Hardloopjournalist Barbara Kerkhof verzorgde talloze covers en verhalen voor bladen als Runner’s World en Men’s Health. ‘Barbara heeft de laatste jaren zeker het beeld mede vormgegeven van de vrouw als hardloper.’
‘Barbara is niet bang om tegen bergen op te lopen en ze houdt ervan om bij maneschijn over verlaten stranden te rennen.’ Het was het vaste tekstje bij haar profielfoto in Mystical Miles, het literaire hardlooptijdschrift waar Barbara Kerkhof voor schreef en fotografeerde.
En daar is geen woord van gelogen, zegt haar vriend Marc Klein Wolt. ‘We liepen overal hard in de wereld. Als we bijvoorbeeld voor mijn werk in Namibië waren dan gingen we vaak een stuk hardlopen, kijken waar het lopen ons bracht.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Lopen in een eindeloosheid zoals we die in Nederland niet kennen, schreef ze. ‘Rennen in Namibië is ook droogte en dorst, het is stekend gras, dat overal tussen je schoenen en sokken gaat zitten prikken. Maar vooral is het een ervaring, soms onder een helrode hemel, soms met uitzicht op de Gamsberg, soms onder een blikkerende zon, met de geur van welkom en woestijn en een glimlach die niet van je gezicht te wissen is.’
Kerkhof kwam in Namibië voor het Africa Millimetre Telescope Project, het initiatief van de Radboud Universiteit dat als doel heeft een radiotelescoop te bouwen in het Afrikaanse land. Haar vriend Marc, astronoom, is directeur bij dat project. Barbara ging mee om foto’s en verhalen te maken. ‘Ze kon die ingewikkelde materie uitstekend omzetten in de voor de leek begrijpelijke taal. En ze maakte prachtige foto’s.’
Barbara Kerkhof, die op 29 november overleed, fotografeerde bij hardloopevenementen en verzorgde talloze covers en verhalen voor bladen als Runner’s World en Men’s Health. Ze schreef het boek Hardlopen voor vrouwen, ze werkte mee aan verschillende edities van het Hardloperskookboek. Haar loopbaan liep gelijk op met de groeiende trend van de hardlopende vrouw in Nederland. Zelf schuwde ze de afstanden voorbij de marathon niet, ze was een enthousiast trailrunner.
‘Barbara stond niet aan de basis ervan, dat waren atletes als Carla Beurskens en Marja Wokke, maar ze heeft de laatste jaren zeker het beeld mede vormgegeven van de vrouw als hardloper’, zegt atletiekjournalist Cors van den Brink, die haar twee decennia terug de eerste opdrachten gaf om te schrijven voor bladen als Atletiekwereld en Atletiek Week. Ze had op de School voor Journalistiek gezeten; om ook een betere fotograaf te worden ging ze naar de Fotovakschool.
Met Van den Brink maakte ze Helden van de 42 kilometer, een halve eeuw Nederlandse marathoncultuur, vol interviews en foto’s van nationale toppers. De zilveren medaillewinnaar van de Spelen van 1980, Gerard Nijboer, zegt: ‘Ik herinner me haar rustige, voorzichtige maar duidelijke richting van vragen. Onderzoekend, zachtaardig, een doordringende, bijna verlegen, blozende blik, maar ook zelfbewust, ze wist waar ze naar toe wilde.’
Door haar journalistieke activiteiten binnen de hardloopsport leerde ze Dick van den Broek kennen, twee decennia geleden een nationale topper op de marathon. Met hem kreeg ze drie kinderen: Jem, Maite en Mischa. Vier jaar geleden ontmoette ze Marc Klein Wolt. ‘We gingen niet samenwonen, Barbara bleef in Huissen in een eigen ruimte in het huis van de kinderen en Dick wonen, ik betrok een verdieping onder het huis van mijn ex en kinderen in Haarlem.’
De borstkanker die zich een aantal jaren geleden openbaarde leek na behandeling weg, kwam terug, ging weer, en kwam weer terug. ‘In oktober waren we nog in Parijs, we gingen hardlopen, zo’n 12 kilometer’, vertelt Klein Wolt. ‘Een dag later wilden we weer lopen, maar het ging niet, ze had overal pijn.’ Pijntjes heeft een hardloper altijd, maar ditmaal was het ernstiger. Terug in Nederland bleek de kanker uitgezaaid. Barbara, die eerder haar vader en haar broer Peter aan de ziekte verloor, werd 49 jaar.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant