Het leven heeft lang een andere afslag genomen. Jarenlang stond ‘proberen mijn boek af te ronden’ op mijn lijstje goede voornemens voor het nieuwe jaar, een ritueel dat ik serieus poog te nemen. Begin 2024 nam ik mij voor om afscheid te nemen van perfectionisme. Om te minderen met de boze buitenwereld via tv en sociale media, en in plaats daarvan vaker in bad te gaan met een boek. Om te durven leven en dingen te ondernemen, ondanks dat ik alleen ben met een geweldig kind met extra uitdagingen. Durven te falen, zodat ik een kans van slagen heb. Plat gezegd: meer ballen te hebben.
Trots constateer ik dat ik mijn voornemens van afgelopen jaar keurig heb waargemaakt. Ik heb mijn boek. En mijn ballen. Onderweg van Parijs naar huis, waar we Oud en Nieuw hadden gevierd, moest ik mezelf namelijk even knijpen: mijn uitgeverij appte dat ik er vijf heb gekregen van NRC. Dat terwijl ik de term ‘ballen’ eerlijk gezegd eerder associeer met de ballen die ik in mijn leven in de lucht probeer te houden.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Blij!’ riep mijn zoon. Het is zijn lievelingswoord dit seizoen. Hij zegt, fluistert en roept het de hele dag door. Die ballen komen ook hem toe. Dat dit boek er überhaupt is gekomen, ondanks het feit dat hij noch naar school, noch naar een dagbesteding kan, is absoluut aan hem te danken. Aan zijn rust, balans en vrolijkheid van de afgelopen jaren.
In Parijs hebben we drie heerlijke dagen doorgebracht. We vierden er oud en nieuw om het vuurwerk te ontvluchten en bezochten familie en vrienden. Op oudejaarsavond, nippend aan een heerlijk glas volle pinot noir op een schilderachtig terras in le Marais, had ik een mooi gesprek met mijn vriendin Julie, een Parisienne van Kameroense afkomst. We kennen elkaar al 20 jaar. Ze is als marketingdeskundige en cultureel ondernemer betrokken bij een project dat komende lente van start gaat, Paris Black, over 100 jaar zwarte cultuur in Parijs. Van Josephine Baker tot Miles Davis, en James Baldwin: Parijs was een toevluchtsoord voor Afro-Amerikaanse kunstenaars en schrijvers. Dat terwijl Parijzenaren met wortels in de Frans-Afrikaanse en Caribische koloniën juist vaak tweederangsburgers zijn.
‘Zorg maar dat je boek ook in het Frans vertaald wordt’ zegt ze. Dat mijn boek een typisch Nederlands verhaal is, wuift ze weg. ‘De thematiek raakt toch waar we in heel Europa mee worstelen?’ We moeten juist ongemakkelijke gesprekken met elkaar voeren, zegt ze, over identiteit, over racisme, fascisme, métissage, multiculturaliteit en over de naweeën van het kolonialisme. En vooral over hoe dat eigenlijk in vredesnaam moet, met elkaar samenleven.
Ik schreef in mijn boek De dochter over de grote geschiedenis via het kleine, persoonlijke leven van mijn moeder. Ik heb het hier en nu, maar ook het toen proberen te duiden aan de hand van onze persoonlijke familiegeschiedenis. ‘Hoeveel geschiedenis kan er in één vrouw zitten? Veel, heel veel’, schrijft NRC in de recensie, en maakt een vergelijking met de literaire non-fictie van Annejet van der Zijl, zoals Sonny Boy. Het mooist denkbare compliment.
Mijn beduimelde exemplaren van Sonny Boy en Geert Maks de Eeuw van mijn Vader zien er niet meer uit. Ik heb allerlei passages onderstreept en ze zijn helaas verschillende keren in bad gevallen. Ik wilde de kunst afkijken van de meesters, maar vond dat moeilijk. Ik heb toch weer mijn eigen manier van schrijven. Maar net als hen zie ik literaire non-fictie als een prachtige manier om verhalen te vertellen en de geschiedenis te duiden.
Het zijn juist kleine, menselijke verhalen vol geschiedenis die ons een spiegel voorhouden, die een brugfunctie kunnen hebben bij de ongemakkelijke gesprekken die we met elkaar moeten hebben, zegt Julie. ‘Als jij mijn marketeer wordt, komt het goed’, lach ik. Heerlijk om even te dromen over vertalingen. Maar in ieder geval is wat ze benoemt precies datgene wat ik probeer met mijn schrijven, vaak in deze columns en nu ook in mijn boek: het bieden van een beetje hoop en vertroosting in deze roerige en gepolariseerde tijden. En inspiratie om altijd met de ander in gesprek te blijven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns