Op de wandelkaart van het hotel in de Ardennen had ik een dorpje gezien dat Ver heette. Ik begon tegen mijn vrouw te zingen over de verheven vergezichten die we onderweg zouden krijgen, en we gingen op pad.
Hemelsbreed leek Ver dichtbij, maar dat bleek een vertekend beeld, want buiten de heuvels gerekend. Toen we al erg lang onderweg waren, begon het te miezeren. ‘Hierlangs’, wees mijn vrouw op een afslag, ‘dan zijn we zo terug bij het hotel, in die lekkere warme kamer...’ Maar ik moest per se te Ver gaan.
Net toen ik me afvroeg of we misschien ongemerkt al door Ver heen waren, stuitten we op het plaatsnaambord en een handvol huizen die, zoals Gummbah het ooit omschreef, allemaal op Ronald Koeman leken. Verrek, Ver had niets te bieden. Toch put ik troost uit de gedachte dat, wat er in 2025 ook op ons pad komt, we altijd kunnen zeggen: Vergeet niet, wij komen van Ver.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns