Steeds vaker doet Benjamin Netanyahu mij denken aan Slobodan Milosevic. Bijvoorbeeld toen het Israëlische leger een paar dagen geleden 240 ‘terroristen’ arresteerde bij de inval van het Kamal Adwan-ziekenhuis, toen het laatste nog functionerende ziekenhuis in Noord-Gaza. Inmiddels ligt het in puin.
Het nieuws rijmde met een verhaal dat een bonkige kerel mij ooit vertelde in het ziekenhuis in de Kroatische stad Vukovar. Hij legde uit hoe Servische troepen ooit 87 dagen lang zo’n twaalfduizend mortieren en raketten per dag op zijn stad hadden afschoten en dat honderden daarvan dagelijks op het ziekenhuis terechtkwamen. Ter verduidelijking wees hij naar een nog altijd zichtbaar gat in het plafond. Daarzo, zei hij.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië en op de Balkan. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat er tijdens die 87 dagen toch bijna vijfhonderd gewonden naar het ziekenhuis trokken in de hoop er veilig behandeld te worden, bleek achteraf een inschattingsfout. Tegen het einde van de belegering arresteerden de Serviërs namelijk vrijwel alle aanwezigen. Ongeveer 260 van hen werden naar een boerderij ten zuiden van de stad gereden om daar in groepjes van tien te worden geëxecuteerd.
Wat er precies met de 240 ‘terroristen’ uit het Gazaanse Kamal Adwan-ziekenhuis is gebeurd (ik gebruik hier aanhalingstekens omdat Israël vooralsnog geen bewijs heeft getoond voor zijn aantijgingen), is onduidelijk. Wel is het duidelijk dat een van de gearresteerden Hussam Abu Safiya is. Dat is de op het oog onschuldige ziekenhuisdirecteur die de afgelopen maanden vaak in het nieuws kwam omdat hij, als een van de laatst overgebleven artsen in Noord-Gaza, de wereld probeerde te vertellen dat zijn werkplek vrijwel iedere dag werd beschoten, ondanks de honderden patiënten die er binnen lagen.
De Wereldgezondheidsorganisatie veroordeelde de systematische bombardementen van ziekenhuizen in Gaza deze week stellig. Zij noemden het ‘een doodvonnis voor tienduizenden Palestijnen’. Bijvoorbeeld voor Sila, een van de zes baby’s en kleine kinderen die in een week tijd bezweken aan de winterkou in Gaza.
Sila was nog geen drie weken oud toen ze stierf door ernstige onderkoeling, zo vertelde haar vader aan de BBC. Vlak daarvoor had hij haar lichaampje begraven in het zand van een gebied dat door Israël eufemistisch als ‘humanitair gebied’ wordt omschreven.
Overigens weet ik dat er mensen bestaan die het bombarderen van ziekenhuizen in Gaza verdedigen. Dergelijke plekken herbergen immers Hamas-strijders en die moeten nu eenmaal worden uitgeroeid. Wel ben ik inmiddels benieuwd hoe ver dergelijke apologeten bereid zijn dat argument door te voeren. Stel, het Israëlische leger schiet over een aantal jaar ook de twee laatst overgebleven Palestijnen aan flarden, omdat een van hen mogelijk sympathiseerde met Hamas, is er moreel dan echt juist gehandeld?
Zelf denk ik dat hoe meer ziekenhuizen Netanyahu bombardeert, hoe vaker hij vergeleken zal worden met de Slager van de Balkan. Zo’n vergelijking, die bijvoorbeeld recentelijk door de Israëlische krant Haaretz werd gemaakt, gaat natuurlijk op veel punten mank, maar op sommige vlakken ook niet.
Zo lieten beide mannen de wereld geloven dat zij namens ‘het Westen’ een frontoorlog voerden tegen de islam, sloten beiden een pact met ultranationalistische machten in hun land in een poging om zelf op de troon te blijven en gaan beiden daarvoor over lijken – tienduizenden lijken. Beiden maakten van hun land zodoende een internationale paria en beiden kregen voor hun daden een arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof aan hun broek.
En wat Netanyanhu ook net als Milosevic doet, of in elk geval probeert: iets dat verdomd veel lijkt op het uitmoorden van een heel volk.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant