Regisseur en acteur Justin Baldoni heeft een conflict met actrice Blake Lively. Het appverkeer hierover met zijn pr-team leest als frontverslag van een stille oorlog.
‘We kunnen iedereen begraven’, las de kop boven het artikel in The New York Times, dat kort voor kerst verscheen. Het ging niet over de uitvaartbranche of de maffia, maar over de pr-industrie in Hollywood. Daar blijkt achter de schermen van alles mogelijk, als de ene (bekende) persoon de andere (bekende) persoon publiekelijk wenst te beschadigen.
Onderzoeksjournalisten van de krant citeerden uit het via een dagvaarding bemachtigde appverkeer van het pr-team van regisseur en acteur Justin Baldoni. Hij ligt in de clinch met actrice Blake Lively, zijn tegenspeler in de zomerhit It Ends with Us (2024). Niet zijn, maar háár versie van het romantische zwijmeldrama over huiselijk geweld mocht de bioscoop in, zo besloot de studio; de regisseur werd weggehouden van de montage. Ook mocht hij zich niet bij Lively en de cast voegen tijdens de galapremière.
Baldoni schakelde ‘crisismanager’ Melissa Nathan in, die eerder Johnny Depp bijstond. Voor een instap-fee van 175.000 dollar, benodigd om de artillerie aan websites en accounts op sociale media op te tuigen, plus een maandelijkse vergoeding van 25.000 dollar waakte een ‘crisisteam’ vervolgens 24 uur per dag over zijn zaak.
Negatief entertainmentnieuws over Lively werd ingestoken of versterkt, positief nieuws gedempt (‘begraven’). Dat merkte ook Lively: interviewfragmenten waarin de actrice bot of ongeïnteresseerd leek, ook van jaren terug, doken plots weer op. Online noemden mensen haar ‘toondoof’.
‘Het is eigenlijk treurig’, schrijft Nathan in een berichtje aan Baldoni’s persoonlijke pr-medewerker als de ondermijningscampagne aanslaat, ‘omdat het slechts aantoont dat er mensen zijn die graag vrouwen haten’. Het appverkeer leest als een frontverslag van een stille oorlog, waarbij Baldoni’s pr-generaals de strijd al menen te hebben gewonnen, tot de publicatie in The New York Times alles opblaast.
Nu klagen Lively’s advocaten Baldoni’s filmbedrijf aan voor het creëren van een ‘vijandelijke werkomgeving’. Ook begon de actrice een rechtszaak tegen haar regisseur en tegenspeler vanwege diens ‘seksuele wangedrag’ op de set. Hij zou haar (onder meer) ongevraagd hebben geconfronteerd met de bevalvideo van zijn vrouw, te lang hebben gezoend tijdens een scène, stelselmatig hebben gevraagd naar haar gewicht (‘fatshaming’) en haar trailer zijn binnengelopen terwijl ze borstvoeding gaf. Baldoni ontkent. En klaagt The New York Times aan wegens smaad; 250 miljoen dollar reputatieschade.
Zoals vaak bij pril uitgebarsten conflicten is het moeilijk overzicht houden. Wordt Lively de ene dag op het schild gehesen als heldin en slachtoffer vanwege een tachtig pagina’s tellende aanklacht, dan verschijnt een dag later de aanklacht van Baldoni’s team. Ook met gearceerde appjes, nu van Lively. Die nodigde hem zelf uit in de trailer toen ze borstvoeding gaf. En die bevalvideo, dat was volgens Baldoni gewoon ‘research’ voor de bevalscène in de film.
Wie zijn in extremis getrainde bovenlijf zag in It Ends with Us, kan niet anders dan grinniken nu Baldoni’s advocaat opvoert dat zijn client een zwakke rug heeft en zich zorgen maakte om een tilscène; vandaar de vraag naar Lively’s kilo’s. Voorlopige constatering: deze crisis liet zich wellicht beter indammen zonder crisismanagers.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant