma. Trump zelf leek de niet te missen tragiek van Norma’s bestaan volledig, nou ja, te missen.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Afgelopen week dacht ik aan Sunset Boulevard. Kwam ook door Rudy Bouma, die voor de NOS de rokende puinhopen na de Los Angeles-branden vastlegde. Zonder overigens in de buurt te komen van Norma Desmonds villa – niet alleen omdat die zich in werkelijkheid heel ergens anders bevond (op Wilshere Boulevard namelijk), maar ook omdat het pand in 1957 is gesloopt.
Bouma’s reportage begon met het inzoomen op een ongeschonden straatnaambordje, waarna Bouma de S en de T van het van het omgevallen Starbucks-logo uit de smeulende resten viste: Sunset Boulevard. Die naam klonk nog illuster, zelfs tegen de achtergrond van gesmolten gietijzeren tuinhekken die op apegapen hingen en zwartgeblakerde karkassen van kasten van huizen. Sunset Boulevard. Een echo vol allure.
De branden en alle aandacht ervoor vormen een wonderlijke cocktail, bestaande uit de celebritynieuwtjes die voor zoveel mensen het suiker en het vet in hun nieuwsdieet vormen, een nieuwe reeks pieken in de leugenachtigheid van Trump en Musk en consorten, voor wie alles altijd de schuld van politieke opponenten is, én ernstige bespiegelingen over klimaatverandering. Alleen leggen die laatste het geregeld af tegen het huis van Billy Crystal, of de Starbucks op Sunset Boulevard.
En er gebeurt nog iets. Iets geks, iets waarvan ik schrok toen ik het bij mezelf bespeurde. Een soort berusting, wortelend in een tamelijk geruisloze aanpassing aan de situatie. Ik had het al gemerkt toen we laatst onze eerste eigen auto kochten. Om mee weg te kunnen, dacht ik onwillekeurig. Onzin natuurlijk, maar ik dacht het toch. Wat je het ene jaar onvoorstelbaar acht, is het volgende jaar realistisch.
Je zou kunnen beweren dat het verstandig is, je aanpassen aan de realiteit van klimaatverandering, aan Het Nieuwe Normaal, maar er zit ook iets slaps in, een soort geestelijk wegrijden. Je moet je er actief tegen verzetten, en blijven speuren naar verbetering, naar kansen om er ondanks alles het beste van te maken, alles doen om te voorkomen dat je bij dat andere alternatief uitkomt: ophouden met je aanpassen, ophouden met zoeken ook, en je in plaats daarvan omringen met illusies en leugens die je goed uitkomen, doen alsof alles bij het oude blijft en elk probleem zó op te lossen. Zeg maar: doen zoals Norma Desmond doet. En het is tragisch, maar die vorm van geestelijk wegrijden boet, qua klimaat, verdraaid weinig in aan populariteit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant