Het nieuwe jaar begon met jongelui voor de deur die hard ‘Arnon, Arnon’ riepen. Het was niet eerder gebeurd, maar het voelde vertrouwd. Ik hield me uiteraard verborgen, de volgende dag lag er bij de buren kots voor de deur, vermoedelijk had de kotser verkeerd gemikt. IJdelheid is mij niet vreemd.
De 3-jarige zoon had door alles heen geslapen.
Arnon Grunberg schrijft voor de Volkskrant over verlangen, politiek en ondergang.
Later die dag vroeg een vriendin in het Amsterdamse Hiltonhotel wat mijn goede voornemens waren. ‘Bedelen’, antwoordde ik, ‘bedelen als performancekunst, als participerend onderzoek, als uitbreiding van de vrije markt en de strijd, als levenskunst. Ik weet nog niet waar ik met mijn jongen ga staan, onder het Rijksmuseum of bij Station Zuid. Misschien de ene dag onder het Rijks, de andere dag Station Zuid.’
In Bolivia breken ouders soms benen en armen van hun kinderen om die kinderen met meer verve te laten bedelen. Hoe zieliger het kind, hoe meer het opbrengt. Zo ver ga ik niet. Hoewel ik weleens aan een uitgever heb geschreven: ‘Kan het voorschot omhoog? Anders zie ik mij genoodzaakt Boliviaanse methoden op mijn zoon toe te passen.’ Daar was de uitgever gevoelig voor.
Soms moet je dreigen met immorele middelen om een ethisch verantwoord doel te bereiken.
Om ons voor te bereiden op onze performancekunst reizen de jongen en ik alvast veel met de metro.
Op 4 januari stapte een bedelaar in op de halte Rokin en zei in twee talen: ‘Ik ben sinds drie dagen dakloos.’
In New York zou hij hebben gezegd: ‘Mijn moeder heeft me gebaard in dit metrostel.’
Aan welke bedelaar men de voorkeur geeft is een kwestie van smaak.
De 3-jarige vond drie dagen lang. Daarom zei ik terwijl ik zijn heerlijke haren streelde: ‘Leven is strijd en vallen gaat snel. Tussendoor gaan we nog wel eens naar de bergen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns