is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Als losse houvast voor deze rubriek heb ik ‘Iets nieuws, iets ouds, iets geleends en iets blauws’. De ene week een nieuw boek, dan een oudje, dan weer iets wat ik getipt en geleend heb gekregen, en dan een blauw boek.
Het blauwe boek kwam vorige week aan bod: Winteren, van Katherine May. Deze week een oudje, en meteen maar een van mijn lievelingsboeken.
Prep van Curtis Sittenfeld (een Amerikaanse schrijfster die wereldberoemd zou moeten zijn) heeft heel veel vinkjes: het speelt zich af in een heerlijke omgeving, namelijk een privé middelbare school in Amerika, en de hoofdrolspeelster – uit een middenklassemilieu, ze heeft een beurs voor de dure school gekregen – is een onzekere puber. Verder is er veel al dan niet geconsumeerd broeierig tienerverlangen, en het is krankzinnig goed geschreven.
Krankzinnig goed geschreven is eigenlijk de enige vereiste voor een boek. Maar tieners als hoofdpersonages helpen ook, want zijn tieners (en, wellicht, menopauzale vrouwen) niet de meest fascinerende wezens op aarde? Tussen twee levensfases in, extreem slim maar soms ook zo dom, impulsief handelend en obsessief observerend tegelijk, beeldschoon zonder het zelf door te hebben.
Ik sloeg het boek precies op de goede bladzijde open – soms denk ik dat ik daar een talent voor heb –, namelijk bladzijde 63 van de Amerikaanse editie. Lee, de hoofdpersoon, net als de schrijfster heeft ze een genderneutrale naam, belandt met Cross, een extreem knappe jongen op wie de hele school verliefd is, in een taxi. Dan raakt hij haar haar aan, ‘eerst zo kort dat het per ongeluk leek’, en wrijft met zijn duim over de achterkant van haar nek. Ze voelt zich ‘zo gelukkig dat het pijn deed’.
Nu lijkt het alsof het boek over hysterische tienerverliefdheden gaat, wat ook zo is, maar het gaat ook over klassenverschillen, discriminatie, heimwee, en vooral over een oplettend, zeer gevoelig meisje dat de hele wereld om zich heen maniakaal observeert. Een meisje dat het ‘in haar kin voelt’ als ze bijna gaat huilen. Die kin: in dat soort details is Sittenfeld heel, heel goed.
Een ander detail, een van de belangrijkste kleine dingen die ik van het boek heb onthouden, is dat Lee het altijd vreselijk vindt als ze Cross binnen een kort tijdsbestek twee keer achter elkaar toevallig tegenkomt op de gang. De gêne die ze daarbij voelt is bijna ondraaglijk. Dit is iets wat iedere zelfbewuste tiener, en misschien ook nog iedere volwassene, zal herkennen, maar wat ik nooit eerder in een boek beschreven zag: de iemand-net-te-vaak-toevallig-tegenkomen-schaamte.
Prep eindigt misschien niet op de meest elegante manier, maar zo is het met boeken waar je heel veel van houdt: die mogen sowieso niet eindigen. Dan ben je, als lezer, altijd een beetje boos. Dat is een goed teken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant