De betrokkenheid en zachte blik van haar docent maken meteen iets los bij Lauren. Maar ze snapt ook: met deze zeventien jaar oudere man gaat het nooit iets worden. Tot ze hem twee jaar later opnieuw ontmoet.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Lauren (38): Toen ik zes jaar geleden begon met mijn hbo-opleiding verpleegkunde, was hij een van de docenten. Ik herinner me goed die ene keer dat ik een presentatie moest geven. Ik had me goed voorbereid, legde een paar boeken op tafel waar hij een opmerking over maakte en na afloop gaf hij me een paar complimenten en een hoog cijfer. Maar wat me echt raakte, was zijn betrokkenheid. Heel simpele vragen stelde hij en hij keek erbij alsof mijn antwoord, welk antwoord dan ook, er in zijn ogen echt toe deed. Waarom had ik gekozen voor deze opleiding, wat dreef me? Wat dreef me echt?
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Die zachte blik. Ik was gevleid. Op een of andere manier voelde hij als een veilige vluchtplaats, iets wat ik in mijn relatie al een tijdje niet meer kende. Maar ik snapte ook dat het nooit iets zou kunnen worden tussen hem en mij. Wanneer ik dertig jaar eerder geboren was misschien, maar niet in 2017. Hij was met zijn 49 jaar ook nog eens zeventien jaar ouder dan ik. En toch: iets wat ik nooit eerder had gevoeld brak dwars door alle zelfopgelegde restricties heen. Ik voelde me happy. Het brandje dat werd aangewakkerd kon natuurlijk beter zo snel mogelijk gedoofd worden, maar zolang het niet uitsloeg en niks kwaads aanrichtte, dacht ik, mocht het best voor wat heimelijk plezier zorgen. Maar al mijn fantasieën ten spijt, het bleef bij die ene ontmoeting en het zou twee jaar duren voor we elkaar opnieuw zouden spreken.
‘Ik werkte toen al in het ziekenhuis. Ik hoefde alleen nog mijn afstudeerscriptie te schrijven en hij werd mij toegewezen als begeleider. Voor onze eerste scriptie-afspraak dook ik even de wc’s in om me op te maken met een extra laagje mascara en lipgloss. Ook viste ik het jasje tevoorschijn dat ik speciaal hiervoor die ochtend in mijn tas had gestopt, en zo klopte ik aan zijn deur. Ik popelde. Zou hij nog weten wie ik was? Of was hij gewoon een van die zeldzame bevlogen docenten die voor elke student eenzelfde persoonlijke belangstelling opbracht?
‘We hadden om twee uur afgesproken, de meeting zou een uur duren. ‘Jazeker herinner ik me je nog, hoe gaat het met je?’ En weer die ogen zonder oordeel. Het gesprek ging over de inhoud van mijn te schrijven scriptie, maar het leek alsof al onze woorden, ook de zijne – en ik wist zeker dat ik me dat niet verbeeldde – omkleed waren met een laagje nieuwsgierigheid naar wie we nog meer waren dan student en beoordelaar. Hoe hij vragen stelde was allemaal even fris en echt, precies zoals ik me herinnerde, alsof hij me via uitspraken over mijn werk op een geoorloofde manier wilde leren kennen. En intussen dacht ik: hoe zou hij thuis zijn? In wat voor huis woont hij? Is hij getrouwd? Lopen er kinderen door zijn gang?
‘Ik knikte en gaf netjes antwoord, terwijl ik me afvroeg hoe het zou zijn om met hem samen te zijn in een andere setting dan het ziekenhuis, op een plek waar ik hem zou kunnen aanraken. Ook tijdens de keren die volgden veranderde dat zachte, vrolijke oogcontact niet en juist die continuïteit maakte dit alles nog sexyer. Een man zonder grilligheid. Steeds vaker dacht ik: ik ben bijna klaar met mijn opleiding, straks is hij niet langer mijn docent – dan kan het wel.
‘Wie op mijn opleiding een scriptie schrijft, heeft recht op tien begeleidingsuren. Ieder nieuw uur werd het contact net iets intensiever en tegelijk stevenden we met iedere meeting af op het eind. Ik merkte dat hij onze afspraken altijd laat in de middag plande, zodat het niet storend was als we uitliepen. Hij had me verteld dat hij gescheiden was en drie kinderen had, ik vertelde over mijn relatie die niet lekker liep en over mijn dochtertje. Maar toen mijn scriptie af was, kreeg ik een onvoldoende. De tweede beoordelaar vond het beneden de maat en dat was zo’n tegenvaller dat ik op het punt stond er helemaal de brui aan te geven. De combinatie van moeder zijn, die energieverslindende relatie thuis en het afstuderen was me ineens te veel.
‘Hij was het die me motiveerde het niet op te geven. Hij heeft me erdoorheen gesleept. Door te vertellen over zijn eigen burn-out. Door me te bellen als ik vastliep. Door me erop te wijzen dat ik zo’n spijt zou krijgen als ik nu op het laatste moment zou opgeven. Op de dag dat ik mijn scriptie in Utrecht moest verdedigen, zaten we in een doodnormaal klaslokaal, niks boeiends aan. Maar hij was daar en dat maakte me doodnerveus. Er was ook een andere docent en wat familie en vrienden. Ik hield een scherp betoog en dit keer was alles dik in orde. Ik was geslaagd. Euforisch bedankte ik hem voor alles en stapte in de auto.
‘Maar halverwege belde hij: had ik soms de verkeerde jas meegenomen? Zijn collega had iets dergelijks zwarts. Ik stopte, voelde in de zakken, vond sleutels die niet de mijne waren en reed terug. Het klaslokaal was inmiddels verlaten en even later stonden hij en ik tegenover elkaar op straat. Schutterig en ongemakkelijk. ‘Ik vind je al jaren heel leuk’, begon hij. ‘Wat bedoel je met leuk?’, onderbrak ik hem. ‘Leuker dan leuk’, antwoordde hij. Toen durfde ik toe te geven aan wat al zo lang had liggen sluimeren. Kom maar op vlam, schiet maar de lucht in. In de weken die volgden spraken we zo vaak af als maar kon. Alles waarover ik had gefantaseerd mocht ineens. Alles wat we van elkaar wilden weten, kon eindelijk verteld en zonder omwegen gevraagd. Op 22 februari 2022 zijn we getrouwd.
‘Nu sta ik op het punt om te bevallen van ons tweede kind. De zachtheid die ik bij die eerste presentatie had gezien, is onveranderd. Met de kinderen uit onze eerdere relaties vormen we al sinds de coronaperiode een dynamisch gezin. Hij stopt lieve briefjes in mijn broodtrommel en in mijn auto. Hij trekt mijn sokken en schoenen aan, want door mijn grote buik kan ik dat niet langer zelf, en intussen maakt hij luchtige grapjes. Ik geloof weer in de liefde. Dankzij mijn docent.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Lauren gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant