Het gaat razendsnel de verkeerde kant op met het klimaat – elke week worden nieuwe records gebroken, en Californië brandt nu ook al in de winter. Toch hoef je maar ergens te komen of de radio aan te zetten en je hoort mensen vertellen dat ze binnenkort gaan skiën. En komende zomer weer een eind weg met het vliegtuig. Dat zijn toch twee lichtpuntjes, zeggen ze, bij alle somberheid. Dingen om naar uit te kunnen kijken.
Het land zakt in, onze productiviteit is in slaap gesukkeld en het kabinet bezuinigt op onderwijs – de enige remedie. Maar als we naar de begroting kijken, de cijfers en prognoses, zien we duidelijk dat we er dit jaar met zijn allen gemiddeld een 0,5 procent op vooruitgaan – omgerekend toch algauw een frikandel per week. Ook dat is een lichtpuntje. Alweer één.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In Gaza en Oekraïne woeden intussen grote vernietigingsoorlogen. De Derde Wereldoorlog staat op de stoep en bindt vuurwerk aan de deur. Eigenlijk is de nieuwe wereldoorlog al begonnen – ik zie althans weinig verschil tussen hybride oorlogsvoering en eerste oorlogshandelingen. Volgende week wordt Donald Trump opnieuw president in de VS. Wat er van de democratie zal overblijven, daar en in de rest van de wereld, is nog even afwachten.
Maar van de andere kant heeft Trump gezegd dat hij binnen de kortste keren voor vrede zal zorgen in Oekraïne. En Trump kan alles, dus waarom dit niet? Misschien zegt Vladimir Poetin straks: ‘Ik had eigenlijk ingezet op het herstel van het Russische rijk, maar ik roep mijn legers wel terug en zeg mijn ministers dat ze moeten overschakelen op een vredeseconomie.’ Dat zou dan toch ook een lichtpuntje zijn, lees je in de kranten, als dat gebeurt.
Het wemelt van de lichtpuntjes. De behoefte aan lichtpuntjes lijkt met de dag te groeien. Overal waar je kijkt of luistert, in de media en in het echt, zijn mensen er naarstig naar op zoek. Natuurlijk gaat er van alles mis in de wereld, met bijna alles wel, eigenlijk. Maar in de cultuur zijn ook dit jaar weer een hoop nieuwe talenten opgestaan. En in een Afrikaans land gaan tegenwoordig meer meisjes naar school dan voorheen.
Zoeken naar lichtpuntjes kan heilzaam werken, moed geven, rust. Ik was eens bij een echtpaar dat zich zo diep in de schulden had gewerkt dat ze er nooit meer uit zouden komen. ‘Ik wou dat ik dood was’, zei de vrouw. ‘In de hemel zijn er geen schulden.’ De man legde een hand op haar schouder. ‘Ach’, zei hij, ‘we eten hier toch ook nog weleens een gebakje?’
Maar in de huidige omstandigheden kan het soms ook een beetje vreemd zijn, losgezongen, onthecht. De werkelijkheid staat voor onze neus en vertelt dat tijdens de vakantie haar been is afgebeten door een haai. En wij zeggen: ‘Dat klinkt als een hoop kommer en kwel. Hebben jullie verder ook nog iets leuks gedaan?’
Binnenkort staat de halve wereld in brand en zitten we allemaal thuis met vogelgriep, met weinig stemrecht of geloof in vaccins. Maar we houden de moed erin, we gaan de ondergang niet met lange gezichten tegemoet. Als Rusland straks rakketten afvuurt op de Eemshaven en Rotterdam, hebben we nog een paar minuten om lichtpuntjes te zoeken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant