is tv-recensent voor de Volkskrant.
Twee reacties op de val het regime van Assad in Syrië van waren te verwachten. Die van populisten die roepen dat gevluchte Syriërs wel weer terug kunnen. En die van televisiemaker Danny Ghosen die er met een camera onmiddellijk naartoe gaat.
De val van het wrede regime van Assad, een maand geleden, was voor veel Syriërs het startschot van een zoektocht naar vermiste familieleden. Ghosen, die als kind in Libanon woonde en herinneringen heeft aan de angst voor het regime, is in Danny ter plekke onder meer in een Syrische gevangenis. Daar spreekt hij een jonge vrouw die haar broer zoekt.
Tussen wat over is van de gevangenisdocumenten (de meeste zijn vlak voor de val van het regime in brand gestoken) zoekt ze naar tekenen van haar broers verblijf aldaar. Als Ghosen tussen de foto’s en paspoorten kijkt, komt hij tot zijn afschuw die van kinderen, sommigen nog maar baby’s, tegen. In de smerige cellen vindt hij een kinderschoentje, een romper. Beelden die geen commentaar nodig hebben.
De maker verbond zich recent aan Videoland, waar onlangs zijn eerste journalistieke productie voor de streamingsdienst verscheen. Het is te hopen dat Ghosens werk ook bij de NPO voor een breed publiek behouden blijft.
Eerder, diezelfde avond, was een andere televisiemaker te zien die erom bekendstaat zich met volledige overgave op zijn onderwerp te storten: Nicolaas Veul. Voor eerdere, geslaagde series liep hij stage als leerkracht (100 dagen voor de klas, dat een eervolle vermelding voor de Zilveren Nipkowschijf kreeg), als maatschappelijk werker (100 dagen in de vergeten wijk) en in een psychiatrische instelling (100 dagen in je hoofd). Dit keer is hij stagiair in de jeugdzorg, begeleider van een groep kinderen tot 12 jaar die uit huis zijn geplaatst.
Anders dan voorheen: Veul maakt Een valse start: 100 dagen in de jeugd- en gezinszorg zonder collega Tim den Besten. Die kwam in de laatste 100-dagen-serie tot de conclusie dat het programma hem niet (meer) paste. Doordat Veul nu solo opereert, is er meer ruimte om in te zoomen op de achtergrond van de jeugdzorgmedewerkers én op die van de maker zelf. Veul, die in de serie op het punt staat voor het eerst vader te worden, vertelt over zijn eigen moeilijke jeugd. En die is relevant, leert hij al in de eerste week tijdens een sessie met collega’s.
Dat tv-maker Nicolaas Veul zich als kind vaak onveilig voelde, zou hem weleens heel geschikt kunnen maken voor het werk in de jeugdzorg, zegt zijn coach. Als er iemand is die de signalen herkent van een kind met vergelijkbare gevoelens, dan is hij het wel. Wat niet wegneemt dat ook Veul veel te leren heeft over het werken met de kwetsbare kinderen en gezinnen, die hem een bijzonder intiem en geregeld aangrijpend inkijkje in hun leven gunnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns