Er was niet veel in het Heuvelland waar ik opgroeide, er was zelfs bar weinig, maar er was tenminste wel Subtropisch Zwemparadijs Mosaqua. Vooral het feit dat het ‘subtropisch’ was, gaf het een exotische glans. Voor zover ik positieve herinneringen heb aan mijn jeugd in Gulpen-Wittem, spelen die zich voor een groot deel af in Subtropisch Zwemparadijs Mosaqua; ik haalde er mijn zwemdiploma bij mijn buurvrouw, in het weekend haalde ik er friet van zakgeld uit zo’n kneuzig kokertje om mijn nek, en weer later was het Subtropisch Zwemparadijs de plek waar tussen de plastic palmbomen en fopgorilla’s mijn puberteit begon.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het ‘discozwemmen’ (nog één alinea nostalgie, er komt ook een punt) maakte een béétje goed dat er in onze wijde omtrek geen serieus te nemen disco te vinden was − een onrecht dat tot op de dag van vandaag voortduurt. De dingen waar je moeder niet van mocht weten, speelden zich dus af in de wildwaterbaan. En op dierendag, als het badwater al op alle mogelijke manieren was vervuild, dan mochten ook de Heuvellandse honden in het buitenbad. Ik wil maar zeggen: Mosaqua was er voor veelsoortig vermaak, jong, oud, arm, rijk, en in het hoogseizoen konden we zelfs die malle Hollanders er wel bij hebben.
Nu zou het failliete paradijs wat mij betreft alleen al daarom tot monument moeten worden verklaard, maar Mosaqua is vorig weekend gesloten om plaats te maken voor woningbouw. Tegen de wens van veel woedende bewoners, die omhoogzitten met kinderen die moeten afzwemmen.
De zaak-Mosaqua heeft de Gulpense politiek in een rel gestort die over veel meer gaat dan het verlies van de weergaloze wildwaterbaan. ‘De gemeente wordt en is misschien al onbestuurbaar’, zei burgemeester Nicole Ramaekers-Rutjens.
Ik noem: schimmige besluitvorming, een onafhankelijke toetsingscommissie die niet onafhankelijk bleek, een oppositie en burgerinitiatieven die naar eigen zeggen straal zijn genegeerd, en de grootste fractie van de gemeente, de rechtse Fractie Franssen (onder leiding van ‘de Onderkoning van Gulpen’), die geen vragen beantwoordt.
Kun je denken: da’s Limburg, maar volgens een reportage van Nieuwsuur is hier en op meer plaatsen het lokale effect van landelijke politieke verruwing zichtbaar. Onder de geïnterviewden was raadslid Marion van der Kleij van PRO, een lokale groene oppositiepartij uit Gulpen-Wittem, die er na achttien jaar de brui aan gaf. ‘De sfeer is ziek’, zei Van der Kleij, wantrouwen alom, en ‘er wordt te veel op de man gespeeld’.
Landelijk traden het afgelopen jaar 122 wethouders, zeven burgemeesters en honderden raadsleden vroegtijdig af. Van der Kleij en de andere politieke afhakers vonden allemaal dat in Den Haag niet het goede voorbeeld werd gegeven. Bij haar afscheid had Van der Kleij voor de hele raad zonnebloemen gekocht, en draaide ze een lied van Stef Bos, De weg. Daar zat een boodschap in: ‘Niet meer meegaan met de tijd.’
In de podcast De linkse revolte en in De Groene Amsterdammer werd pasgeleden betoogd dat linkse partijen radicaal-rechtse moddergooitactieken zouden moeten gebruiken om weer eens te winnen. Doemscenario’s gebruiken bijvoorbeeld, méér op de man spelen, drogredeneren, jij-bakken, they go low, you go een tikkie lower, want dat scoort.
Het zijn wanhopige tijden voor links, maar ik gok zo dat die goedbedoelende gemeenteraadsleden zouden zeggen: spaar ons. Een armoedige debatstijl staat immers niet los van de inhoud: het versluiert een gebrek daaraan. En debat is ook niet alleen maar pr: het is het werk zelf, en het beïnvloedt ook het politieke humeur, de bereidheid ergens samen uit te komen.
En uiteindelijk ook het vertrouwen van burgers, die in Gulpen-Wittem inmiddels hun eigen complottheorettes koesteren over de verdwijning van de wildwaterbaan. Je kunt meegaan in de race naar de bodem, je kunt ook eens een grens trekken. Als signaal waardeer ik het wel: zet bloemen in een kamer die stinkt, draai een protestlied naar keuze en vertrek.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns