Een goed voornemen voor 2025: meer klassiekers kijken. Drie tips met films die nog altijd relevant zijn.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Twee dingen over klassieke films. Ze zijn niet voor niets klassiek. En er wordt te weinig naar gekeken, toegegeven, omdat ze vaak moeilijk te vinden zijn. Maar wie goed zoekt op de streamingdiensten komt verrassende titels tegen. Onlangs teruggezien: de compleet uitzinnige satirische zwarte komedie Network (Prime Video, 1976). Van de tien Oscarnominaties werden er vier verzilverd.
Faye Dunaway kreeg er natuurlijk een, en de vlak daarvoor overleden Peter Finch ook. Finch is een depressieve nieuwslezer die live op televisie belooft dat hij zelfmoord gaat plegen. In een cynische twist omarmt de gewetenloze zendermanager, gespeeld door Dunaway, deze onverwachte kijkcijferkraker. Het mag dan over een ander mediatijdperk gaan, het voelt actueler dan ooit.
De onlangs gerestaureerde en opnieuw uitgebrachte Indiase klassieker Pather Panchali (Picl, 1955) lijkt ook nog compleet relevant. Het zou het eerste deel van de Apu-trilogie worden, waarin Satyajit Ray zich liet inspireren door het Italiaanse neorealisme, met name De Sica’s Ladri di biciclette (1948), om het verhaal van de allerarmsten te vertellen. Let ook op de klassieke soundtrack van sitarspeler Ravi Shankar.
En Aguirre, der Zorn Gottes (MUBI, 1972) vormt samen met Fitzcarraldo (MUBI, 1982) een tweeluik van Werner Herzog (en acteur Klaus Kinski), over waanzinnige Europese expedities, die gelijk op lijken te gaan met de artistieke dromen van de filmmaker zelf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant