Soms ademen erotische thrillers als Fatal Attraction of Unfaithful de film even in de nek, maar dan stuurt Reijn Babygirl toch weer het eigen pad op.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Bij alles wat Halina Reijn uithaalt met Babygirl, haar satirische variatie op de erotische thriller, is de aandacht voor menselijk gestuntel toch het markantst. Daar staan ze dan, tegenover elkaar in een goedkope hotelkamer: hoofdpersonages Romy (Nicole Kidman) en Samuel (Harris Dickinson), om aarzelend uiting te geven aan hun verborgen verlangens.
Zij is de gestaalde topvrouw van een automatiseringsbedrijf, met een heimelijk gekoesterde wens om gedomineerd te worden. Hij de twintig jaar jongere stagiair, die een (ongerept) talent bezit voor de rol van meester – bij de seks dan. Maar hoe bespreek je dat? Wat gebeurt er vóór Romy op handen en knieën zit om braaf een snoepje uit Samuels hand te eten?
Reijn beschouwt het tafereel met mededogen en humor, met oog voor de façades van deze twee mensen. Romy, in de weer met botoxinjecties om de ouderdom weg te houden, durft zichzelf niet zomaar te laten gaan. En Samuel, een stagiair die de baas op dag één al zegt dat ze niet zo veel koffie moet drinken, is ook maar een knul die, wat zijn dominante aard betreft, deels bluft.
Mogelijk is hun machtsbalans minder scheef dan vermoed. Als stagiair is híj de bovenliggende partij, meent Samuel: met één telefoontje naar de vertrouwenspersoon kan hij haar carrière verwoesten.
De plot beweegt tussen het privé- en werkzame leven van Romy, in en om New York. Het bedrijf dat ze aanstuurt is marktleider in gerobotiseerde pakjesbezorging: een steriele wereld gespeend van menselijke interactie. Reijn laat eerdere erotische thrillers als Fatal Attraction of Unfaithful soms even in de nek van haar film ademen, het spel met de verwachting van de kijker, om Babygirl dan toch weer het eigen pad op te sturen.
Anders dan bij het sadomasochisme-light voor de massa uit Fifty Shades of Grey, is de seks hier niet zomaar perfect. Romy faket al twintig jaar haar orgasmes, zonder dat haar droomman, gevierd toneelregisseur Jacob (Antonio Banderas), dit doorheeft. De film begint en eindigt met het vrouwelijk orgasme; van nep naar echt, van filmclichégekreun naar dierlijk gegrom.
Erover praten helpt, leert de film: je over de schaamte heen zetten. Een boodschap die geen moment stichtelijk aandoet, omdat Reijn de kunst verstaat het discours over consent, ongewenst gedrag op de werkvloer en vrouwelijke of mannelijke rolpatronen te vatten in humorvolle scènes, vol gevatte dialoog. Babygirl is speels, nooit belerend.
De vaste tandem met cameraman Jasper Wolf bekoort, net als eerder in Instinct en Bodies, Bodies, Bodies. De seks in Babygirl is suggestief én opwindend, nooit plat of vulgair. Kidman, precies voldoende geharnast en fragiel, speelt een van haar grote rollen. Dickinson, vooral bekend van zijn rol als fotomodel in Triangle of Sadness, beschikt over een verrukkelijke dosis nonchalance; de scène waarin hij met ontbloot torso danst op George Michaels Father Figure is een geheide TikTokhit.
Het voelt alsof Reijn met haar eerste zelfgeschreven Amerikaanse speelfilm haar hele rugzak leegkiepert: de fascinatie voor de menselijke driften, de verwachtingen van de samenleving rond een iets oudere vrouw, de erfenis van een leven als toneelactrice en zelfs haar eigen jeugd in een commune. Alles is ingebed in het slimme script, waarop ze ook als regisseur volledige grip heeft.
Het mag verbazen, die vaart waarmee ze nu doorstoot in Hollywood; iets wat geen Nederlandse regisseur sinds Paul Verhoeven en Jan de Bont meer is gelukt. Maar met Babygirl maakt Reijn het volledig waar.
Erotische thriller
★★★★★
Regie Halina Reijn
Met Nicole Kidman, Harris Dickinson, Sophie Wilde, Antonio Banderas
114 min., in 124 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant